Showing posts with label ပညာေရး. Show all posts
Showing posts with label ပညာေရး. Show all posts

Sunday, March 18, 2012

‌ေက်ာင္းဆရာတစ္ဦး၏ မေအာင္ျမင္ေသာအားထုတ္မွႈ တစ္ခုအေၾကာင္း




ေက်ာင္းဆရာတဦးအဖို႕     တပည့္ေက်ာင္းသားမ်ားကို    ၾသဝါဒေပးျခင္းကိစၥမွာ အဆန္းတက်ယ္ ကိစၥမဟုတ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႕ေတာ့ ‘ သြန္သင္ဆံုးမ ၾသဝါဒ ‘ ဆိုတာမ်ိဳးထက္ ကိုယ္ပိုင္အသိနဲ႔ ဆင္ျခင္ၾကည့္ဖို႕ ’ Food For Thought’  ဆိုတာမ်ိဳးကို ပိုႀကိဳက္ပါတယ္။
ဆရာဟူသည္ ‘ စာကိုသာ သင္ေပးရမည္မဟုတ္၊ စိတ္ကိုပါသင္ရမည္’ ဟု ဆရာေအာင္သင္း ဆိုခဲ့ဖူးသည္ မဟုတ္လား။ သည္အေတြးအျမင္ရွိသည့္တိုင္ စိတ္ကိုသင္ျခင္းကဲ့သို႕ေသာ မလြယ္ကူလွသည့္ အလုပ္ကို လုပ္ရန္ ဝန္ေလးေနခဲ့သည္။

Saturday, March 10, 2012

စာဖတ္ျခင္း စာမဖတ္ျခင္းႏွင့္ ယေန႔ေခတ္လူငယ္



''အေရွ႕ကေနဝန္း ထြက္သည့္ပမာပ၊ တုိ႔ေခတ္ကုိ ေရာက္ရမည္မွာမလြဲပါ'' အထက္ပါ စာသားေလးကုိ ရြတ္မိ ဖတ္မိရေလတုိင္း စိတ္ထဲ၌ ၾကက္သီးထမွ် တက္ၾကြမႈကုိ ေပးစြမ္းေလ့ရွိေပသည္။ ထုိစာသားသည္ကား ေတးေရးဆရာ ဝုိင္အမ္ဘီဆရာတင္၏ 'တုိ႔ဗမာ'သီခ်င္းမွ စာသားပင္၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ သခင္ ဘေသာင္းတုိ႔၏ ႀကိဳးပမ္းမႈမွထြက္ေပၚလာေသာ ျပည္သူတုိ႔၏ ငုပ္လွ်ဳိးေနသည့္ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓာတ္ကုိ လႈပ္ႏႈိးေစခဲ့ေသာ စာသားပင္။
သခင္ဘေသာင္း၊ သခင္ေလးေမာင္၊ သခင္ဗဟိန္းအစရွိေသာ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားႀကီးမ်ား လက္ထက္ (၂ဝ)ရာစုဆန္းတြင္မွ 'နယ္ခ်ဲ႕ကုိမျဖစ္မေန ေတာ္လွန္ဆန္႔က်င္ရမည္'ဟူေသာ အသိစိတ္မ်ားႏုိးၾကားလာခဲ့ၾကသည္။ အေရွ႕ေတာင္ အာရွႏုိင္ငံမ်ား၏ အမ်ဳိးသားေရးလႈပ္ရွားမႈကုိ ၾကည့္လွ်င္ (၂ဝ)ရာစုဆန္း၊ ေခတ္ပညာတတ္မ်ား ေပၚေပါက္လာခ်ိန္မွ စတင္လာၾကသည္ကုိေတြ႕ရမည္။

Monday, February 27, 2012

တကၠသိုလ္ႏွင့္စာၾကည့္တိုက္



by Aung Myo Thu on Sunday, February 26, 2012 at 11:59am ·

 စာၾကည့္တိုက္ဟူသည္မွာ ေရွးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကပင္ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ တည္ရွိေနၾကေပသည္။ ပထမဦးစြာ မိမိႏွစ္သက္ရာ စုေဆာင္းထားရွိထားေသာ ေမာ္ကြန္းတိုက္မ်ား၊ ထိုမွတဆင့္ အဆင့္ဆင့္တိုးတက္ေျပာင္းလဲလာကာ ယခုျမင္ေနရေသာ အမ်ားသူငွာတို့ ေလ့လာမွတ္ရႈႏိုင္ေသာ ေနရာဌာနတစ္ခုအျဖစ္သို႔ေရာက္ရွိလာေပသည္။

Saturday, February 25, 2012

စကၤာပူပံုစံျဖင့္ ကမၻာႀကီးကို ပညာသင္ၾကားေပးျခင္း



by LAS Group ပညာေရးအႀကံေပးအဖြဲ ့ on Thursday, February 23, 2012 at 6:56pm ·
LAS Group ပညာေရးအၾကံေပးအဖြဲ႕ကႏႈႈတ္ခြန္းဆက္သပါရေစ။အင္တာနက္ေပၚမွ အခ်က္
အလက္မ်ား အေပၚအေျချပဳ၍ ဒီေဆာင္းပါးေလးကုိ ျမန္မာေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ား
ဗဟုသုတရရန္ကုိေမၽွ်ာ္ကုိး၍ဘာသာျပန္ေရးသားလုိက္ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ ဘာသာ
ျပန္ခ်က္ထဲတြင္ အမွားမ်ားပါလွ်င္ ခႊင့္လႊတ္ေပးပါရန္ ဦးစြာပထမေျပာၾကားလုိပါသည္ ခင္ဗ်ာ။

  

စကၤာပူပံုစံျဖင့္ ကမၻာႀကီးကို ပညာသင္ၾကားေပးျခင္း



ပညာေရးႏွင့္ပတ္သက္လာလွ်င္ စကၤာပူ ႏိုင္ငံ၏ကမၻာလံုးဆိုင္ရာၾသဇာသက္ေရာက္မႈမွာ ႐ုပ္ပိုင္းႏွင့္ဆက္ႏြယ္ေသာအ႐ြယ္အစားအရေသးငယ္ေသာ္လည္းအေမရိကန္၊အာဖရိကမွ
ေဟာင္ေကာင္၊ထုိင္းစေသာႏိုင္ငံမ်ားအဆံုးေက်ာင္းသားမ်ားကိုစကၤာပူျပ႒ာန္းခ်က္တစ္စိတ္
တဒသျဖင့္ျဖစ္ေစ အားလံုးျဖင့္ျဖစ္ေစ သင္ၾကားျပသေပးလ်က္႐ွိၾကသည္။

Wednesday, February 22, 2012

" ပညာ " ဟူသည္



" ပညာေရးဟာ တုိင္းၿပည္အတြက္ အေကာင္းဆုံး ရင္းႏွီးၿမဳပ္ႏွံမွဳဆုိတဲ့ သေဘာ။
ပညာဆုိတာမွာ အသိေတြ၊ အတတ္ေတြ၊ ကြ်မ္းက်င္မွဳေတြအၿပင္ စိတ္ထားသေဘာထားေတြ၊
စာရိတၱသေဘာေတြ၊ ၿဗဟၼစုိရ္တရားေတြပါတယ္

-----------------------------------


" ပညာဆိုတာ လူရဲ႕အရည္အေသြး၊လူရဲ႕စြမ္းအင္တစ္ခုလုိ႕ယူဆလို႕ရတယ္။

ပညာရွိတဲ့လူဟာ ပညာဆုိတဲ့ စြမ္းအင္ရွိတာပဲ။
အရည္အေသြးကုိေၿပာရရင္ မ်က္စိ၊ နား၊ လက္နဲ႕သြားၿပီး ကိုင္ထိလုိ႕မရဘူး။ ဥာဏ္နဲ႕သာသိႏုိင္တယ္။ "
- လူရဲ႕စြမ္းအင္ဆုိတာ ဥာဏ္သေဘာ။ ပညာက လူကိုအက်ဳိးၿပဳတဲ့စြမ္းအင္ ရွိတယ္။
ဘယ္လုိအက်ဳိးၿပဳတဲ့ စြမ္းအင္လည္းဆုိရင္ ေယဘူယ်အားၿဖင့္ ၿဖစ္ခ်င္တာေတြကုိ ၿဖစ္ေအာင္၊
မၿဖစ္ခ်င္တာေတြကုိ မၿဖစ္ေအာင္ ပညာကလူကုိ လုပ္ေပးႏုိင္တယ္။ ဒါက အလြန္ၿမင့္တဲ့ အနက္အဓိပၸာယ္။

Wednesday, February 15, 2012

အသိအမွတ္ျပဳမႈ ဆင္းရဲေနဆဲ ျမန္မာ့ စာသင္ခန္းႏွင့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း



ေတြးေခၚပညာရွင္ ေဟဂယ္လ္က “အသိအမွတ္ျပဳျခင္း” ကုိ ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးသားထားပါတယ္။
“လူသားမ်ားသည္ သိကၡာရွိေသာ လူသားမ်ားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳခံရျခင္းကို လိုအင္ဆႏၵ ရွိၾကေပသည္။ ၄င္းဆႏၵသည္ပင္လ်င္ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္ ေသြးစြန္းေသာ တိုက္ပြဲမ်ားကို ေပၚေပါက္ေစသည္။ ၄င္းတိုက္ပြဲမ်ားမွ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတြင္ သခင္ႏွင့္ ကႊ်န္လူတန္းစား ႏွစ္ရပ္ ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ သခင္ ျဖစ္လိုေသာ သူမ်ားသည္ သူ႔တို႔အသက္စြန္႔ရမည္ကို ၀န္မေလးဘဲ၊ အသက္စြန္႔ရမွာကို ေၾကာက္ေသာ သူမ်ားသည္ ကႊ်န္မ်ားျဖစ္လာၾကသည္” ဟု ေတြးေခၚ ပညာရွင္ ေဟဂယ္လ္ မွတင္ျပခဲ့သည္။

Monday, February 13, 2012

ပညာေရးကို ဘယ္လိုျပဳျပင္ၾကမွာလဲ



by LAS Group - International Education Consultants on Sunday, January 29, 2012 at 11:13am ·
၂၀၁၁ စက္တင္ဘာလမွာ Fobes မဂၢဇင္း ကေန “ပညာေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈဆိုင္ရာ အေကာင္းဆံုးအေတြးအျမင္” ဆိုၿပီး စတိ ဒန္းနင္းက ေရးလိုက္ပါတယ္။ စတိ ဒန္းနင္း Forbes မဂၢဇင္းရဲ႕စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္သလို၊ စီမံခန္႔ခြဲမႈကြၽမ္းက်င္ ပညာရွင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ အင္တာဗ်ဴးဟာ စတိ ဒန္းနင္းနဲ႔ အန္သိုနီ ကိုဒီတို႔ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းခန္းကို ျပန္လည္တင္ျပထားတာျဖစ္ပါတယ္။

Sunday, February 12, 2012

လူငယ္ႏွင္႔စာဖတ္ျခင္း။



လူငယ္ႏွင္႕စာဖတ္ျခင္း။










          ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကမာၻေပၚမွာ ႏုိင္ငံေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ရိွၾကပါတယ္..အဲ႕ဒီလုိ ႏုိင္ငံေပါင္းေျမာက္ျမားစြာမွာ လူမ်ဳိးေပါင္း ေျမာက္
ျမားစြာလည္း တည္ရိွလုိ႕ေနပါတယ္... လူမ်ဳိးရိွရင္  ဘာသာေဗဒဆုိတာ ရိွပါတယ္... ဘာသာေဗဒဆုိတာ ရိွရင္ စာေပဆုိတာလဲ ရိွရမွာ   ျဖစ္ပါတယ္...။ 

Friday, February 10, 2012

ႏိုင္ငံျခားမွာ ပညာသင္ၾကမည္ဆုိပါလွ်င္ ထည့္သြင္းစဥ္းစားဖုိ႔လိုေသာ အခ်က္မ်ား



ႏိုင္ငံျခားမွာ ပညာသင္ၾကမည္ဆုိပါလွ်င္ ထည့္သြင္းစဥ္းစားဖုိ႔လိုေသာ အခ်က္မ်ား


LAS Group ပညာေရးအၾကံေပးအဖြဲ႕ကႏႈႈတ္ခြန္းဆက္သပါရေစ။အင္တာနက္ေပၚမွ အခ်က္အလက္
မ်ား နွင့္ က်ေနာ္တုိ ့၏ အေတြ ့အၾကံဳမ်ား အေပၚအေျချပဳ၍ ဒီေဆာင္းပါးေလးကုိ ျမန္မာေက်ာင္း
သား ေက်ာင္းသူမ်ားေကာင္းက်ိဳးကုိေမၽွ်ာ္ကုိး၍ ေရးသားလုိက္ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ  ့ေရးသား
ခ်က္ထဲမွာေတာ့ အမွားမ်ားပါလွ်င္ ခႊင့္လႊတ္ေပးပါရန္ ဦးစြာပထမေျပာၾကားလုိပါသည္ ခင္ဗ်ာ။

ႏိုင္ငံျခားမွာ ပညာသင္ၾကမည္ဆုိပါလွ်င္ ထည့္သြင္းစဥ္းစားဖုိ႔လိုေသာ အခ်က္မ်ား

ပညာေရး ။



ပညာေရး ပညာေရး နဲ႔ လူေတြအေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားစကားေျပာေနႀကတယ္

ပိုိက္ဆံတက္နို္င္တဲ့မိသားစုေတြကေတာ့နို္င္ငံတကာပညာေရးဆုိတာကိုေျပာေနႀကတယ္
နို္င္ငံတကာပညာေရး ၊ နို္င္ငံတကာပညာေရးအခြင့္အလန္းမ်ား ၊ စသည္ စသည္ေပါ့
စင္ကာပူပညာေရးကဘယ္လုိလဲ ၊?
UK ပညာေရးကဘယ္လုိ႔လဲ ၊ ?
 Austraila ပညာေရးကဘယ္လုိလဲ ?
ထို္င္းနို္င္ငံပညာေရးကေကာဘယ္လုိလဲ ?
သူတို႔ဆီမွာပညာသြားသင္ရင္အလုပ္တန္းရမလား၊ ပညာသင္ေနစဥ္အလုပ္အလုပ္လုပ္ဘုိ႔ အခြင့္အလမ္းေတြရွိသလား ?
စသျဖင့္  လားေပါင္းမ်ားစြားနဲ႔ ေမးျမန္စုံစမ္းႀကတာေတြရွိတယ္ ၊

ကိုယ့္ထူးကိုယ္ခြ်န္ရေတာ့မယ့္္ပညာေရး



ပညာေရးရဲ႕အဓိပၸါယ္နဲ႔ပတ္သက္ျပီး
American Educator Robert Hutchins က ခုလိုေျပာခဲ့ပါတယ္ -
“It must be remembered that the purpose of education is not to fill the minds of students with facts … it is to teach them to think”
"ပညာေရးရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္ဆိုတာ ေက်ာင္းသားေတြကို အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ပဲျဖည့္ေပးေနဖို႔မဟုတ္ဘူး ၊ သူတို႔ကိုေတြးေခၚတတ္ေအာင္သင္ၾကားေပးဖို႔ျဖစ္တယ္ဆိုတာ အျမဲသတိရေနရမယ္။" တဲ့

Saturday, February 4, 2012

စာေပ၊ လူငယ္ နွင္႔ ရိုးသားမွဳ



စာေပဆိုတာဟာ လူေတြရဲ႔ စရိုက္ေတြကို မေကာင္းတဲ႔ စရိုက္ကေန ေကာင္းတဲ႔စရိုက္အျဖစ္ တေျဖးေျဖးနဲ႔  အသိဥာဏ္ကေနတဆင္႔ ကုစားေပးျခင္းလို႔ ယူဆမိပါတယ္ ။
ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး ေရးသားတင္ျပထားတဲ႔ စကားလံုးေတြကို မ်က္စိျဖင္႔ျမင္ျပီး စိတ္အသိျဖင္႔နားလည္ျခင္းဟာ စာဖတ္ျခင္းပါလို႔ လြယ္လြယ္ေျပာခ်င္မိပါတယ္ ။

Friday, February 3, 2012

သင္ၾကား-သင္ယူမႈ အႏုပညာ



စာတမ္းရွင္ - ခင္ေရႊလႈိင္
ပညာေရးႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲ 5 Jan. 2009 NHEC တြင္ တင္သြင္းဖတ္ၾကားသည္။

Tuesday, January 31, 2012

“စာေရးစာဖတ္ ဘာလုပ္ဖို႔”





by Soe Min on Monday, January 30, 2012 at 9:32am
 
          ကေလးေတြ မူႀကိဳေက်ာင္းပို႔လို႔ ၀လုံးေရးဖို႔ ညီေလးထိုင္ဆိုတဲ႔ အရြယ္ေရာက္ရင္ ကိုယ္ေတြေခတ္တုန္းကေတာ႔ ဆရာႀကီးမင္းသု၀ဏ္တို႔ ဆရာပ်ဥ္းမနားေမာင္နီသင္းတို႔ ကဗ်ာေလးေတြနဲ႔ ႀကီးျပင္းခဲ႔ၾကရပါတယ္။ ခုေခတ္ကေလးေတြကေတာ႔ ဆြမ္းအုပ္နီနီ အေမရြက္တာ ငါတို႔ေက်ာင္းတက္တာနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲ လို႔ နားလည္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မနီကေလး ဘယ္ကိုသြားလို႔ စာသင္ေက်ာင္းက ဘာေတြ သင္ဆိုတာကိုလည္း မဆိုတတ္ၾကေတာ႔ပါဘူး။
ဘာဘာသိုးမည္း သိုးေမႊးရွိသလား တို႔၊ မက္ေဒၚနယ္ အဖိုးႀကီးမွာ ယာခင္းကေလးတစ္ခုရွိသတဲ႔တို႔ဆိုတာေလာက္ပဲ ဘိုလို အသံထြက္မွန္ဖို႔ ဂရုစိုက္ၾကေတာ႔တာ။ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းလို႔ ေျပာရင္ရတာေပါ႔။ သို႔ေသာ္လည္း အဲဒီကေလးေလးေတြရဲ႔ ေဖေဖ၊ ေမေမ၊ ဖိုးဖိုး၊ ဖြားဖြားႀကီးေတြ အရြယ္ေရာက္ေနၾကသည့္တိုင္ေအာင္ စာေရးစာဖတ္ ဘာလုပ္ဖို႔ဆိုတာကို သေဘာမေပါက္ၾကေသးတဲ႔သူေတြ မေရႏိုင္မတြက္ႏိုင္ေအာင္ တအားႀကီး တိုးပြားလာတဲ႔ အခါမွာေတာ႔ “ဟဲ႔ အဲဒါ မနီတစ္ေယာက္တည္း လိမ္မာဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ မနီအိမ္က လူႀကီးေတြလည္း လိမ္မာဖို႔ ပါတယ္” လို႔ ခပ္ေငါ႔ေငါ႔ကေလး ေျပာခ်င္လာပါတယ္။ ေျပာခ်င္လည္း ကိုယ္႔ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္းပဲ သစ္ေခါင္းထဲ သြားေအာ္ရမယ္႔ပုံပါ။ စာမေရး စာမဖတ္ပါဘူး လို႔ဆိုေနမွ ကိုယ္ေရးတာေတြ အားအားယားယား ဘယ္သူက အေရးလုပ္ၿပီး ဖတ္ေနရမွာတုန္း ေနာ႔။ အရင္တုန္းက စာမတတ္သူပေပ်ာက္ေရးဆိုၿပီး အင္တိုက္အားတိုက္ လုပ္ခဲ႔ၾကသလို အခုလည္းပဲ စာမဖတ္သူ ပေပ်ာက္ေရးဆို လုပ္ရေတာ႔မယ္ ထင္ပါရဲ႔။
          ပညာေရးကိုု အေရးမေပးေတာ႔တာ၊ ပညာတတ္ျဖစ္ဖို႔ မႀကိဳးစားခ်င္ၾကေတာ႔တာေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ပညာတန္ဖိုးဘယ္ေလာက္ႀကီးသလဲဆိုတာ အလြတ္ပညာသင္ေက်ာင္းေတြ သင္တန္းေတြ ဖြင္႔စားေနသူေတြနဲ႔၊ အဲဒီသင္တန္းေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု မၿပီးႏိုင္မစီးႏိုင္ တက္ေနၾကရတဲ႔ သူေတြသာ အသိဆုံးျဖစ္ေပလိမ္႔မယ္။ သားသမီး ပညာသင္စားရိတ္နဲ႔ ခါးခ်ိေနၾကတဲ႔ မိဘေတြလည္း သိမွာပဲ။ သူတို႔ ေသခ်ာမသိတာကေတာ႔ ပညာဆိုတာ ပိုက္ဆံေပး၊ အခ်ိန္ေပးၿပီး ၀ယ္ယူလို႕လို႔ ရလာတဲ႔ ေအာင္လက္မွတ္ေပၚမွာ ရွိမေနဘူးဆိုတာပါ။ ေနာက္တစ္ခုက အဲဒီတတ္ကၽြမ္းလာတဲ႔ ပညာရပ္ကို အလုပ္အျဖစ္နဲ႔ အသုံးမခ်မျခင္း အသက္၀င္လာမွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာလည္း ပါပါတယ္။ နႈတ္အာရြရြ ရြတ္ဆိုၾကလို႔ ေၾကာင္ပုဇြန္စား ၾကြပ္ၾကြပ္၀ါးသလို ေက်ညက္ေနေစရမယ္ဆိုတဲ႔ သင္ခန္းစာမ်ားေတာင္မွပဲ ကိုယ္ပိုင္ အသိဥာဏ္နဲ႔ ဆင္ျခင္သုံးသပ္တဲ႔ အပိုင္း၊ လက္ေတြ႔ သေဘာေပါက္ ကၽြမ္းက်င္မႈ အပိုင္း မပါရင္ သညာ လို႔ေခၚတဲ႔ မွတ္ဥာဏ္အဆင္႔မွာပဲ ရွိပါလိမ္႔ဦးမယ္။ ပညာလို႔ေခၚတဲ႔ အသိဥာဏ္အလင္းပိုင္း၊ ၀ိဇၨာလို႔ေခၚတဲ႔ တဘက္ကမ္းခတ္ အတတ္ပိုင္းမ်ဳိးကို ေရာက္မလာႏိုင္ပါဘူး။ ေက်ာင္းၿပီးတာနဲ႔ စာေတြကို စာအုပ္အေဟာင္းမ်ားနဲ႔အတူ ေက်ာင္းမွာပဲ ထားခဲ႔တာ၊ ဘြဲ႔ဓါတ္ပုံကေလးနဲ႔အတူ အယ္လဘမ္ထဲမွာတင္ ေက်နပ္ေနလိုက္တာဟာ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ပညာနဲ႔အသက္ေမြးေနတဲ႔သူေတြထက္ ပိုဆိုးတဲ႔ ဦးေဏွာက္ျပဳန္းတီးမႈပါပဲ။ ယိုစီးေနတာကမွ ကိုယ္႔ဆီမွာ အသုံးမတည့္လည္း တေနရာရာမွာေတာ႔ အသုံးက်ေနေသးတယ္။ ျပဳန္းတီးေနတာကေတာ႔ အလဟႆျဖစ္ေနတာ မဟုတ္လား။ တကယ္လို႔မ်ား အဲဒီဖုန္တက္ေနတဲ႔၊ အသက္ကင္းမဲ႔ေနတဲ႔ ပညာတတ္ေတြကိုသာ အက်ဳိးရွိရွိ အသုံးခ်ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ဘာအရင္းမွ စိုက္စရာမလိုပဲ တိုင္းျပည္တိုးတက္ဖို႔ အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူျဖစ္လိမ္႔မယ္ ထင္ပါတယ္။
          ပထမဦးဆုံး သေဘာေပါက္နားလည္ထားဖို႔ လိုတဲ႔အခ်က္ကေတာ႔ ပညာတတ္ေတြရဲ႔ တန္ဖိုး၊ ပညာအရင္းအႏွီးရဲ႔ အင္အားကို အထင္မေသးသင္႔ဘူး ဆိုတဲ႔အခ်က္ပါ။ ဒါကလည္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အထိုက္အေလ်ာက္ ပညာတတ္ထားမွ နားလည္ႏိုင္မွာပါေလ။ ပိုက္ဆံရွိရင္ အာဏာရွိရင္ ပညာတတ္ေပ႔ ဆိုတာေတြေခၚၿပီး အနားမွာ မတ္တတ္ကေလး လက္အုပ္ခ်ီခိုင္းထားလို႔ ရတယ္လို႔ တြက္ၾကမွာေပါ႔။ မေဟာ္သထာသုခမိန္လည္း ၀ိေဒဟရာဇ္မင္းႀကီးကိုေတာ႔ ခစားရတာပဲ မဟုတ္လား။ သို႔ေသာ္လည္း ပညာရွိတို႔ရဲ႔ မင္းခစားစရိုက္ဟာ မင္းပါးကပ္ေျမွာင္ အဆံေခ်ာင္တို႔ရဲ႔ ခစားျခင္းပုံစံနဲ႔ မတူႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာရင္ လက္ခံႏိုင္ၾကပါလိမ္႔မယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ဆိုေတာ႔ ပညာနဲ႔ ခစားရတာေလ။ ပ်ပ္၀ပ္က်ဳးႏြံမႈနဲ႔ ခစားတာမွ မဟုတ္ပဲကိုး။ ဒီအခါမွာ ၀ိေဒဟရာဇ္မင္းႀကီးဘက္ကလည္း မေဟာ္သထာသုခမိန္ရဲ႔တန္ဘိုးကို မသိပဲ ေသနက ေဒ၀ႏၵ၊ ကာမိႏၵ၊ ပဂုတၱတို႔လို အမတ္ေတြနဲ႔ခ်ည့္ ညီလာခံေခၚတိုင္ပင္ရင္ ဘာေတြျဖစ္လာသလဲ သိၿပီးသားေနာ္။
          ရန္ကုန္ၿမဳိ႔ႀကီးကို စကာၤပူလို ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုလို႔ ကိုယ္က စလုံးပုတ္ေလာက္ေရးျပေတာင္ မျမင္ဖူးတဲ႔အစားဆိုေတာ႔ အခါအခြင္႔သင္႔တုန္း သြားလည္ၾကည့္မိပါတယ္။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ဘာမွ မရွိဘူးဆိုေတာ႔ ဘာလို႔မျဖစ္ႏိုင္ရမွာလဲေနာ႔။ (ပါးစပ္ႀကီးနဲ႔ ေျပာရတာပဲဥစၥာ) ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မလဲဆိုတာကေတာ႔ အေျပာထက္စာရင္ လက္ေတြ႔ဘက္ နည္းနည္းနီးလာၿပီေလ။ ေတြးၾကည့္မိသေလာက္ေတာ႔ ပညာတတ္ေတြ မပါရင္ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာကိုပါ။ ေတာသားၿမဳိ႔ေရာက္ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ျမင္ခဲ႔ရသေလာက္ေတာ႔ (အရွက္မရွိ ယွဥ္ေျပာလိုက္ဦးမယ္) ရန္ကုန္နဲ႔စကၤာပူဆိုတာ စီဒိုးနားေဟာ္တယ္နဲ႔ ကံထရိုက္တိုက္ေလာက္ပဲ ကြာတာပါ။ အဲဒါၿမဳိ႔အခြံခ်ည့္ပဲ ယွဥ္ၾကည့္တာ။ လူမပါေသးဘူး။ သူတို႔ၿမဳိ႔ေတာ္တစ္ခုလုံးဟာ ပညာတတ္တဲ႔ အသိဥာဏ္ရွိတဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူခ်မွတ္ထားတဲ႔ စည္းစံနစ္ေအာက္မွာ မခိုမကပ္ မခိုးမ၀ွက္တတ္တဲ႔ ကၽြမ္းက်င္ အင္ဂ်င္နီယာမ်ား ဦးေဆာင္ၿပီး တည္ေဆာက္ထားတာဆိုတာ ေလယာဥ္ေပၚက လွမ္းျမင္ရရုံနဲ႔ သိသာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ကံထရိုက္တိုက္ေတြ ဘယ္လိုေဆာက္သလဲဆိုတာေတာ႔ မျမင္ဖူးတဲ႔သူ ရွိပါေသးလားဗ်ာ။ ဘီအီး၊ အင္ဂ်င္နီယာမေျပာနဲ႔ ေအဂ်ီတီအိုင္ေလာက္ ပါရင္ေတာင္ ကံေကာင္း။
           တခါက ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ႔အိမ္ေဘးမွာ ကံထရိုက္တိုက္ အသစ္ေဆာက္တဲ႔အခါ ကိုယ္႔အိမ္နံေဘး အုတ္နံရံကေန ေအာက္ကို တည့္တည့္ႀကီး ေျမတူးပါတယ္။ ေျမခိုးခ်င္တာ တစ္ခုတည္းကိုပဲ ေလာဘတက္တဲ႔ ကံထရိုက္ဟာ သူ႔လိုပဲ ဘာပညာမွ မတတ္ပဲ တိုက္ေဆာက္သြားတဲ႔ ကိုယ္႔ဘက္က ကံထရိုက္ရဲ႔ လက္ရာကို ေလွ်ာ႔မတြက္မိပါဘူး။ နံရံေထာင္လိုက္ႀကီး နိမ္႔ဆင္းသြားလို႔ အိမ္ၾကမ္းျပင္ သံမံတလင္းႀကီးပါ ထက္ပိုင္းက်ဳိး အက္ေစာင္းသြားတဲ႔အခါ “ခင္ဗ်ားတို႔အိမ္က သူ႔ဘာသာ မခိုင္လို႔ျဖစ္ရတာ။ မေက်နပ္ရင္ ႀကဳိက္တဲ႔ဆီသြားတိုင္” လို႔ လူမိုက္စကားေျပာပါတယ္။ ဘာလို႔ ဒီလို ေျပာအားရွိသလဲဆိုတာကေတာ႔ ေနာက္ေတာ႔ ကိုယ္ေတြ႔သိရတာေပါ႔။ သက္ဆိုင္ရာ ဌာနအႀကီးအကဲႀကီးေတြကိုယ္တိုင္ စစ္ေဆးေရးအဖြဲ႔ႀကီးေတြဖြဲ႔လို႔ ကိုယ္တိုင္လာစစ္ေဆးၿပီးတဲ႔ေနာက္မွာ “ဒါဟာ ဘာမွ မျဖစ္ေလာက္တဲ႔ အေသးစား ထိခိုက္မႈကေလးပါ။” လို႔ဆိုၿပီး ကိုယ္က အလကားေန ျပႆနာရွာ ေလွ်ာ္ေၾကးေတာင္းခ်င္ေနတဲ႔သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ နာခ်င္လို႔လား အၾကည့္နဲ႔ အၾကည့္ခံရပါတယ္။ (ငါ႔ႏွယ္ သီဟတင္စိုးကားထဲက ဂ်ပန္ေတြ အိမ္ထဲ၀င္စစ္တာ က်ေနတာပဲ) ရုံးခ်ိန္း ရက္ခ်ိန္းေတြ အလုပ္ပ်က္ အကိုင္ပ်က္သြားလိုက္ရတာမ်ားလည္း ေသခ်င္ေစာ္ကိုနံၿပီး ေမြးသမိခင္ကို “ေတာ္ပါေတာ႔။ ေနာက္ကို ပိုက္ဆံကေလး စုေဆာင္းၿပီးမွ ကိုယ္႔ဘာသာပဲ ျပင္လိုက္ၾကတာေပါ႔” လို႔ ေျပာမိပါတယ္။ အေဖတို႔ အဖြားတို႔လက္ထက္က “ရုံးျပင္ကႏၷား မသြားခ်င္ မပတ္သက္ခ်င္ပါနဲ႔” ေျပာတာကိုလည္း ေသြးထြက္ေအာင္မွန္မွန္း သိလိုက္ရပါတယ္။ “ငါ႔သား နံနိမ္႔မွာစိုးလို႔” တဲ႔။ အမႈလက္စသတ္လို႔ ကိုယ္႔အိမ္ကိုယ္ျပင္လို႔ၿပီး သိပ္မၾကာပါဘူး။ ဒီအေဆာက္အဦဟာ လူေနထိုင္ရန္ မသင္႔ေတာ႔လို႔ အသစ္ျပန္ဖ်က္ေဆာက္ရပါမယ္ဆိုၿပီး အမိန္႔ထြက္လာျပန္ပါေလေရာ။ ဘာမွမျဖစ္ဘူး ေျပာခဲ႔တာလည္း အဲဒီပါးစပ္ႀကီးေတြပဲ။ ၿပဳိေတာ႔မဟဲ႔ လို႔ ဆင္းခိုင္းတာလည္း သူတို႔ပဲ။ လူလည္းမေျပာင္း၊ အခ်ိန္ေတာင္ မကြာဘူး။ အမႈတစ္ခုၿပီးတာနဲ႔ ေနာက္တစ္ခုကိုဆက္ဖို႔ စီထားသလား မဆိုႏိုင္။ မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို ဖြင္႔အံထုတ္ေနတာေတာ႔ မဟုတ္ေပါင္။ ေမ႔ေတာင္ပစ္လိုက္တာ ၾကာေပါ႔။ အဲဒီလို ဦးေဆာင္ၾကီးၾကပ္သူမ်ားနဲ႔ ကံထရိုက္မ်ားက တည္ေဆာက္မယ္႔ ၿမဳိ႔ေတာ္ႀကီးကို စကၤာပူလိုျဖစ္ေအာင္ လုပ္မလို႔တဲ႔ဆိုေတာ႔ အင္ဂ်င္နီယာ အရင္ ရွာပါဦးလို႔ ဆိုခ်င္တာပါ။
          သူမ်ားတကာ ၿမဳိ႔တည္ရြာတည္ထားတာက  ကိုယ္႔ဆီမွာလို ပိုက္ဆံရွိ၊ ႀကိဳက္တဲ႔သူနဲ႔ ထင္သလိုေဆာက္၊ အျမတ္မ်ားမ်ားက်န္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္ဆိုတဲ႔ ေ၀စားမွ်စား ရိုက္စား တစ္နပ္စား လုပ္မထားပါဘူး။ ပညာရွင္ေတြကိုယ္တိုင္ စဥ္းစဥ္းစားစား တိုင္းတာတြက္ခ်က္ၿပီး အရမ္းကို စံနစ္တက် တည္ထားရတာပါ။ အစက စကားဦးသန္းထားတဲ႔ ပညာရွင္ေတြရဲ႔ တန္ဖိုးဆိုတာ အဲဒါကို သိေစခ်င္တာပါ။ ဒီ႔ထက္ျမင္သာေအာင္ ေျပာရရင္ ရြာက အရပ္ပန္းတိမ္သည္ လက္ရာနဲ႔ ကာတီးယားစိန္တိုက္က လက္ရာဟာ ေရႊခ်ိန္ခ်င္း စိန္ရတီခ်င္း အတူတူျဖစ္ဦးေတာ႔ ဘာမွ မဆိုင္ဘူး မဟုတ္လား။ (ေၾကာ္ျငာထဲမွာ ျမင္ဖူးတာ ေျပာတာေနာ္) “အင္ဂ်င္နီယာကို မလို ရေသ႔ကိုယ္တိုင္ ၾကံစည္ပါသည္။ ရာဇ၀င္မ်ားမွာ ထင္ရွား ျမန္မာ႔ဂုဏ္ရည္” ဆိုတာ ဦးခႏၱီ မႏၱေလးေတာင္ ျပဳျပင္တုန္းက ေခတ္အခါပါ။ သူတို႔ကေတာ႔ အင္ဂ်င္နီယာေတြ လုိလြန္းလို႔ ျမန္မာျပည္က ေက်ာင္းၿပီးထားသမွ် အကုန္ သူတို႔ဆီေခၚထားတာ။ ျမင္ခဲ႔သမွ အထင္ကရ အေဆာက္အဦေတြ အားလုံး ျမန္မာအင္ဂ်င္နီယာ မပါတာ မရွိသေလာက္ပဲ။ ေရဘယ္လိုစီးလို႔ မီးဘယ္လိုဆင္၊ ငလ်င္လႈပ္ရင္ ဘယ္ဘက္ကထြက္၊ မီးေရးထင္းေရး ဘယ္ဘက္ကိုေျပး၊ အစစအရာရာ ေထာင္႔ေစ႔ေအာင္ စီမံထားပါတယ္။
           လႈိင္သာယာက ပန္းရံေခၚၿပီး ဒီလိုပုံမ်ဳိးထြက္ေအာင္လုပ္လို႔ေျပာရင္ ျဖစ္ျဖစ္ မျဖစ္ျဖစ္ သူတတ္သမွ် မွတ္သမွ်နဲ႔ေတာ႔ လုပ္မွာပဲ။ ဘုန္းႀကီးပ်ံ ျပႆာဒ္ေဆာက္သေလာက္ေတာ႔ ျဖစ္ႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္။ ပုံေတာ႔ ထြက္လာမွာ အမွန္။ ေရွ႔ေၾကာင္းေနာက္ေၾကာင္းေတာ႔ ဘာမွ မသိႏိုင္ဘူးေလ။ ကုိယ္႔ဆီက ပညာရွင္ေတြက တတ္တဲ႔ပညာေတြကို ကိုယ္႔တိုင္းျပည္အတြက္ အသုံးမခ်ပဲ ပိုက္ဆံရလို႔ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ကၽြန္ခံၾကတာကိုး လို႔ ေျပာတာကေတာ႔ ကိုယ္တိုင္ပညာမတတ္၊ အလုပ္မလုပ္ဖူးတဲ႔သူေတြပါ။ ပညာရွင္ေတြကို အထက္က စီမံခန္႔ခြဲတဲ႔အခါမွာ အင္ဂ်င္နီယာအတတ္ မပါဘူးဆိုရင္ေတာင္ စီမံခန္႔ခြဲမႈပညာကေလးေတာ႔ ပါမွ အဆင္ေျပပါလိမ္႔မယ္။ ကင္ဂ်ဳံအီးႀကီးက သူ႔သားကို ေျမာက္ကိုရီးယား တစ္ျပည္လုံးအပ္ထားခဲ႔လို႔ ရခ်င္ရလိမ္႔မယ္။ ကံထရိုက္တိုက္တစ္လုံးအပ္ၿပီး ၿပီးေအာင္ ဆက္ေဆာက္လိုက္ လို႔ အပ္ရင္ေတာ႔ ငါးပါးေမွာက္မွာပဲ။ ပညာရပ္တိုင္းမွာ ကၽြမ္းက်င္ရာ လိမ္မာတဲ႔သေဘာေတြကို နားလည္မွျဖစ္မွာေလ။ အဲဒီထက္ ရႈပ္ေထြးနက္နဲတဲ႔ သပြတ္အူဇာတ္လမ္းေတြကေတာ႔ လူတိုင္းသိၿပီးသားေတြကို ေညာင္ျမစ္ျပန္မတူးခ်င္လို႔ ဆက္မေရးေတာ႔ပါဘူး။ အင္ဂ်င္နီယာေတြ ဘာလို႔ ျပည္တြင္းမွာ အလုပ္မလုပ္ခ်င္သလဲ။ ဘယ္လိုလူေတြ ျပည္တြင္းမွာ ဘယ္လိုပုံစံနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနၾကသလဲဆိုတာကေတာ႔ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ အသိဆုံး။ အဲဒီအထုံးေတြ မေျဖပဲနဲ႔ ေလထဲတိုက္အိမ္ေဆာက္တာ ျဖစ္ႏိုင္စရာလား။
           ဘယ္အရာမဆို အေကာင္းျမင္စိတ္ မရွိပဲနဲ႔ ေဘးထိုင္ ဘိုင္က် ဘုေျပာတဲ႔ အထဲမွာ ကိုယ္လည္း ပါေနပါေရာ႔လား။ အဲဒီသေဘာမ်ဳိးေတာ႔ မရွိပါဘူး။ တိုင္းျပည္ကို တိုးတက္ေအာင္ျပဳျပင္ခ်င္ရင္ ျခစားေနတဲ႔ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ စာရိတၱကို အရင္ က်ားကန္ဖို႔လိုတယ္ဆိုတာ ရယ္။ တတ္ကၽြမ္းတဲ႔ ပညာရွင္ေတြကို ေနရာတက် အသုံးခ်တတ္မွ ျဖစ္မယ္ဆိုတာရယ္ကို ေတြးမိလို႔ပါ။ နင္တို႔ဟာနင္တို႔ တိုးတက္ခ်င္တိုးတက္ မတိုးတက္ခ်င္ေန။ ဒီဇာတ္ေတာ္မွာ ငါရွင္ဘုရင္လုပ္ရမွ ဆိုမွ ခြက်ေနဦးမယ္။ ေရွးေရွး ပေ၀သဏီ ျမန္မာဘုရင္ေတြ နန္းတည္ ဘုရားတည္ လုပ္ခဲ႔တာေတာင္ ပန္းပဲ၀န္၊ ပန္းတည္း၀န္၊ ပန္းတိမ္၀န္၊ ပန္းပု၀န္ ကၽြမ္းက်င္သူေတြနဲ႔သာ တည္ေဆာက္ၾကပါတယ္။ ဒီကေန႔ေခတ္က်ကာမွ မိုးက်ေရႊကိုယ္ေတြ ကြပ္ကဲမယ္ဆိုရင္ နံမည္တူ၀က္ဘ္ဆိုက္ေလာက္ေတာင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိမယ္ မထင္ေပါင္။ သူတို႔ေတြက ေမြးကတည္းက ဂ်ီးနီးယပ္စ္ေတြပါလို႔ ေျပာရင္ ေစာေစာကေျပာတဲ႔ သြားေလသူႀကီး ပထမဆုံးေဂါက္ရိုက္တာ တိုက္ဂါး၀ုဒ္ စံခ်ိန္က်ဳိးသြားသတဲ႔ ဆိုတဲ႔ သတင္းေဆာင္းပါး ဖတ္ရသလိုေနမွာပဲ။ ျမန္မာေတြလည္း ငိုမယ္ဆို ငိုတတ္ၾကပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးပ်ံေတြေတာင္ လိုက္ ဧယ်ာဥ္႔က်ဴးေနၾကတဲ႔ဥစၥာ။ ကိုယ္ေတာ္တို႔သာ ေသခ်ာပေစ။ ဒီက ေရမီးအစုံနဲ႔ ငိုျပမယ္။ ဒီအတိုင္းဆက္သြားရင္ေတာ႔ ျပဳံယမ္းနဲ႔ တူလာေတာ႔မွာပဲ။
            ျမန္မာျပည္မွာ ပညာတတ္ေတြအတြက္ ေနရာမရွိဘူးဆိုတဲ႔ အျမင္ဟာ လြန္ခဲ႔ဲတဲ႔ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ပညာတတ္လူငယ္ေတြ ရင္ထဲမွာ စြဲေနခဲ႔တာ ၾကာပါၿပီ။ ဟုတ္သည္ မဟုတ္သည္ကေတာ႔ ကာယကံရွင္တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႔ ကိုယ္ေတြ႔ဘ၀ အေတြ႔အၾကဳံနဲ႔ ဆိုင္ပါလိမ္႔မယ္။ ဒါေပမယ္႔ ပုဂၢလဒိဌာန္ကေန ဓမၼဒိ႒ာန္ ျဖစ္မလာဖို႔ကေတာ႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြမွာ တာ၀န္ရွိမလားပဲ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တိုင္းျပည္တိုးတက္ေအာင္ ထူေထာင္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔အတြက္ ေနရာတစ္ေနရာ ဖန္တီးေပးႏိုင္မွ ျဖစ္မယ္ မဟုတ္ဘူးလား။ ျပည္တြင္းမွာ ရွိေနတဲ႔ ပညာတတ္ေတြကေတာ႔ အားမကိုးေလာက္ဘူးလို႔ ဆိုလိုတာမဟုတ္ပါဘူး။ (ကိုယ္လည္း အဲဒီဇာတ္ထဲကပါ) ဒါေပမယ္႔ ခုတစ္မ်ဳိး၊ ေတာ္ၾကာတစ္မ်ဳိး မဟုတ္တဲ႔၊ အတင္းအေလ်ာ႔ စိတ္ႀကဳိက္ကစားလို႔မရတဲ႔ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းထိန္းသိမ္းမႈ တစ္ရပ္ လိုအပ္ေနသလားလို႔ပါ။ စာရိတၱမ႑ဳိင္ဆိုတာကို ကိုယ္႔ေရခ်ိန္နဲ႔ကိုယ္ စံထားၿပီး အမ်ားလုပ္သလိုလုပ္တာသာ အမွန္ဆိုတဲ႔ အယူအဆကို ဘယ္လို တိုက္ဖ်က္ၾကမွာတုန္း။
            တေန႔တေန႔ ေဖ႔စ္ဘုတ္ေပၚကေန လူတတ္ႀကီးလုပ္ၿပီး ဟိုလို ဆရာလုပ္၊ ဒီလိုဆရာလုပ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ မုန္းစရာခ်ဥ္စရာ ေကာင္းေနေလာက္ပါၿပီ။ ဒါေပသိ သိပ္ဘ၀င္ျမင္႔လို႔ မရဘူးဗ်။ ဘယ္သူဖတ္တာလိုက္လို႔။ “ေၾသာ္.. စာေတြေရးထားသလား။ ဟုတ္လား။ စာေရးဆရာလုပ္မလို႔လား။ ဟတ္လား။ ဆရာ၀န္အလုပ္က မကိုက္လို႔လား။ ေတြ႔ေတာ႔ေတြ႔မိပါတယ္။ အရွည္ႀကီးေတြမို႔ အခ်ိန္မရတာနဲ႔ ဖတ္မၾကည့္မိဘူး” ဆိုတဲ႔သူေတြ ပုံလို႔ ပုံလို႔။ ဆရာမေလးတစ္ေယာက္ ေျပာဖူးတာကေတာ႔ ေဖ႔စ္ဘုတ္ဆိုတာ ေစ်းအိမ္သာနဲ႔ တူပါသတဲ႔။ ဟိုလူေလွ်ာက္ေရး၊ ဒီလူေလွ်ာက္ေရး၊ ပြစာက်ဲေနတာပဲဟာ။ မ်က္စိထဲ တန္းကနဲျမင္ေနရလို႔ ဖတ္မိတယ္ဆိုဦးေတာ႔ အဲဒါ ေစ်းထဲလာ အိမ္သာတက္တဲ႔သူေတြသာ ဖတ္ၾကတာေလ။ ဒါေၾကာင္႔လည္း ေရအိမ္ေတာ္နံရံက စာဆိုေတာ္မ်ားက အဘက္မလုပ္ၾကတာေနမွာ။ ေပါက္တတ္ကရ ရယ္စရာကေလးေတြ ေရးမိေတာ႔လည္း ရွဴရွဴးဖလား၀ါးရလြယ္တာေပါ႔။ ေဒါသထြက္စရာ အံႀကိတ္စရာေတြ ေရးမိေတာ႔လည္း ညွစ္အားေလး ပိုေကာင္းတာေပါ႔။ တို႔စာေတြကို အဲဒီအရပ္ကေန “နမ္းမွာလား ေမာင္ရဲ႕ ေမႊးတယ္ရွင္” လို႔ေတာ႔ မဆိုလိုပါဘူး။ မဆိုရက္ပါဘူး။ နန္းေတာ္ထဲက အိမ္သာမွာပဲ တက္တက္၊ ေစ်းအိမ္သာမွာပဲ တက္တက္၊ အိမ္သာက ထြက္လာရင္ေတာ႔ ေပါ႔ပါးသြားရစၿမဲပဲ မဟုတ္လား။ ေအာင္႔အည္းသိုမွီးထားသမွ်ေတြ စိတ္တိုင္းက် လႊတ္ထုတ္လိုက္ဖို႔ပဲ မဟုတ္လား။ အၿမဲေနပါေနာ္ လို႔ ေခၚထားလို႔မရေပမယ္႔ ေနာက္တစ္ခါ အသုံးလိုလာရင္ေတာ႔ လုိက္ရွာၾကဦးမွာပါ။ တို႔အတြက္ကေတာ႔ စာေရးစာဖတ္ ဘာလုပ္ဖို႔ဆိုရင္ တင္းေနတာေတြ အားလုံး ေလ်ာ႔သြားဖို႔ပဲေပါ႔။ ေအသင္ခ်ဳိေဆြနဲ႔ သိမ္းလိုက္ၾကစို႔။
“ဒီမွာ တင္းတယ္။ တင္းတယ္။ တင္းတယ္ တင္းတယ္ ေဟ႔…” (ေနာက္ကဟာေတာ႔ ဆက္မဆိုရဲဘူးဗ်)

အခ်ိန္လြန္ ေနာင္တ



ပညာသင္ယူျခင္းဆိုတာ မိမိဘ၀ကို မိမိကိုယ္တိုင္ တည္ေဆာက္ပံုေဖာ္ေနျခင္းလို႔ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားတိုင္း ေလးေလးနက္နက္ နားလည္သေဘာေပါက္ဖို႔ လိုပါတယ္၊
မိဘက ေက်ာင္းထားလို႔ ေက်ာင္းတက္၊ မိဘက စာသင္၀ိုင္းထားလို႔ စာသင္၀ိုင္းတက္၊ လြယ္အိတ္ကေလးလြယ္ ေက်ာင္းသြား ေက်ာင္းျပန္လုပ္ရံုနဲ႔ (ဦးတည္ခ်က္ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိဘဲ ၀တ္ေက်တန္းေက် သြားလာေနရံုနဲ႔) မိဘေတြေမွ်ာ္လင့္ကိုးစား ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ သားသမီးေကာင္းတေယာက္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေကာင္း တေယာက္ ျဖစ္မလာႏိုင္ပါဘူး၊ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္တဲ့သူတေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ ပညာကို ေကာင္းမြန္စြာ သင္ယူျခင္းနဲ႔ တိုက္ရိုက္သက္ဆိုင္ေနပါတယ္၊ ပညာသင္ႀကားျခင္းဆိုတာ မိမိတို႔ အသက္အရြယ္နဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ ပညာရပ္ေတြကို နားလည္တတ္ေျမာက္ေစသလို စဥ္းစားေတြးေခၚမႈ ဉာဏ္ရည္ဉာဏ္ေသြးကိုလည္း ျမင့္မား တိုးတက္ေစပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ မူလတန္းကေန အဆင့္ဆင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ျပီး တကၠသိုလ္၀င္တန္း ေရာက္တဲ့အခါ တကၠသိုလ္၀င္တန္းဆိုတာ မိမိတို႔ရဲ့ အရည္အခ်င္းနဲ႔ အရည္အေသြးကို ဆံုးျဖတ္သတ္မွတ္ေပးတဲ့ ဘ၀ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေနရာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ေလးေလးနက္နက္ နားလည္ႀကရမွာျဖစ္ပါတယ္၊ တကၠသိုလ္၀င္တန္းမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရည္မွန္းခ်က္ ျမင့္ျမင့္မားမားထားျပီး ႀကိဳးစားအားထုတ္တဲ့သူတိုင္း ထိုက္တန္တဲ့ အဆင့္ျမင့္ပညာေတြကို ဆက္လက္သင္ယူ ဆည္းပူးခြင့္ရသလို သင္ထားတဲ့ပညာေတြနဲ႔ မိမိဘ၀မွာ ျပန္လည္အသံုးခ်ခြင့္ ရတဲ့အခါ ၀မ္းလည္း၀, ဘ၀လည္း လွေနႀကတာ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ႀကရမွာျဖစ္ပါတယ္၊ လူ႔ဘ၀ဆိုတာ တေန႔ တလ တႏွစ္စသျဖင့္ ပိုင္းျခားတိုင္းတာလို႔ မရပါဘူး၊ မိမိတို႔ အသက္၀ိညာဥ္မခ်ဳပ္သ၍ ဘ၀ပါ၊ မိဘေတြက သားသမီးေတြကို ပညာသင္ယူေစတာဟာ သာသမီးတို႔ရဲ့ ဘ၀ေရွ႔ေရး ၀င့္၀င့္ထည္ထည္နဲ႔ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ရွိေစဖို႔ဆိုတာ သားသမီးေတြ သေဘာေပါက္ႀကရမွာပါ၊ ဒါကိုသေဘာမေပါက္ပဲ အေလးအနက္မထားပဲ ေပါ့ေပါ့ေန ေပါ့ေပါ့စားခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေနာင္လာမဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္မွာ ပညာက ိုႀကိဳးစားသင္ယူခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ ဘ၀နဲ႔ မိမိဘ၀ အကြာႀကီး ကြားျခားသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီအခ်ိန္မွာ ခံစားရမွာက ေနာင္မွရတဲ့ ေနာင္တနဲ႔ သူတို႔ကို ရင္မဆိုင္ရဲတဲ့ သိမ္ငယ္စိတ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ အခ်ိန္လြန္မွရတဲ့ ေနာင္တဟာ ဘာမွအသံုးမ၀င္ေတာ့သလို ၀မ္းနည္းေႀကကြဲမႈပဲ အဖတ္တင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္၊
ဒါေႀကာင့္ ပညာသင္ယူဆဲ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားတို္င္းဟာ လက္ရွိအခ်ိန္ကို အေလးအနက္ထားျပီး ကိုယ့္ဘ၀ကို အေကာင္းဆံုး တည္ေဆာက္သင့္ပါတယ္၊ မိဘတို႔ရဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို အဆံုးရႈံးမခံဘဲ အသိပညာရွင္၊ အတတ္ပညာရွင္ေတြျဖစ္ေအာင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရည္မွန္းခ်က္ ခိုင္ခိုင္မာမာတည္ေဆာက္ျပီး ကိုယ့္အနာဂတ္ လွပေအာင္ ဖန္တီးႀကပါလို႔ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။
ဦးေဌးေအာင္ ( ရုကၡေဗဒ )

Sunday, January 29, 2012

ပညာေရး ပညာေရး နဲ႔ ေျပာေနႀကတယ္ ( ၃ )



ပညာေရး ပညာေရး နဲ႔ လူေတြအေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားစကားေျပာေနႀကတယ္ ( ၃ )
ရြာက်က္သေရ
သိပၸံေမာင္၀ 




ကႀကီး ရရစ္ ကသတ္ ၾကက္၊ ကႀကီး ရရစ္ ငသတ္ ၾကင္။
ႏွစ္ တစ္လီ ႏွစ္၊ ႏွစ္ ႏွစ္လီ ေလး၊ ႏွစ္ သုံးလီ ေျခာက္။
သေ၀ထုိး ငေရးခ် ကသတ္ ေငါက္၊ သေ၀ထုိး ငေရးခ် ငသတ္ ေငါင္။
ကႀကီး ေရးက၊ ကႀကီး ေရးခ်ာ ကာ၊ ကႀကီးေရ လုံႀကီးတင္ ကိ၊ မရရစ္ လုံးတင္ တေခ်ာင္းငင္ ကသတ္ ျမိဳက္၊

မရရစ္ လုံႀကီးတင္ တေခ်ာင္းငယ္ ငသတ္ ၿမိဳင္။
ဧ၀ံ ေမ သုတံ၊ ဧကံ သံမယံ။

ဆရာေစာ၏ ေက်ာင္း
ကႀကီး၊ ခေခြး၊ ဂငယ္၊ ဃႀကီး အစရွိေသာ အသံမ်ားသည္ မုိးသံႏွင့္ လုံးေထြးၿပီး သကာလ ကုကၠိဳ၀ သူႀကီးမင္း ဦးဖုိးထုံး၏ အိမ္ ေျမာက္ဘက္ အရပ္တြင္ ထၾကြ ေသာင္းက်န္းလ်က္ ေနၾက ေလသည္။ အခ်ိန္ကား နံနက္ (၆) နာရီခန္႔သာ ရွိေသး၏။ အဆုိပါ ဆူညံ လွစြာေသာ အသံကိုကား ကုကၠိဳ၀ ရြာအဖုိ႔ မဂၤလာ ရွိေသာ အသံ၊ သာယာေသာ အသံ၊ က်က္သေရ ရွိေသာ အသံမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ ရြာလူႀကီး၏ အိမ္တြင္ မုိးေအးေအးႏွင့္ ေကြး၍ အိပ္ေပ်ာ္ ေနေသာ ေမာင္လူေအး အဖုိ႔ကား ငွက္ဆုိး၏ အသံႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္ တူလ်က္ေနေလ၏။
ထုိအသံမ်ား၏ ပိုင္ရွင္ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူ ကေလးတုိ႔ စုေ၀းရာ ရြာေက်ာင္းကား ဒိစႀတိတ္ ေကာင္စီ၏ အေထာက္ အပံ့ခံ ေက်ာင္းမဟုတ္၊
အစိုးရမင္းက အသိအမွတ္ ျပဳေသာ ေက်ာင္းလည္းမဟုတ္၊ အမ်ိဳးသား ပညာေရး အဖဲြ႕  က

အားေပးေသာ ေက်ာင္းလည္း မဟုတ္ေပ။ ထုိေက်ာင္းသား/ ေက်ာင္းသူ ကေလးမ်ားက တေယာက္လွ်င္ တႏွစ္အတြက္ စပါး သုံးတင္းမွ်ေသာ အေထာက္ အပံ့ကိုသာ ခံယူကာ တည္ေထာင္ ထားေသာ ေက်ာင္းျဖစ္သည္။

ဤသုိ႔ ေက်ာင္းသား ကေလးမ်ား၊ ေက်ာင္းသူ ကေလးမ်ားမွ တပါး၊ အျခား မည္သူ၏ အေထာက္ အပ့ံကိုမွ် ခံယူေသာ ေက်ာင္းမဟုတ္ ေသာေၾကာင့္ ပညာအုပ္၊ ပညာ၀န္ေထာက္၊ ပညာ၀န္၊ ဒိစႀတိတ္ ေကာင္စီ လူႀကီးမင္းတုိ႔၏ စစ္ေဆးျခင္းမွ လုံးလုံး ကင္း၏။ ထုိေက်ာင္းကို အုပ္ခ်ဳပ္မင္း လုပ္ေနေသာ ဆရာေစာပင္ ပညာအုပ္၊ ပညာ၀န္ေထာက္၊ သူပင္ ပညာ၀န္၊ သူပင္ ပညာမင္းႀကီး၊ သူပင္ ပညာေရး အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီး ျဖစ္ေပသည္။
ေႏြအခါ ေမၿမိဳ႕(ယခု - ျပင္ဦးလြင္) ၌ ရုံးစိုက္၍ မုိးအခါ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ရုံးစိုက္ေတာ္ မူေသာ ပညာေရး အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီး ထက္ပင္ ဆရာေစာမွာ လြတ္လပ္ခြင့္ ရေသး၏။ ပညာေရး အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးမွာ မင္းတုိင္ပင္ အမတ္တုိ႔၏ အေမးမ်ားကို ေျဖၾကား ရေသးသည္။ ကုကၠဳိလ္၀ရြာ ဆရာေစာကား မည္သူ၏ အေမးကိုမွ် ေျဖၾကားရန္မလုိ၊ စိတ္ထင္တုိင္း သင္ၾကားႏုိင္ေသာ ဂုဏ္ထူး ရွိ၏။ မိမိ သင္ၾကား လုိေသာ စာေပတုိ႔ကို သင္ၾကားႏုိင္၏။ မိမိ ေက်ာင္းလႊတ္ခ်င္ေသာ အခ်ိန္တြင္ လႊတ္ႏုိင္၏။ မိမိ ေက်ာင္းပိတ္ ခ်င္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ပိတ္ထားႏုိင္၏။ သူ႔အား မည္သူကမွ် လာ၍ ဒုကၡမေပးႏုိင္။ ပညာအုပ္မင္းမ်ား လာလွ်င္ ဆင္းႀကိဳ ရေသာ ဒုကၡ၊ သူတုိ႔ အတြက္ လွည္းတုိ႔၊ ေလွတုိ႔ စီမံေပးရေသာ ဒုကၡမ်ိဳးမွလည္း လုံးလုံးကင္းေပ၏။
ေက်ာင္း၏ ပုံပန္းကို အနည္းငယ္ ေရးပါရေစဦး။
ဆရာေစာ၏ ေက်ာင္းမွာ ဓနိကာ၊ ဓနိမုိး၊ ၀ါးလုံးတုိင္၊ ၀ါလုံးၾကမ္းခင္း၊ ျပတင္း ေပါက္ႏွစ္ေပါက္၊ တံခါးေပါက္ ႏွစ္ေပါက္မွ်သာ ရွိေလသည္။ ဤမွ်ႏွင့္ ပုံပန္း ေပၚေလာက္ၿပီ။
ဆရာေစာ၏ အေၾကာင္း ေရးသားရန္ လုိေသး၏။ ဆရာေစာကား အထက္သား ဇာတိ၊ ဘုန္းႀကီး လူထြက္ ျဖစ္ေလသည္။ မည္သည့္ၿမိဳ႕၊ မည္သည့္ အရပ္မွ ေရာက္လာသည္ ဟူ၍ကား မည္သူမွ် မေျပာႏုိင္။ ရဟန္း ဘ၀က မည္သည့္ စာအထိ ေပါက္ခဲ့သည္ ဟူ၍လည္း မည္သူမွ် မသိ။ ဆရာေစာ၏ အေျပာအဆုိ အတိုင္းကား သင္ရုိးေပါက္ခဲ့သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ ရဟန္း ဘ၀တြင္ မေပ်ာ္ပိုက္၍ လူထြက္ ရသည္မဟုတ္။ ၀ိနည္းအတုိင္း မက်င့္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္သာ လူထြက္၍ လာရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
ဆရာေစာ၏ ပုံပန္းကား အသားနက္နက္၊ မ်က္လုံးက်ယ္က်ယ္၊ ႏႈတ္ခမ္းတဲြတဲြ၊ ႏွာတံေကာက္ေကာက္။ သို႔ေသာ္ ေၾကာက္စရာကား မေကာင္းေပ။ တထြာခန္႔ ရွည္ေသာ္ ဆံတုိမ်ားကို သိမ္းရုံးကာ မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါျဖင့္ ေပါင္း၍ ထား၏။ အက်ိီ ၤ ကားမရွိ။ လုံးကြင္းမွာ လက္ႏွီးေရာင္၊ ဖာေထးရာေတြမွာ အနႏၲ၊ ေအာက္ဘက္ အစတြင္ အကြဲက ႏွစ္ကဲြ၊ လက္ထဲတြင္ကား ႀကိမ္လုံး တလုံးကို ကုိင္လ်က္။ ပါးစပ္ကမူ ေဆးတံႀကီးကို ခဲထားေလသည္။ ထုိေဆးတံမွာ အရုိးက်ိဳး ေနပါၿပီ။ `သစ္မရွိခင္ စပ္ၾကား ၀ါးေပါင္းကြပ္´ဆုိေသာ စကားႏွင့္ အညီ က်ိဳး၍ သြားေသာ သစ္သားရုိး၏ ေနရာတြင္ ၀ါးရုိးကို တပ္၍ ထား၏။
ထိုေဆးတံႀကီးကို ဖြာကာ ဖြာကာ ဆယ္အိမ္ေခါင္း ဦးလူေမာ္ႏွင့္ တဲြေရး ခဲြေရး အေၾကာင္း ေဆြးေႏြး ေနၾကေလသည္။
ဤသို႔ ေဆြးေႏြး၍ ေကာင္းေန ၾကခုိက္တြင္ ေမာင္တင္ႏွင့္ မယ္ေအး တုိ႔သည္ တေယာက္ကို တေယာက္ ဆဲေရး ေနၾကေလသည္။
ငထြန္းကား စာမအံ၊ ယင္ေကာင္ေတြ ဖမ္းမိလွ်င္ ေနာက္တုိး၏ နားထဲသို႔ လႊတ္သြင္းသျဖင့္ ေနာက္တုိးႏွင့္ ငထြန္းတုိ႔ တေယာက္ႏွင့္ တေယာက္ စကားမ်ား ၾကၿပီးေနာက္ တေယာက္ တခ်က္စီ ထုိးေန ၾကေလသည္။
စိန္ေဖကား ေဘသန္း ႏွင့္အတူ ေက်ာင္း ေနာက္ေဖး ကြင္းျပင္ ထဲတြင္ ေျပးလႊား ကစားကာ ဖားကေလး မ်ားကို ဖမ္းလ်က္ ေနၾက ေလသည္။ ေနာက္ေဖး အိမ္သာ တြင္ကား ဘထြန္း၊ သာေအး၊ ေငြလိႈင္၊ စံျမတုိ႔ လူစု ဦးတာေတ၏ ကၽြဲမ်ားကို ဖမ္း၍ စီးရန္ တုိင္ပင္ ေနၾက ေလသည္။
ထြန္းေ၀ႏွင့္ စံသိန္းတုိ႔ကား ေက်ာင္းေအာက္တြင္ နပန္း လုံးေနၾက ကုန္၏။ သာထြန္းႏွင့္ ညႊန္႔ေမာင္ တို႔က ဒုိင္လုပ္ ၾကေလသည္။
ေ၀လင္းကား မိမိ၏ ေက်ာက္ သင္ပုန္း ေပၚတြင္ ေခြးရုပ္၊ ေၾကာင္ရုပ္၊ ၾကက္ရုပ္ မ်ားကို ေရးၿပီးလွ်င္ တင္ေအးအား ျပေနေလသည္။ တင္ေအးသည္ ေ၀လင္းအား ခ်ီးမြမ္း၍ မဆုံးၿပီ။ မိေခြးႏွင့္ မမယ္သိန္းတို႔ ေထာင့္တစ္ေထာင့္တြင္ ခရားေစ့ ေတာက္တမ္း ကစား ေနၾကေလသည္။ ဆရာေစာကား စကားေျပာ၍ ေကာင္းတုန္းပင္။
သုိ႔ႏွင့္ ယခင္က ဆူညံ၍ ေနေသာ စာအံသံ ႀကီးမွာ တစ တစ တုိး၍ တုိး၍ သြားေလ ေတာ့၏။ ေနာက္ဆုံး၌ စာအံသံ ဟူ၍ မၾကားရ ေတာ့ၿပီ။ ေဆာ့ေနၾကေသာ အသံ၊ ရန္ျဖစ္ေနၾကေသာ အသံ၊ ရယ္ေနၾကေသာ အသံတုိ႔ကိုသာ ၾကားရ ေလသည္။
ထိုအခါ က်မွ ဆရာေစာလည္း မိမိ၏ ညာလက္တြင္ ကိုင္ထားေသာ ႀကိမ္လုံးျဖင့္ ၾကမ္းျပင္ကို ဘမ္းဘမ္း ျမည္ေအာင္ သုံးေလးခ်က္ ႏွက္ေလ၏။
ေက်ာင္းသား/ေက်ာငး္သူ အေပါင္း တုိ႔လည္း ရမိ ရာရာကို နားကြဲလုေအာင္ ဟစ္ေအာ္ျခင္း ျပဳၾကေလသည္။ အိမ္သာတြင္ တုိင္ပင္ေနသူတုိ႔သည္ လည္းေကာင္း၊ ေက်ာင္းေအာက္တြင္ နပန္းလုံး ေနသူတုိ႔သည္ လည္းေကာင္း ေနရာမ်ားသို႔ ေရာက္ၾကေလၿပီ။ သူတုိ႔လည္း ထင္မိ ထင္ရာကို ေကာက္ကာ ေအာ္ဟစ္ ေနၾကကုန္၏။
ဆရာေစာကား တုိင္းေရး ျပည္ေရး အေၾကာင္း ဆက္လက္၍ ေဆြးေႏြးလ်က္ ေနျပန္ ေလသည္။
အတန္ၾကာလွ်င္ စာအံသံႀကီး တိတ္လွ်က္ သြားျပန္၏။ ဆရာေစာ၏ ႀကိမ္လုံးႏွင့္ ေက်ာင္းေတာ္၏ ၾကမ္းျပင္တို႔ စကား ေျပာၾကရ ျပန္၏။ ဤနည္းအတုိင္း တိတ္ခ်ည္၊
ဆူခ်ည္ႏွင့္ ေနေလေတာ့သည္။

စာအံျခင္း သုံးႀကိမ္ေျမာက္ တိတ္၍ သြားေသာအခါ ေအးေမာင္ႏွင့္ လူလွတုိ႔ ေက်ာက္တံ လုရာမွ ရန္ျဖစ္ၾက၏။ ေအးေမာင္က ေက်ာက္တံျဖင့္ ထုိးလုိက္ရာ လူလွ လက္မွ ေသြးဖ်န္းဖ်န္း ထြက္ေလသည္။ လူလွ ျပန္၍ ေက်ာက္သင္ပုန္း ေစာင္းျဖင့္ ခုတ္လုိက္ရာ ေအးေမာင္၏ နဖူးတြင္ ကြမ္းသီးလုံးခန္႔ ဖူး၍ လာ၏။
အခ်ိဳ႕က ေအးေမာင္ လြန္သည္ဟု ဆုိၾကေလသည္။ အခ်ိဳ႕ကမူ လူလွအား သနားၾကေလသည္။ တုိးတုိး စုရုံး စုရုံးႏွင့္ ေနၾကကုန္၏။ ေအးေမာင္ႏွင့္ လူလွတုိ႔ က်ိတ္ကာ ငိုေနရ ရွာသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလုံး လြန္သူခ်ည္း ျဖစ္သည္။ ဆရာေစာ သိသြားမွျဖင့္ ႀကိမ္လုံး ဓာတ္စာ ေကၽြးမည္ကို ေၾကာက္ၾကေလသည္။
ေအာင္သိန္းကား သူတကာ အရုိက္ခံရသည္ကို ျမင္လုိသူ ျဖစ္၏။ သူ၏ ပေယာဂေၾကာင့္ ေအးေမာင္တို႔ ရန္ပဲြအေၾကာင္း ဆရာေစာ ေခၚေလၿပီ။ ေရာက္ၾကကုန္၏။ အေၾကာင္းကို ေမးေလၿပီ ဟုတ္မွန္သည့္အတုိင္း ေျဖၾကကုန္၏။ ေရာက္ၾကကုန္၏။ ေအးေမာင္ ေက်ာေပၚသို႔ ဆရာေစာ၏ ႀကိမ္လုံးစၾကာ ငါးခ်က္ခေလၿပီ။ ေအးေမာင္မွာ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မထႏုိင္။
လူလွ၏ လက္၀ါးျပင္ေပၚသို႔လည္း ထုိႀကိမ္လုံး စၾကာပင္ ငါးႀကိမ္တုိင္တုိင္ ဆင္းသက္ေလၿပီ။ လူလွလည္း စာအုပ္ကိုပင္ မကိုင္ႏိုင္။ ေအာင္သိန္းကား စုတ္တသပ္သပ္ႏွင့္ ၀မ္းနည္းလ်က္ ေန၏။ သို႔ေသာ္ သူ၏ စိတ္ထဲတြင္ကား ၀မ္းသာ၍ မဆုံးၿပီ။ အလြန္ညစ္ေသာ ေအာင္သိန္း ပါတကား။
ဟိုမွာ ၾကည့္ၾကပါဦး၊ လားလား စံေအာင္တို႔လူစု ေက်ာင္းေျပး ဖုိးေအာင္အား ဖမ္းလာၾကေလသည္။ ဖုိးေအာင္ကား မလုိက္ခ်င္ လုိက္ခ်င္ လိုက္ပါလာ ရရွာ၏။ သူ႔အား ႀကိဳးမ်ားျဖင့္ တည္းထားေသာေၾကာင့္ ပါလာရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ တကိုယ္လုံးလည္း ရႊဲရႊဲ စိုေနေတာ့၏။ ဖုိးေအာင္ကို မုိးေရထဲတြင္ ဆဲြလာၾကေလသည္။
ဖုိးေအာင္ ေက်ာင္းေျပး၊ အိမ္ေျပး လုပ္ေနသည္မွာ ေလးရက္ပင္ ၾကာေလၿပီ။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦး၀ိမလ၏ ေက်ာင္းတြင္ ခုိကပ္ကာ ေနေလၿပီ။ စံေအာင္တုိ႔ လူစု ဖုိးေအာင္ကို သြား၍ အဖမ္းတြင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ စစ္ျဖစ္ခဲ့ ၾကရေသးသည္။ စံေအာင္ တုိ႔က မုိက္အားေကာင္းေသာေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းသားမ်ား လက္ေလွ်ာ့ၾကရ ေလသည္။
ဆရာေစာ၏ ေက်ာင္းတေက်ာင္းလုံးတြင္ စံေအာင္ထက္ မုိက္ေသာသူ မရွိ။ စံေအာင္အား ဗုိလ္တင္၍ ထားၾကရေလသည္။ တေက်ာင္းလုံးတြင္ ဆရာေစာအျပင္ သု႔ကို အေၾကာက္ရဆုံး ျဖစ္၏။ ဆရာေစာကိုယ္တုိင္ပင္ စံေအာင္အား ခပ္ရြံ႕ရံြ႕။ သူ႔အား အလုိလုိက္၍ ထားေလသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ား မုန္႔၀ယ္စားလွ်င္ စံေအာင္အား တ၀က္ေ၀ငွ၍ စားၾကရ၏။ စံေအာင္တည္း ဟူေသာ နတ္ဆုိးကုိ မပသ မတင္ေျမွာက္ဘဲ မစား၀ံ့ၾကေခ်။
စံေအာင္တုိ႔ လူစုလက္တြင္ ရုန္းကန္ရုန္းကန္ႏွင့္ ပါ၍လာေသာ ဖုိးေအာင္ကား ဆရာေစာ၏ ေရွ႕ေမွာက္သို႔ ေရာက္လာေလၿပီ။ ဆရာေစာ ေဒါသထြက္ခုိက္ ဆရာေစာ၏

ႀကိမ္လုံးစၾကာမွာလည္း ေသြးစြန္းခုိက္၊ ဖုိးေအာင္ကိုလည္း မိ၍လာခိုက္ႏွင့္ ႀကဳံႀကိဳက္ ေလၿပီ။ ေက်ာင္းသား အေပါင္းတုိ႔ တုန္လ်က္ ေနၾကကုန္၏။ ရင္ထဲတြင္ တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ ေနၾကေလသည္။ ေအာင္သိန္းမွာ ဖုိးေအာင္ကို သနားေယာင္ေယာင္ေန၏။ သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲတြင္ကား ၀မ္းသာ၍ မဆုံးၿပီ။ သူတကာ အရုိက္ခံရလွ်င္ ေအာင္သိန္း ၀မ္းမသာသည္ မရွိ။
ဖုိးေအာင္ ေက်ာင္းေပၚသို႔ ေရာက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ မေမးမျမန္းဘဲ ဆရာေစာသည္ မိမိ၏ ႀကိမ္လုံးစၾကာျဖင့္ လွမ္း၍ ႏွက္ေလ ေတာ့၏။ အခ်က္ေပါင္း မေရတြက္ႏုိင္ၿပီ။ ဖုိးေအာင္လည္း ဆရာေစာ၏ ရင္ခြင္ အတြင္းသို႔ တုိး၍ တုိး၍ ၀င္ေသာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ သက္သာရာ ရေလသည္။
ေနာက္ဆုံး၌ ဖုိးေအာင္လည္း ေမာ၊ ဆရာေစာလည္း ေမာေလေတာ့သည္။ သည္ေတာ့မွ ရုိက္ပဲြႀကီး ၿပီးသြားေလသတည္း။ ေက်ာင္းသား အေပါင္းတုိ႔က ဖုိးေအာင္ ေရွာင္တိမ္းပုံကို သေဘာက်ၾကကုန္၏။ ေအာင္သိန္း တေယာက္သာ မေက်မနပ္ ျဖစ္လ်က္ ေနေလသည္။
ဆရာေစာမွာ ေမာ၍ အထုိင္လုိက္၊ အင္းသားႀကီးကေတာ္ ေဒၚသာအိလည္း သားကေလး ေရႊလွႏွင့္ ေရႊစတုိ႔ကို လက္ဆဲြ၍ ေရာက္လာခုိက္ႏွင့္ တၿပိဳင္တည္း က်ေလသည္။
ေဒၚသာအိကား သားကေလး ေရႊေသြး ႏွစ္ေယာက္တုိ႔အား ဆန္ႏွစ္ျပည္၊ ေငြႏွစ္မတ္ တုိ႔ႏွင့္ ေက်ာင္းအပ္ရန္ လာျခင္း ျဖစ္ေလ သည္။ ဆရာေစာလည္း ၿပဳံးရႊင္စြာ စကားေျပာ ၿပီးလွ်င္ ေရႊလွႏွင့္ ေရႊစတုိ႔အား လက္ခံလိုက္ေလသည္။ ေဒၚသာအိမွာ သားကေလး ႏွစ္ေယာက္တုိ႔အား ေက်ာင္းတြင္ ထားခဲ့ၿပီးလွ်င္ ဆင္း၍ သြား၏။
ေရႊလွႏွင့္ ေရႊစတုိ႔မွာလည္း ကၽြတ္ကၽြတ္ညံေအာင္ ငိုေၾကြးၾကေလသည္။ မငိုဘဲ ေနၾကမည္ေလာ။ ေရႊလွမွာ ေျခာက္ႏွစ္၊ ေရႊစမွာ ေလးႏွစ္မွ်သာ ရွိၾကေသး၏။ အိမ္တြင္ ေဆာ့လြန္းၾက၍ တေယာက္လွ်င္ ဆန္တစ္ျပည္၊ ေငြတစ္မတ္ႏွင့္ ဆရာေစာအား ကေလး လာ၍ အထိန္းခုိင္းျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ေရႊလွႏွင့္ ေရႊစတုိ႔ ငို၍ ေကာင္းတုန္းပင္ ေဒၚသာအိ မိမိ၏ အိမ္သို႔ ျပန္ေရာက္၏။
ေရႊလွတုိ႔ ငိုခ်င္း မဆုံးေသး။ ဆရာေစာ၏ ႀကိမ္စၾကာ ေက်ာင္းေတာ္၏ ၾကမ္းျပင္သို႔ ဘမ္းဘမ္းဟူေသာ အသံျဖင့္ က်ဆင္းေလမွ ေရႊလွတုိ႔ ငိုခ်င္း ဆုံးေလၿပီ။
ထုိ႔ေနာက္ ေဒၚသာအိ ပူေဇာ္၍သြားေသာ ဆန္ႏွစ္ျပည္၊ ေငြတမတ္တုိ႔ကို အပ္ရန္ ဆရာကေတာ္ႀကီးအား ဆရာေစာက ေခၚေလသည္။ ထူးသာ၊ ထူးႏုိင္သည္ မလာႏုိင္ေသး။ အဘယ္ လာႏုိင္အံနည္း။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူတို႔အား ေရာင္းရန္ ပဲေလွာ္ကို ေလွာ္ခ်က္ေနေလသည္။
ဆရာေစာ၏ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူတုိ႔ကား ဆရာကေတာ္ႀကီး ေရာင္းေသာ ပဲေလွာ္အျပင္ မည္သည့္ မုန္႔ကိုမွ ၀ယ္စားျခင္း မျပဳရ။ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္ေအာင္

အထူးစီမံထားေသာ ပဲေလွာ္ျဖစ္ေလသည္။ (ဤကား ဆရာကေတာ္ႀကီး၏ အဆုိတည္း။)
ဆရာကေတာ္ႀကီး ပဲေလွာ္ေနခုိက္ ျမစိန္က ထမင္းအိုးတည္၏။ သန္းျမက ငါးလုပ္၏။ မယ္သင္က ကင္ပြန္းရြက္ ေျခြ၏။ သူတို႔ သုံးေယာက္ကား သင္ပုန္းႀကီးကိုပင္ ကုန္ေအာင္ မသင္ၾကရေသး။ သို႔ေသာ္ ဆရာကေတာ္ႀကီး၏ အခ်စ္ေတာ္မ်ား ျဖစ္ၾကေလသည္။ ဆရာကေတာ္ႀကီး၏ အခ်စ္ေတာ္ဆုိလွ်င္ ဆရာေစာ၏ အခ်စ္ေတာ္လည္း ျဖစ္ရေပမည္။ ဆရာေစာႏွင့္ ဆရာကေတာ္မွာ ႏွစ္ကုိယ့္တစိတ္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေပတည္း။
ဆရာကေတာ္ႀကီး အလိုအားျဖင့္ မိန္းကေလးတုိ႔မည္သည္မွာ စာတတ္ရန္ မလုိ။ စာတတ္လွ်င္ ရည္းစား ထားေလ့ ရွိၾကကုန္၏။ ကႀကီး၊ ခေခြးႏွင့္ ဘုရားရွိခိုးတတ္လွ်င္ ေတာ္ၿပီ။ မိမိမွာ ဆရာကေတာ္ပင္ ျဖစ္ေစကာမူ စာဖတ္၍ မတတ္။
မိန္းကေလးဟူက အခ်က္အျပဳတ္ တတ္ရမည္။ အခ်က္အျပဳတ္ မတတ္ပါက ရွက္စရာ ေကာင္းေလသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိ၏ အခ်စ္ေတာ္ မယ္သင္၊ သန္းျမ၊ ျမစိန္တို႔အား ခ်က္ျပဳတ္နည္း အမ်ိဳးစုံေအာင္ သင္ၾကား ျပသလွ်က္ ေနေလသည္။
ဆရာကေတာ္ႀကီး၏ လုံ႔လေၾကာင့္ ျမစိန္တုိ႔ သုံးေယာက္မွာ ထမင္းခ်က္လည္း တတ္ၾကေလၿပီ။ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္း၊ ကင္ပြန္းရြက္ဟင္း၊ ကန္စြန္းရြက္ဟင္း၊ ခ်က္နည္းတုိ႔ကိုလည္း တတ္ၾကေလၿပီ။
ၾကက္သား၊ ဘဲသား၊ ၀က္သား ဟင္းခ်က္နည္းတုိ႔ကိုကား မသင္ၾကားရေသးေခ်။ ဆရာကေတာ္ႀကီးမွာ မခ်က္တတ္ေသာေၾကာင့္ မဟုတ္ပါ။ ၾကက္သား၊ ဘဲသား၊ ၀က္သားတုိ႔ကို မ၀ယ္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္သာ မသင္ၾကားရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
ေဟာ .. ေဟာ ဆရာကော္ႀကီး ထြက္လာၿပီ။ ဆံပင္မွာ ဆီမရွိ၊ ေခါင္းပြႀကီးႏွင့္ျဖစ္၏ အက်ီ ၤမွာ လက္ႏွီးေရာင္၊ ထဘီမွာ ဖာေထး ရာေတြ အနႏၲ၊ ညစ္ေထးေတာ္မူေသာ ဆရာကေတာ္ႀကီး ျဖစ္ေလသည္။ အင္းသားႀကီးကေတာ္ ေဒၚသာအိ ပူေဇာ္ခဲ့ေသာ ဆန္ႏွစ္ျပည္ႏွင့္ ေငြႏွစ္မတ္တို႔ကိုလည္း သိမ္းကာ ေနာက္ေဖးသို႔ ၀င္သြား၏။
ဆရာေစာလည္း ေက်ာင္းလႊတ္လုိက္ၿပီး ေက်ာင္းသား အေပါင္းတုိ႔လည္း ႏွစ္ေထာင္း အားရ အိမ္သုိ႔ ျနပ္ၾကေလသည္။
ေက်ာင္းသားမ်ားကို ၾကည့္ကာ `ဒီေက်ာင္းဆရာ သင္ပုံမ်ိဳးနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြ စာတတ္ပါ့မလား သူႀကီးမင္း´ဟု ေမာင္လူေအးက သူႀကီးမင္း ဦးဖုိးထုံအား ေမး၏။
`တတ္သင့္သေလာက္ တတ္တာပါပဲ´ဟု ဦးဖုိးထုံက ေျဖေလသည္။
`တတ္မယ္ မထင္ပါဘူးဗ်ာ´ ေမာင္လူေအးက ဆုိျပန္ေလသည္။
ဤသို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ေသာ ေမာင္လူေအးမွာ မိမိငယ္စဥ္က ဤေက်ာင္းမ်ိဳးမွာပင္ ပညာသင္ၾကား ၿပီးေနာက္ တစတစ တုိးတက္ကာ ယခုအေျခအေနသို႔ ေရာက္ေနသည္ကို အမွတ္ရဟန္ မတူ။ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္ ငါးဆယ္ခန္႔ၾကာလွ်င္ ဤရြာေက်ာင္းမွပင္ ျမန္မာျပည္ သမၼတ ထြက္ခ်င္ ထြက္ေနမည္ကိုလည္း စဥ္းစားမိပုံမေပၚ။
၁၉၃၃၊ ဇူလိုင္။
ဒဂုန္မဂၢဇင္း

ေမာင္သုည

ပညာေရး ပညာေရး နဲ႔ စကားေျပာေနႀကတယ္ ( ၂ )



ပညာေရး ပညာေရး နဲ႔ လူေတြအေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားစကားေျပာေနႀကတယ္ ( ၂ )
ေက်ာင္းထားေရး ( သိပၸံေမာင္၀ )
တရံတခါေသာ္ေမာင္လူေအးနွင့္ခင္သန္းျမင့္တုိ႔သည္ညစာစားျပိးေနာက္အိမ္ေရွ႔၀ရန္တာ လသာတြင္ထြက္၍ထိုင္ႀကေလသည္၊သူတိုိ႔ေနာက္ဆက္တဲြေမာင္လူေမြးလည္းသူတို႔နွင့္
အတူပါလာေလ၏၊
ခင္သန္းျမင့္သည္ေန႔ခင္းကေရာက္လာေသာမဂၢဇင္းတအုပ္ကိုပက္လက္ကလားထိုင္
ေပၚတြင္ထိုင္၍ဖတ္ေနေလသည္၊ေမာင္လူေအးမွာလဘက္ရည္ႀကမ္းကိုေျမပဲဆားေလွာ္နွင့္
ျမည္းရင္းအလုပ္အေႀကာင္းစဥ္းစားခန္းထုတ္ေန၏၊ေမာင္လူေမြွးကားမိဘနွစ္ေယာက္အနား
ႀကမ္းျပင္ေပၚတြင္အရုပ္ကေလးမ်ားနွင့္ကစားေနေလသည္၊သူတို႔သုံးေယာက္အဘုိ႔ညသည္
ေအးျမသာယာေသာညတညျဖစ္လသည္၊
ေမာင္လူေမြးသည္မိမိအနားကစားေနရာမွမႀကာမႀကာထထသြားျပိးလွ်င္ဓါတ္မိးေရာင္
ေအာက္တြင္ေျပးလွြားေနႀကေသာပိုးေကာင္ပလူေကာင္ကေလးမ်ားကိုဖမ္းကာကစား၏၊
သူ႔အားေခ်ာ့ေခၚ၍မရ၊ေျခာက္ေခၚ၍မရ၊ေငါက္ေခၚ၍လည္းမရ၊ခက္ေလေတာ့၏၊ေမာင္လူ
ေအးတလွည့္၊ခင္သန္းျမင့္တလွည့္ထိုင္ရာမွထျပီးဆဲြေခၚရ၏၊ေမာင္လူေမြွးမွာမလုိက္ခ်င္
လုိက္ခ်င္နွင့္ရုန္းကန္ရုန္းကန္နွင့္ပါလာတက္သည္၊သူအားထထေခၚရသျဖင့္ခင္သန္းျမင့္
မွာမဂၢဇင္းကိုေကာင္းေကာင္းမဘတ္ရ၊ေမာင္လူေအးမွာလည္းစဥ္းစားခန္းကုိေကာင္းေကာင္း
မထုတ္ရ၊ေတာ္ေတာ္ေတတဲ့ေကာင္ကေလး၊
အတန္ႀကာလ်ွင္ခင္သန္းျမင့္သည္ေမာင္လူေမွြးအားစုိက္ႀကည့္ျပိးလွွ်င္ ပီတီသံျဖင့္
” ေမ်ြးေလးဟာ တေန႔တျခား၀လာလုိက္တာေနာ္ - အားရစရာႀကီး ” ဟုဆို၏
” ေမွြးစတုန္းကဆုိရင္ငယ္ငယ္ေလးရယ္” ဟုေမာင္လူေအးကေထာက္ခံလုိက္၏၊
” စကားေျပာမယ္မႀကံေသးဘူးေနာက္ဘုိ႔က အရင္ဘဲ ”
” ဘယ္ေနာက္ရမွာတုန္း - ဟုတ္တာကိုေျပာတာ - ဟုတ္တာေျပာရင္ ဥစၥာေပါဆို
ေပါမဟုတ္လား နုိ႔ေပမဲ့ထီမေပါက္တာခက္တယ္ ”
3
” ဒါေတြကုိထားပါအုံး ေမြးကေလးကိုေက်ာင္းထားဘုိ႔စီမံရေတာ့မယ္ ”
” ေအင္မယ္ေလး ဟဲ့ အခုမွတနွစ္ခဲြရွိေသးတယ္ဘယ္ကလာေက်ာင္းထားဘုိ႔စီမံရမွာလဲ”
” အခုကထည္းကစီမံမွေတာ္ကာက်မယ္ - အဂၤလန္ကနာမယ္ေက်ာ္ေက်ာင္းေတြထားဘုိ႔က
မေမြးခင္ကထည္းက နာမယ္စာရင္းသြင္းထားရတယ္ဆိုမဟုတ္လား ”
” ဒါကေတာ့ လြန္လြန္အားႀကီးပါတယ္ဗ်ာ- ကုိင္းသူ႔ကုိဘယ္လုိစီမံခ်င္သလဲေျပာ ”
” ျမင့္သေဘာျမင့္ ငယ္ငယ္ကေလးထဲက ဘိလပ္ အီတန္တုိ႔ ဟားရုိး တို႔လုိေက်ာင္းေတြမွာ
သြားထားခ်င္ေနတာဘဲ ”
” ဟာ ကိုယ္ကေတာ့ သေဘာမတူေပါင္ - သည္ေက်ာင္းေတြကို၀င္ခြင့္ရဘုိ႔ဟာလဲအင္မတန္
ခက္- ၀င္ခြင့္ရေစဦးေတာ့ မထားခ်င္ပါဘူးဗ်ာ ”
” ဘာျဖစ္လုိလဲ - သူေဌးဦးနုတို႔ ၀န္ေထာက္ဦးစားတို႔သားေတြ ကုိဒီလုိငယ္ငယ္ကေလးထဲက
ဘိလပ္ေက်ာင္းေတြမွာသြားထားတယ္မဟုတ္လား - ဂုဏ္လဲရွိ အဂၤလိပ္အေလ့အထကိုလဲက်က်နန
တက္လာတယ္၊အဂၤလိပ္စကားဆုိလဲအဂၤလိပ္နဲ႔မျခားေျပာနိုင္တယ္-ကိုင္းမေကာင္းဘူးလား”
” မေကာင္းေပါင္ ဦးနုသားျပန္လာတုန္းကအဂၤလိပ္မပါလာလုိ႔ ဦးနုႀကီးရင္ကဲြမတက္
ျဖစ္ေနတာမျမင္ဘူးလား၊ဦးစားသာျပန္လာေတာ့အဂၤလိပ္စကားေတာ့ေကာင္းေကာင္းေျပာ
တက္ပါရဲ႔ျမန္မာစကားက်ေတာ့ဟုိမက်သည္မက်နဲ႔ေျပာရီစရာႀကီးျဖစ္ေနတယ္၊ျမန္မာစကား
မေျပာတက္ဘူးဆုိတာရွက္စရာအေကာင္းဆုံးမဟုတ္လား၊သူတိုိ႔ရွက္မရွက္ေတာ့မေျပာတက္
ဘူး၊ကိုယ္ေတာ့ရွက္လြန္းလုိ႔ေနာက္ျပီးေတာ့ျမန္မာေတြကိုဘဲသူတို႔နဲ႔အဖက္မတန္သလုိျမန္မာ
ဓေလ့ကုိ ဘဲကဲ့ရဲ႔ရျပန္ျပီ၊ကုိယ္႔သားကေလးဒီေကာင္ေတြနဲ႔တူမွာကိုေႀကာက္သဗ်ာ ”

”ဒါျဖင့္ရင္လဲ ေမာင္ေမြး ၅ နွစ္ ၆ နွစ္သားအရြယ္ေရာက္ရင္စိန္ေပါမွာျဖစ္ျဖစ္၊ဒုိင္အုိမွာျဖစ္
ျဖစ္ထားရေအာင္ သေဘာတူမလား ”

” မတူေပါင္ ”
” လုပ္ျပန္ျပီ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ”
”ဘာျဖစ္ရမွာလဲ ဒီလုိအဂၤလိပ္ေက်ာင္းေတြကထြက္လာတဲ့ငနဲေတြဟာလဲအမ်ားအားျဖင့္
ဟိုမက်ဒီမက်နဲ႔ - လိေမၼာ္သီးဖြင့္လုိက္ပါလုိဆုိလုိဆုိ - ၀မ္းဘဲဥမွည့္ျပီလားလုိ႔ေမးလုိေမး-ေရးခ်မ္း
ခ်မ္းေလးတခြက္ေပးပါလုိ႔ေတာင္းလုိေတာင္းနဲ႔-ဘယ္လုိငနဲေတြလဲမေျပာတက္ပါဘုူးဗ်ာ ”
”အားလုံးလဲဒီလုိဟုတ္မယ္မထင္ပါဘူး-ျမန္မာမိဘေတြကေမြးျပိးျမန္မာျပည္မွာႀကီးႀကတာ
ဘဲ-ဒီေလာက္ေတာင္ဆိုးမယ္မဟုတ္ပါဘူး - ကိုယ္ကကဲတာ”
” တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ ျမန္မာစကားေတာ့ေကာင္းေကာင္းေျပာတက္ေပမဲ့အဂၤလိပ္ဆန္ဆန္ေလး
ေျပာလုိက္ရရင္ဂုဏ္ရွိတယ္ထင္ျပီးေျပာႀကတာဘဲ-ကုိယ္တုိ႔ေကာလိပ္မွာတုန္းကဒီလုိငနဲေတြနဲ
4
ေကာင္းေကာင္းေတြ႔ရတယ္၊ဒီေကာင္ေတြကိုခ်ဥ္လြန္းလုိ႔မေျပာပါနဲ့ေတာ့ ”
”ကုိကိုတုိ႔ေခာတ္က ဒီလုိျဖစ္ေပမဲ့အခုေတာ့ ေမာင္ေမြးတို႔ေခာတ္က်ေတာ့ဒီလုိျဖစ္မယ္
မထင္ပါဘူး ”
”ကိုယ္ေတာ့ အရင္ကလုိဘဲျဖစ္မယ္ထင္တာဘဲဗ်ာ - ေနာက္မွေျပာင္းသြားရင္ေတာ့-
မေျပာတက္ဘူး-ျမန္မာဆိုရင္လဲျမန္မာပီသမွႀကို္က္တယ္-အဂၤလိပ္ဆိုရင္လဲအဂၤပီပီသသမွႀကိဳက္
တယ္-ဟုိမက်ဒီမက်ဂြစာ ကိုေတာ့ ခ်ဥ္လြန္းလုိ႔ ”
” ကိုင္းဒါျဖင့္ရွိေစေတာ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႔မေက်ာင္းမွာသြားထားရင္မေကာင္းဘူးလား-ဆရာႀကီး
ဦးလြင္လဲရွိတယ္-ဆရာကိုေအာင္မင္းတို႔-ကုိေအးသြယ္တို႔ကိုစံထားတုိ႔လဲရွိတယ္-ကုိတို႔မိတ္ေဆြ
ေတြမဟုတ္လား-သူတို႔လက္ေအာက္မွာဆိုေတာ့စိတ္လဲခ်ရတယ္-ငယ္ေပမဲ့ကိစၥမရွိဘူး ”
”ေကာင္းေတာ့ေကာင္းပါရဲ႔ ”
”ဘာေကာင္းေတာ့ ေကာင္းပါရဲ႔လဲ - ဟုိမက်ဒီမက်ေက်ာင္းမွာမထားခ်င္ဘူးဆုိ-ျမိဳ႔မေက်ာင္း
ဟာျမန္မာပီသတဲ့ေက်ာင္းမဟုတ္လားဦးေဖာ္ဂ်ီတို႔သခင္နဳတို႔ဟာျမိဳ႔မေက်ာင္းထြက္ေတြမဟုတ္ဘူး
လား၊သူတုိ႔ထက္ျမန္မာပိီသတာရွိေသးလုိ႔လား၊”
”အင္း ေကာင္းေတာ့ေကာင္းပါရဲ႔ေက်ာင္းကိုခဏခဏဘြိဳင္းေကာက္လုပ္တာခက္တယ္ ”
” ဘြိဳင္းေကာက္လုပ္တာကေတာ့ ဒီေက်ာင္းတေက်ာင္းထဲမွမဟုတ္ဘဲ-တျခားေက်ာင္းေတြ
လဲလုပ္တာမဟုတ္ဘူးလား-တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြေတာင္ခဏခဏဘြိဳင္းေကာက္လုပ္ေနတာမျမင္
ဘူးလား ”
” ျမင္သားေပါ့ ”
” ျမင္ရင္ဘာဆင္ေျခေပးေနစရာလုိေသးလဲ - ဘိြဳင္းေကာက္လုပ္တာကိုေကာအျပစ္ဆုိခ်င္
ေသးလား ကဲေလ ”
” အျပစ္ေတာ့မဆိုခ်င္ဘာဘူးဗ်ာ-နို႔ေပမဲ့ဘြိဳင္းေကာက္လုပ္ျပိးအစာငတ္ခံႀကဘာႀကနဲ႔-မိဘ
လုပ္သူေတြကဘယ္ေလာက္စိတ္ပူႀကမယ္ဆိုတာစဥ္းစားႀကည့္ေလ-ေမာင္ေမွြးကိုျမိဳ႔ေက်ာင္းထားပါ
ျပီတဲ့-ေမာင္ေမွြးကဘြိဳင္းေကာက္မွာေခါင္းေဆာင္လုပ္ပါျပီတဲ့-သူတို႔ေတာင္းတာမရေတာ့အစာငတ္ခံ
ေနပါျပီတဲ့ - ကိုင္းျမင့္ဘယ္နဲ႔ေနမလဲ - ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ”
”ဒီလုိဆုိေတာ့ေက်ာင္းကိုျမန္ျမန္လုိ္က္သြားျပီး ဘုိေကေလးကိုဆဲြေခၚခဲ့မွာေပါ့”
”အဲဒီလုိေခၚလုိ႔လုိက္ရင္ေကာင္းပါရဲ႔ - ေမေမရယ္ျပန္မလုိက္ပါရေစနဲ႔ေတာ့-တိုင္းျပည္ႀကီးအ
တြက္အသက္အေသခံေတာ့မယ္-က်ြန္ေတာ့ကိုသနားရင္အိမ္ျပန္မခၚပါနဲ႔ေတာ့လုိ႔သားကဆီးေျပာရင္
ဘယ့္နဲ႔လုပ္မလဲ ”
” အတင္းေခၚမွာေပါ့ ”
”အတင္းေခၚလုိ႔မရရင္ဘယ့္နဲ႔လုပ္မလဲ”
”သည္ေတာ့လဲ အလုိက္အထုိက္ေပါ့ေလ-သူတုိ႔လဲအေသခံမွာမဟုတ္ပါဘူး-မိဘေဆြမ်ိဳးေတြ
က၀ိုင္း၀န္းျပီးေတာင္ပန္ရင္ရမွာပါ-သတင္းစာေတြကလဲလန္႔ျဖန္႔ျပိး၀ုိင္းေတာင္းပန္ႀကမွာေပါ့-အာဏာ
5
ရွင္ကိုလွေရွြကိုဘဲႀကည့္ေတာ့”
”ဒါလဲဟုတ္တုတ္တုတ္ဘဲ--နုိ႔ေပမဲ့မလုိတဲ့ဘက္က ငနဲေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳးစြပ္စဲြျပိးေမာင္လွေရြ
ကိုဆဲသလုိ ကိုယ့္သားကိုဆဲရင္ေတာ့ ခံခ်င္ပါ့မလား ”
”ဒါကေတာ့ဘာကိစၥရွိလဲ - မနာလုိလုိ႔ဆဲတာ ဆဲပါေစလား - ေတာ္ေတာ္ႀကာေပ်ာက္သြား
မွာဘဲ ”
နုိ႔ တခ်ိဳ႔ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသာေတြ ျဖစ္ပ်က္ျပိး ထြက္ေျပးႀကရင္ေတာ့ဘယ့္နဲ႔လုပ္မလဲ ”
”ဒါကေတာ့ဘယ္တက္နို္င္မလဲ - ဘယ္ေက်ာင္းမွာဘဲထားထား - ဘိြ္ဳင္ေကာက္လုပ္ခ်င္လုပ္
မလုပ္ခ်င္လုပ္ေနျဖစ္တာမ်ိဳူးဘဲ-ဒါေတြကိုေတြးျပီးပူမေနစမ္းပါနဲ႔ ”
”ပူရသဗ်ာ -အခုကထဲက ပူထားမွအေတာ္က်မယ္”
” ကိုင္းသည္ေလာက္ေတာက္ အစုိးရိမ္ႀကီးလွတာ ဘယ္ေက်ာင္းထားမယ္စိတ္ကူးသလဲ”
” ကုိယ္ကေတာ့ အိမ္မကြာ ႀကမ္းမကြာ အိမ္ေရွ႔ကမွန္သာေက်ာင္းမွာထားမယ္စိတ္ကူးတာ
ဘဲ”
”လုပ္ျပီသူလုပ္လုိက္မွဒီလုိခ်ည္းဘဲ - အတည္ေျပာေနရင္အတည္ေပါက္ေျပာစမ္းပါ-
အေနာက္ေတြမညွပ္စမ္းပါနဲ႔ ”
” နို႔ အတည္ေျပာေနတာဘဲဟာ - မွန္သာေက်ာင္းတို္က္မွာဆိုေတာ့ အိမ္နဲ႔လဲနီးတယ္-ပိုက္
ဆံလဲအကုန္သက္သာတယ္-ကုသိုလ္လဲရတယ္-စာလဲတက္တယ္ ”
”မဟုတ္တဲ့စကားကိုမေျပာစမ္းပါနဲ႔ - အခုေခာတ္ႀကီးထဲမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထားတယ္ဆို
တာေနရာလား ”
” ေက်ာင္းထားတယ္ဆိုတာစာတက္တာလုိရင္းမဟုတ္ဘူးလား-အေျမွာ္အျမင္တိုးပြါးတာလုိ
ရင္းမဟုတ္ဘူးလား-လိမၼာေရးျခားရွိတာလုိရင္းမဟုတ္ဘူးလား-အဲဒီလုိ လုိရင္းခ်က္ေတြကိုရရင္
ေက်ာင္းထားရက်ိဳးနပ္ျပီမဆုိနိဳင္ဘူးလား - မွန္သာေက်ာင္းမွာထားရင္ခုနေျပာတဲ့လုိရင္းခ်က္ေတြကုိ
မရဘူးလုိ႔ေျပာနို္င္မလား”
” ကုိကုိေျပာလုိက္မွျဖင့္ေဘာက္ခ်ည္းဘဲ - ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာထားလုိ႔ႀကီးလာရင္ဘာလုပ္
စားမလဲ”
” အုိဒါကေတာ့သူ႔ကုသိုလ္နဲ႔သူုျဖစ္လာမွာေပါ့ - စာတက္တာကတျခား - အလုပ္အကို္င္ကတ
ျခားပါ-စာတက္တို္င္းလဲအလုပ္အကိုင္ေကာင္းေကာင္းရတာမဟုတ္ပါဘူး-အလုပ္အကိုင္ေကာင္း
ေကာင္းရသူတို္င္းလဲစာတက္တာမဟုတ္ပါဘူး-ပဲြစားႀကိီးဥိီးခ်မ္းသာဟာဘယ္ေလာက္ပိုက္ဆံရွိသလဲ
အဂၤလိပ္စာ ေအ ဘီ စီ ဒီေတာင္ တတ္လုိ႔လား - သူေဌးႀကီးႀကြယ္၀ဟာဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာလဲ-
ဘီေအ ေအာင္လုိ႔လား ”
”သည္လုိ ေဘာက္စကားေတြမေျပာနဲ႔ေလ-ေရွးေခာတ္နဲ႔မတူဘူး-အခုေခာတ္မွာေခာတ္စာ
ေတြတက္မွအလုပ္ေကာင္းေကာင္းရတယ္ -သိရဲ႔လား ကုိေဘာက္ႀကီးရဲ႔ ”
” ဟာ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းရတာတျခား စာတက္တာမတျခားဘဲ -အလုပ္ေကာင္းေကာင္း
6
လုိခ်င္တဲ့သေဘာနဲ႔စာသင္ႀကားႀကတဲ့အတြကတိုင္းျပည္မွာဆူပူေနႀကတာမဟုတ္လား-အလုပ္လက္
မဲ့ပညာရွိႀကီးေတြမ်ားေနႀကတယ္မဟုတ္ဘူးလား-အဲဒီစိတ္ေတြကုိေဖ်ာက္လုိက္မွေနရာက်မယ္၊
အလုပ္လက္မဲ့ေတြေပ်ာက္ကုန္မယ္-”
”ဘာေတြေလ်ွာက္ေျပာေနတယ္ မသိပါဘူး ”
” အလုပ္ေကာင္းေကာင္းရေအာင္ဆိုျပီးပညာသင္ႀကေရာ-အလုပ္ေကာင္းေကာင္းမရေတာ့
ဘယ္အလုပ္ကိုမွမလုပ္ခ်င္ႀကေတာ့ဘူး-ဟုိလပ္ရား - ဒီလပ္ရား နဲ႔ျဖစ္ေနျပီး-လူေတလူေလေတြျဖစ္
ကုန္ပါေရာ-တိုင္္းျပည္လဲဆူကုန္ပါေရာ၊”
” ဒါေတြကိုနားမည္ဘူး ကိုကိုေျပာတဲ့အတို္င္းဘဲထားပါဥိး-ဘုန္းႀကိးေက်ာင္းမွာထားျပီး-ေနာင္
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကထြက္ေတာ့ဘာလုပ္စားမတဲ့လဲ ”
” ကိုယ့္သေဘာေတာ့ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာစာသင္လုိစာတက္ေတာ့-သကၤန္း၀တ္ေစခ်င္ေတာ့
တာဘဲေလ-သကၤန္း၀တ္ရင္းနဲ႔သာသနာ၀န္ထမ္းသြားရင္လဲေကာင္းတာဘဲမဟုတ္လား၊သာသနာ့၀န္
ကုိမထမ္းခ်င္လုိ-႔တို္င္းေရးျပည္ေရးလုိက္စားသြားမယ္ဆိုရင္လဲ-ေနာင္ကိုႀကီးပါြးဘုိ႔အမ်ားႀကိးျမင္
တယ္”
” အမိန္႔ရွိပါအုံး ”
” မေနာက္နဲ႔အတည္ေျပာတာ-အခုဘဲႀကည့္ပါလား-ရဟန္းပ်ိဳေတြဘယ္ေလာက္တန္ခုိးႀကီး
ႀကသလဲ-တိုင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္ေတြကုိသူတို႔ႀကိဳးကိုင္ေနႀကတယ္မဟုတ္လား-အမတ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ
နန္းရင္၀န္ႀကီးေတြေတာင္သူတို႔ကုိဘယ္ေလာက္ေႀကာက္ရသလဲ-အခုေခာတ္မွာရဟန္းပ်ိဳေတြဒီ
ေလာက္တန္ခုိးႀကိးေနရင္-ေနာင္ေမာင္ေမြးတုိ႔ေခာတ္က်ရင္ဘယ္ေလာက္တန္ခုိးႀကီးမလဲဆိုတာစဥ္း
စားႀကည့္ေပေတာ့-ေရွးတုန္းကေတာ့ ဘီေအ-အမ္ေအ၀တ္လုံဆိုရင္အင္မတန္တန္ခုိးႀကီးတယ္
မဟုတ္လား-အခုဘယ္မွာတန္ခုိးႀကိီးေတာ့လုိ႔လဲ-ေနာင္ေမြးတို႔လက္ထက္က်ရင္အဂၤလိပ္စာတက္
ေတြြအလကားျဖစ္ကုန္မယ္ဆိုတာမွတ္ပါ-ရဟန္းပ်ိဳေတြကအဂၤလိပ္စာတက္ေတြထက္အဆတရာ
မကတတန္းခုိးႀကီးမွာအမွန္ဘဲ-ဒီေတာ့ေမာင္ေမွြကိုအဂၤလိပ္ေက်ာင္းထားေပမဲ့အက်ိဳးထူးမွာမဟုတ္
ဘူး-ေရွ႔ေရးကိုျမင္မွေနရာက်မယ္-ေမာင္ေမြွးတို႔လက္ထက္က်ရင္-ရဟန္းပ်ိဳတင္တဲ့ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း
သားမင္တို္င္ပင္အမတ္ေတြ-ရဟန္းပ်ိဳတင္တဲ့-ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေတြ-ရဟန္းပ်ိဳတင္
တဲ့ဘုန္းႀကိးေက်ာင္းသား-နန္းရင္း၀န္ေတြျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာ၊ေမာင္ေမွြးဟာ ပထမႀကီးတို႔ပထမေက်ာ္
တုိ႔ေအာင္ျပိး-ျမန္မာျပည္မွာ ပထမဥိီးဆုံးရဟန္းပ်ိဳတင္တဲ့ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားနန္းရင္း၀န္ႀကီးမျဖစ္
ဘူးလုိ႔ေျပာနို္င္မလား”
” ေတာ္ပါေတာ့ စကားရွည္ေနတာနဲ႔ ၁၁ နာရီေတာင္ထုိးသြားျပိ-သည္လုိမဟုတ္ကဟုတ္က
ေဘာက္စကားေတြကိုေျပာေနရမယ္ဆိုရင္-မုိးလင္းတာေတာင္ဆုံးမွာမဟုတ္ဘူး-သူ႔ေဘာက္စကား
ေတြကိုနားေထာင္ေနတာနဲ႔ဘဲ-၀တၱဳတပုဒ္ေတာင္ဘတ္လုိ႔မျပီးဘူး-”
ဟုဆိုကာေပါင္ေပၚတြင္အိပ္ေနေသာ ကေလးကုိခ်ီကာ အိမ္ထဲသုိ႔၀င္သြားေလေတာ့သတည္း

သိပၸံေမာင္၀
ဒဂုန္မဂၢဇင္း
စက္တင္ဘာလ ၁၉၃၉ .

အမွတ္ ( ၃ ) ရြာ့က်က္သေရ ကို ဆက္ဖတ္ပါ ေ
ေမာင္သုည

ပညာေရး ပညာေရး နဲ႔ ေျပာေနႀကတယ္ ( ၁ )



ပညာေရး ပညာေရး နဲ႔ လူေတြအေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားစကားေျပာေနႀကတယ္
ပိုိက္ဆံတက္နို္င္တဲ့မိသားစုေတြကေတာ့နို္င္ငံတကာပညာေရးဆုိတာကိုေျပာေနႀကတယ္
နို္င္ငံတကာပညာေရး ၊ နို္င္ငံတကာပညာေရးအခြင့္အလန္းမ်ား ၊ စသည္ စသည္ေပါ့
စင္ကာပူပညာေရးကဘယ္လုိလဲ ၊?
UK ပညာေရးကဘယ္လုိ႔လဲ ၊ ?
Austraila ပညာေရးကဘယ္လုိလဲ ?
ထို္င္းနို္င္ငံပညာေရးကေကာဘယ္လုိလဲ ?
သူတို႔ဆီမွာပညာသြားသင္ရင္အလုပ္တန္းရမလား၊
ပညာသင္ေနစဥ္အလုပ္အလုပ္လုပ္ဘုိ႔ အခြင့္အလမ္းေတြရွိသလား ?
စသျဖင့္ လားေပါင္းမ်ားစြားနဲ႔ ေမးျမန္စုံစမ္းႀကတာေတြရွိတယ္ ၊

ဒီေနအုိင္တီတုိးတက္ေနတဲ့ေခတ္ႀကီးမွာကိုယ္လုိခ်င္တာကိုအင္တာနက္မွာအလြယ္တကူရတယ္
အဲဒိိမွာရွာပါလုိ႔ေျပာရင္ အခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာအင္တာနက္မသုံးနိုင္တာရယ္ တခ်ိဳက်ေတာ့ကြန္ျပဴတာ
ေတာင္မသုံးနို္င္ေသးတဲ့သူေတြအတြက္ အခက္အခဲရွိမွာျဖစ္ပါတယ္ ၊

ပညာေရး
ပညာေရးဆုိတဲ့အေႀကာင္းမေျပာခင္ ပညာဆိုတဲ့ေ၀ါဟာရကိုအရင္အဓိပါယ္ဖြင့္ဆိုႀကည့္ရေအာင္
ပညာေရးဆုိတာကို ပညာရွင္ေတြက သူ႔အျမင္နဲ႔ သူ အမ်ိဳးမ်ိဳး အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိႀက
ပါတယ္ ၊
အေနာက္တို္င္းဒႆနပညာရွင္ႀကီး ristotle(BC 384) ကေတာ့
ပညာေရးသည္ လူသားတို႔၏ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးကို ပ်ိဳးေထာင္ေပးရန္ တာ၀န္ရွိသည္။
လုိ႔ဖြင့္ဆုိပါတယ္ ၊
ပညာရွင္ John Dewey(1859-1952) ကေတာ့
ပညာေရးသည္ သင္ၾကားျခင္းမဟုတ္။ ကေလးဘာသာသင္ယူတတ္ရန္ ေလ့က်င့္ေပးျခင္းသာ ျဖစ္သည္။
လုိ႔ဆိုပါတယ္ ၊
ပညာရွင္ Bertrand Russel (1872-1970) ကေတာ့
ပညာေရးသည္ ကမၻာကို ဖြင့္လွစ္မည့္ ေသာ့တေခ်ာင္း ျဖစ္သည္။
လုိ႔ဖြင့္ဆိုပါတယ္ ၊
ျမန္မာနို္င္ငံက စာေပသမားတခ်ိဳ႔ကေတာ့
ပညာေရးဆိုတာအနာဂတ္လူငယ္လူရြယ္ေတြအေနရဲ႔ဘ၀ရပ္တည္ႏိုင္ေရးအတြက္
ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ႏိုင္ဖို႔ ဘာသာရပ္အလိုက္သင္ၾကားပို႔ခ် ေပးတဲ့ အရာအျဖစ္ တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္ ၊
ဒီလုိ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွဳဴျမင္ႀကတာေတြဟာ သူ႔အျမင္သူတို္င္းအတာနဲ႔ေတာ့မွန္္မယ္လုိ႔ဆိုခ်င္လဲဆိုနို္င္ပါတယ္
ကဲအခု ပညာေရးနဲပတ္သက္လုိ႔ က်ြန္ေတာ္ရွာေဖြေတြ႔ရွိသေလာက္ အဓိပါယ္ဖြင့္ဆိုႀကည္ရေအာင္၊
ပညာ ဆိုတာ
အသိ ၊ ဥာဏ္ ( အမွားအမွန္ကို ေ၀ဖန္ပိုင္းျခား တက္တဲ့ ဥာဏ္
အေကာင္းအဆိုး အေႀကာင္းအက်ိဴးကိုေ၀ဖန္ပိုင္းျခားတက္တဲ့ဥာဏ္ )
ကုိပညာလုိ႔ေခၚပါတယ္ ၊

အတက္ပညာ
အတက္ပညာဆိုတာကေတာ့ အမ်ိဳးအစား အမ်ိဳးမ်ဳိးရွိပါတယ္ ၊ ဘာသာရပ္ဆုိင္ရာပညာရပ္မ်ား ၊ဆရာ၀န္ပညာ၊အင္ဂ်င္နီယာပညာ၊စာရင္းကိုင္စတဲ့ပညာရပ္
ရပ္မ်ားနဲ႔ အသက္ေမြး၀မ္းေႀကာင္းဆို္င္ရာလုပ္ငန္းအတက္ပညာမ်ားျဖစ္တဲ့ ေမာ္ေတာ္ကားျပင္
တာ၊ ကားေမာင္းတာ၊စက္ခ်ဳပ္တာ ၊ လယ္ထြန္တာ၊ရက္ကန္းရက္တာ ပန္းခ်ိပန္းပု စတဲ့လက္မွဳ
အတက္ပညာအမ်ဳိဳးမ်ိဳးရွိပါတယ္ ၊
အသိပညာ
အသိပညာဆိုတာကေတာ့ ပညာရပ္တခု ၊ဘာသာရပ္တခုကို ဦးေဏွာက္နဲ့အသိဥာဏ္
ကိုအသုံးျပဳျပီး စဥ္းစားေတြးေခၚျုပီး အေျဖရွာတည္ေဆာက္နိုင္တဲ့ လုပ္ငန္းမ်ိဳး၊ စာေရးဆရာ၊
ဥပေဒပညာရွင္၊အေတြးအခၚပညာရွင္မ်ား
ေယ်ဘုံယ်အေနနဲ႔ေျပာရရင္ေတာ့ ကို္ယ္ကာယကိုအသုံးျပဳျပိးလုပ္ကို္င္ရတဲ့ပညာရပ္မ်ိုး နဲ႔
ဦးေဏွာက္နဲ႔ဥာဏ္ရည္ကိုအသုံးျပဳျပီးလုပ္ကိုင္တဲ့ပညာရပ္မ်ိဳးလုိ႔ဆိုရမွာျဖစ္ပါတယ္ ၊
ဒီလုပ္ငန္း ပညာရပ္ ဘာသာရပ္ ၂ ခုစလုံးမွာ အသိဥာဏ္ ဆိုတဲ့ပညာဟာပါေနတယ္ဆိုတာ
ကိုေတာ့ သတိ ျပဳရမွာျဖစ္ပါတယ္ ၊

စာ
စာဆုိတာကေတာ့ အထက္ေျပာခဲ့တဲ့ အတက္ပညာမ်ား ၊ အသိပညာမ်ား
ကုိတက္ေျမာက္ေအာင္ သင္ယူတဲ့ေနရာမွာအသုံးျပဳတဲ့ ပစၥည္းကရိယာတခုျဖစ္ပါ
တယ္ ၊

ေက်ာင္းဆိုတာကေတာ့
အထက္ေျပာခဲ့တဲ့ အတက္ပညာမ်ား ၊ အသိပညာမ်ားကုိတက္ေျမာက္ေအာင္သင္ယူတဲ႔ေနရာ
မွာ စာဆိုတဲ့ ကိရယာကို သင္ရိုးမ်ား ျပဳစုျပီး စံနစ္တက် အခ်ိန္ဇယား ၊ သပ္မွတ္ျပီး သင္ႀကား
ပို႔ခ်ေပးတဲ့ေနရာဌာနတခုျဖစ္ပါတယ္ ၊ ေခာတ္မွ နည္းပညာမ်ားေပၚေပါက္လာတဲ့အခုလိုေခာတ္
မွာ ေတာ့ ေနရာဌာနသတ္မွတ္ျပီး သင္တာထက္ အေ၀းသင္ စံနစ္ အင္တာနက္ နဲ အြန္လို္င္းနဲ႔
သင္ႀကားျခင္း ေလ့လာျခင္းမ်ားျပဳလုပ္နို္င္တဲ့အတြက္ ေက်ာင္းဆိုတာကို အဓီပါယ္ဖြင့္ဆုိမွဳေျပာင္း
လဲလာနို္င္ပါတယ္ ၊

ဘာျဖစ္လုိ႔က်ြန္ေတာ္ ဒီလုိေျပာရသလဲဆိုေတာ့ အတက္ပညာတခုခုကုိ
သင္ယူတဲ့ေနရာမွာ စာမတက္ေပမဲ့လဲသင္ယူလုိ႔ရတယ္၊ ဥပမာ ၊ နားနဲ႔နားေထာင္
ရင္းနဲ႔လဲ ဒီအသိတရားတခုခု ကို ရနို္င္တယ္ ၊ တက္နိ္င္တယ္ ၊ ေနာက္ မ်က္စိနဲ႔
ႀကည့္ရုံနဲ့လဲ့အတက္ပညာ တခုခုကို အသိပညာတခုခုကို တက္သြားနိုင္တယ္ ၊သိ
သြားနုိင္တယ္ ဒါေႀကာင့္ ပညာဆိုတာ အသိဥာဏ္ ထိုးထြင္းသိျမင္တဲ့ပညာ အေကာင္း
အဆုိးအႀကာင္းအက်ိဳးကိုေ၀ဖန္ကပိုင္းျခားတက္တဲ့ ပညာလုိ႔ဆုိခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္ ၊
စာေပဆုိတာမေပၚေပါက္ေသးတဲ့အခ်ိန္တုန္းကဆုိရင္ပညာတခုကိုဘယ္လုိသင္ယူ
တက္ေျမာက္ႀကသလဲ အျမင္နဲ႔ အႀကားနဲ႔ သင္ယူတက္ေျမာက္ခဲ့ႀကတာျဖစ္ပါတယ္ ၊
စာေပေပၚေပါက္လာျပီးတဲ့ေနာက္မွာမွဘာသာရပ္တခုကို စံနစ္တက်သင္ယူနို္င္ဘုိ႔အတြက္
အစီအစဥ္မ်ား( သင္ရုုိးမ်ား) ခ်မွတ္ေရးဆဲြျပီး သင္ယူတဲ့အေလ့အက်င့္ကို၊ စံနစ္ကိုတီထြင္အ
သုံးျပဳလာႀကတာျဖစ္ပါတယ္ ၊
ေက်ာင္းဆိုတာ အဲဒီ စာေပမ်ား မွတ္တမ္းမ်ား ကုိ ႀကည့္ျပိး သင္ယူျခင္း သင္ေပးျခင္း
စံနစ္ ကုိုျပဳလုပ္ေပးတဲ့ေနရာဌာနတခုျဖစ္ပါတယ္ ၊
ဒါေတြကေတာ့ ပညာေရး ဆိုတာနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုတာတာေတြပါ

ကဲ က်ြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာကို ဆက္ႀကပါစုိ႔
ပညာသင္တယ္ ေက်ာင္းထားတယ္ဆိုတာ ဘ၀ရပ္တည္ေရးအတြက္ အသက္ေမြး၀မ္းေႀကာင္းတခုခု

လုပ္ျပီး ထမင္းစားဘို႔ဘဲ အဟုတ္လား
ဟုိ တုန္းက ၈ တန္း ကို Premetric လို႔ေခၚတယ္ ၉ တန္းမရွိဘူး ၈ တန္းေအာင္ရင္ ၁၀ တန္းတက္လုိ႔ရမယ္ ၊
၁၀ တန္းေအာင္ရင္ေတာ့ တကၠသိုလ္ဆက္တက္ေပါ့ ၊ ေက်ာင္းဆက္
မတက္ခ်င္ဘူး မတက္နို္င္ဘူးဆိုရင္ အလုပ္၀င္လုပ္လုိ႔ရတယ္ ၈ တန္းးေအာင္ရင္
ေအာက္တန္းစာေရးေလွ်ာက္လုိ႔ရတယ္ ၊

ေနာက္ေတာ့ အစုိးရက ပညာေရးစံနစ္ေျပာင္းတယ္ ၉ တန္းထားမယ္ ဆုိုျပိး လုပ္လာ
တယ္ ၊ အဲဒီေတာ့ ၉ တန္းေအာင္မွ ၁၀ တန္း ( တကၠသိုလ္၀င္တန္း ဆိုျပီး ) ေရာက္မယ္
၉ တန္းေအာင္မွ တကၠသိုလ္ပညာဆက္တက္ခ်င္တဲ့သူေတြက တက္ မတက္နို္င္တဲ့သူ
က အလုပ္၀င္လုပ္မယ္ဆိုရင္ ရတယ္ ဒီေတာ့ ေအာက္တန္းစေရး ၀င္လုပ္မယ္ဆိုင္ေတာင္
၉ တန္းေအာင္ရမယ္ ျဖစ္လာတယ္ ၊ နိဂုံးခ်ုပ္လုိက္ေတာ့ အလုပ္ လုပ္ခ်င္တဲ့သူ က ပိုျပီး တနွစ္
ႀကာ သြားတယ္ ဒါဘဲ ( အဲဒါကုိ ဦးေက်ာ္ရင္ ကဘာေျပာသလဲဆိုေတာ့ သူက ဒီလိုေျပာင္းတာကို
လက္မခံဘူး အေရးႀကီးတာက ျမန္ျမန္အလုပ္ရျပိး ထမင္းစားရဘုိ႔ ဘဲ မဟုတ္လာတဲ့ ဘာျဖစ္လုိ႔
အခ်ိန္ ဆဲြမွာလဲတဲ့ )

ဒါေႀကာင့္ ပညာေရးဆိုတာကို
က်ြန္ေတာ္က မိသားစုတို္င္းကသားသမီးတေယာက္ေမြးလာရင္ မျဖစ္မေနျပဳလုပ္ႀကရတဲ့
ေရရွည္ရင္းနွီးျမဳပ္နွံရတဲ့စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းတခုဘဲလုိ႔ဆိုခ်င္တယ္
တက္နို္င္သူေတြကတက္နို္င္သလုိ ဆ၇ာ၀န္တို႔အဂၤ်င္နီယာ တို႔ ပညာရပ္ေတြမွာရင္းနွိိီးမယ္ ၊
မတက္နို္င္သူေတြကဘာဘဲြ႔ဘဲရရ ၊ ဘဲြ႔တခုရရင္ျပီးေရာ လူေတာထဲ၀င္ဆန့္တယ္ ၊
အလုပ္ခန္႔မဲ့ေနရာေတြကလဲအနဲဆုံးေတာ့ ဘြဲ႔တခုတခုရမွဆိုေတာ့ ဘဲြ႔ရဘုိ႔အဓိကထားျပိး
ပညာသင္ႀကတယ္၊ေက်ာင္းတက္ႀကတယ္ေပါံ့။
မတက္နို္င္တဲ့သူေတြကေတာ့ ေသစာရွင္စာဘတ္တက္ရင္ေတာ္ပါျပီးမူလတန္းအလယ္တန္း
ေလာက္ဘဲသင္ျပီး၊ရရာအလုပ္ကေလးေတြနဲ႔မိသားစုစိီးပြါေးရးျပႆနာကိုေျဖရွင္းေနႀကရတာ
လဲရွိတယ္၊သူတို႔အတြက္ကေတာ့မတက္နို္င္လုိ႔ေရတိုရင္းနွွီွးလုိက္ရတဲ့လုပ္ငန္းေပါ့

ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္လုိ သိပၸံေမာင္၀ေရးထားတဲ့
ေက်ာင္းထားေရး
ဆိုတဲ့ေဆာင္းပါး နဲ႔
ရြာ့က်က္သေရ
ဆုိတဲ့ေဆာင္းပါ နွစ္ပုဒ္ကို တင္ျပလုိက္ပါတယ္
ေမာင္သုည တို႔ ၁၀ တန္းတုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ သိပၸံေမာင္၀ ၀တၱဳေဆာင္းပါးမ်ားထဲက ပါ
ဘတ္ႀကည့္ျပီး ပညာေရး ဆုိတာ ဘာလဲ ေက်ာင္းထားတယ္ဆိုတာဘာလဲ ဟိုတုန္းက ျမန္မာနို္င္ငံပညာ ေရးစံနစ္ဆိုတာေတြကို သိျမင္ရမွာျဖစ္ပါတယ္

ဘတ္ႀကည့္ဘုိ႔ တင္ျပလုိက္ပါတယ္ ၊
အမွတ္ ( ၂ ) ကိုဆက္ပါ

ေမာင္သုည

Wednesday, January 25, 2012

"ကေလးစာေပ ေပါမ်ားပါေစ..."


က်ေနာ္ဟာ အခိ်န္ရရင္ရသလို စာၾကည့္တိုက္ကိုသြားေလ့ရွိတယ္။
စာၾကည့္တိုက္မွာ ေနရတာကိုေပ်ာ္တယ္။စာအုပ္ေတြကိုၾကည့္ရတာကိုေပ်ာ္တယ္။
စာဖတ္ရတာကိုေပ်ာ္တယ္။ကြန္ပ်ဴတာႏွိပ္ရတာကိုေပ်ာ္တယ္။
စာၾကည့္တိုက္မွာ ကေလးေလးေတြ လႈပ္ရွားေနတာကိုၾကည့္ရတာေပ်ာ္တယ္။
ၿပီးေတာ့ စာၾကည့္တိုက္မွာ ေငြမကုန္ဘူး။
စာၾကည့္တိုက္မွာ အခ်ိန္ကိုအသံုးျပဳရတာ ေက်နပ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္ရတိုင္း စာၾကည့္တိုက္ကိုသြားတယ္။
တစ္ေန႕မွာ ကေလးစာၾကည့္တိုက္ကိုေရာက္တယ္။
ကေလးစာၾကည့္တိုက္ဟာ လူႀကီးစာၾကည့္တိုက္နဲ႕ကပ္ရက္အခန္းပါ။
သီးသန္႕မဟုတ္ပါဘူး။
ကေလးစာၾကည့္တိုက္ထဲမွာ ကေလးစာေပေတြအေျမာက္အမ်ားရွိေနတယ္။
ကြန္ပ်ဴတာရွိေနတယ္။ကြန္ပ်ဴတာကို ႀကိဳက္သလိုအသံုးျပဳႏိုင္တယ္။
လြတ္လြတ္လပ္လပ္လႊတ္ေပးထားတယ္။
ကစားစရာေတြထားေပးထားတယ္။ႀကိဳက္သလိုကစားႏိုင္တယ္။
ကေလးထိုင္ခံုေတြအမ်ားႀကီးထားေပးထားတယ္။
တစ္ေနရာမွာ ေယာက္်ားကေလးတစ္ေယာက္က
အရုပ္ေတြအမ်ားႀကီးပါတဲ့စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုယူလာၿပီး သူ႕အေဖကိုရွင္းျပခိုင္းတယ္။
အဲဒီကေလးက ငါးႏွစ္အရြယ္ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။
သူ႕အေဖက “ဝက္ဝံရုပ္ကေလးနဲ႕က်မ” စာအုပ္ကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ရွင္းျပေနေလရဲ႕။
ကေလးေလးက ေမးေလးေထာက္ၿပီးနားေထာင္ေနပါတယ္။
တစ္ခါတစ္ေလ သူသိခ်င္တာကို ေမးတတ္တယ္။
သူ႕အေဖကလည္း ေမးေလတိုင္းရွင္းျပတယ္။ၿပီးေတာ့စာအုပ္ကိုဆက္ဖတ္ျပတယ္။
ဒီျမင္ကြင္းဟာ စာအုပ္ေကာင္းတစ္အုပ္ကိုေအးေအးေဆးေဆးဖတ္လို႕ရတဲ့အရသာလိုပါပဲ။
မိဘေတြက သားသမီးေတြကို စာဖတ္ဝါသနာပါေအာင္ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေနတယ္လို႕ခံစားရတယ္။
ေအာ္…ငါတို႕ျမန္မာကေလးတိုင္းဟာ
ဒီအခြင့္အေရးေတြရရင္ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္ေလမလဲလို႕လည္းေတြးမိပါတယ္။
++++++++++++++++++

My Bear and Me…
(by Barbara Maitland)
(Pictures by Lisa Flather)
My Bear.
He’s with me when I’m up, and he’s with me when I’m down.
He’s with me when it rains, and he’s with me when the sun shines.
I’m never lonely when I’m with my Bear.
We sing together, we swing together, we walk together, we talk together.
We ride together. We even slide together!
When we’re hungry, we eat, and when we’re thirsty, we drink.
When we’re sleepy, we nap.
But…you’d better watch out when we’re awake!
Ready or not, here we come.
It’s my Bear and me.
And at bedtime when the lights go out, and the door is almost closed, and I’m a little scared…
…My Bear is there, safe and warm.
My Bear loves me and I love my Bear.

ေဈးႏႈန္း $12.95 US
ဖတ္ရမယ့္အရြယ္-၃ႏွစ္ကေန ၇ႏွစ္။
++++++++++++++++++

ဘာသာျပန္…
"ဝက္ဝံရုပ္ကေလးနဲ႕က်မ..."
က်မရဲ႕ဝက္ဝံရုပ္ကေလး
က်မ အေပၚတက္္ရပ္ခ်ိန္မွာ သူဟာ က်မနဲ႕အတူရွိေနတယ္။
က်မ ျပဳတ္က်ခ်ိန္မွာလည္း သူဟာ က်မနဲ႕အတူရွိေနတယ္။
မိုးရြာရြာ၊ေနပူပူ သူဟာ က်မနဲ႕အတူတူပါပဲ။
က်မနဲ႕ဝက္ဝံရုပ္ကေလးတို႕ဟာအတူတူရွိခ်ိန္မွာ က်မဟာ ဘယ္ေတာ့မွ အထီးက်န္မျဖစ္ပါဘူး။
က်မတို႕ဟာ သီခ်င္းဆိုလည္း အတူတူျဖစ္သလို ဒန္းစီးလည္းအတူတူပါပဲ။
က်မတို႕ဟာ လမ္းေလွ်ာက္အတူတူ၊ စကားေျပာအတူတူပါပဲ။
က်မတို႕ဟာ ကားစီးလည္းအတူတူ၊ ေလွ်ာစီးတာေတာင္မွ အတူတူပါပဲ။
က်မတုိ႕ဟာ ဆာေလာင္အခါ စားတယ္။
ေရငတ္အခါမွာ ေရေသာက္တယ္။
က်မတို႕အိပ္ခ်င္လာတဲ့အခ်ိန္မွာလည္းတစ္ေရးတစ္ေမာအိပ္လိုက္ၾကတာပဲ။
ဒါေပမယ့္ က်မတို႕ႏႈိးလာခ်ိန္မွာ သင္ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေစာင့္ၾကည့္ေနလားဟင္။
အဆင့္သင့္ျဖစ္ျဖစ္၊မျဖစ္ျဖစ္
က်မတို႕အဲဒီေနရာကိုလာၿပီ။
က်မနဲ႕က်မရဲ႕ဝက္ဝံေလးေလ။
အလင္းေရာင္ေတြကြယ္ေပ်ာက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ၿပီေပါ့။
တံခါးေတြအားလံုးပိ္တ္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ က်မနည္းနည္းေၾကာက္တယ္။
က်မရဲ႕ဝက္ဝံေလးရွိေနရင္ေတာ့ က်မလံုၿခံဳၿပီးေႏြးေထြးလွပါတယ္။
ဝက္ဝံေလးက က်မကိုခ်စ္သလို က်မကလည္း ဝက္ဝံေလးကိုခ်စ္တယ္။
++++++++++++++++++

“ဝက္ဝံရုပ္ကေလးနဲ႕က်မ”စာအုပ္ဟာ ကပ္ထူဖံုးနဲ႕ပါ။
စာေတြကနည္းနည္း၊အရုပ္ကမ်ားမ်ား။
စာထဲပါတဲ့အဓိပၸာယ္ကိုပိုၿပီးထင္ရွားေပၚလြင္ေစတဲ့ရုပ္ပံုေတြနဲ႕ပါ။
စာအုပ္ကလည္းစိတ္ဝင္စားစရာ၊
ရုပ္ပံုေတြကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာ၊
စာသားေတြကလည္းစိတ္ဝင္စားစရာပါ။
အေကာင္းဆံုးအသက္အရြယ္က အသက္၃-ႏွစ္အရြယ္ကေန ၇-ႏွစ္အရြယ္
ကေလးေတြအတြက္ေလ့လာဖို႕၊ဖတ္ဖို႕စာအုပ္မွာေရးထားပါတယ္။
စာအုပ္ရဲ႕တန္ဖိုးကေတာ့ အေမရိကန္ေဒၚလာ( ၁၂.၉၅)ျဖစ္ပါတယ္။
++++++++++++++++++

Sunday, January 15, 2012

လူငယ္၊ ပညာေရးႏွင္႔ အနာဂါတ္ျမန္မာနိုင္ငံ



စကၠန္႔နဲ႔အမွ် တိုးတက္ေန႔ေသာ ယေန႔ အီလက္ထေရာနစ္ နည္းပညာ ေခတ္ႀကီးမွာ လူသားေတြရဲ႕ ေတြးေခၚႀကံဆ အေကာင္ထည္ေဖာ္မႈေတြကို လူသားေတြကိုယ္တိုင္ လိုက္လို႔မမွီနုိင္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အထူးသျဖင္႔ က်ေနာ္တို႔ နုိင္ငံကဲ႔သို႔ေသာ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ သာမန္နိုင္ငံမ်ားအေနျဖင္႔ ၾကြယ္ဝခ်မ္းသာေသာ ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီးနုိင္ငံမ်ားထက္ ေျခလွမ္းေပါင္းမ်ားစြာ ေနာက္က်က်န္ခဲ႔ရာ ေရွ႕တြင္ရွိေသာ ထိုနုိင္ငံႀကီးမ်ားကို ေက်ာ္တက္ရန္ဆိုသည္မွာ တတိယအဆင္႔၊ ဒုတိယ စဥ္းစားရမည္မွာ အမွီလိုက္ဖို႔ႏွင္႔ ပထမဆံုး လုပ္ေဆာင္ရမည္မွာ ကြာဟေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားကို ဒီထက္ပိုမကြာသြားေအာင္ႏွင္႔ ကြာဟေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားကို တျဖည္းျဖည္းျခင္း အေရအတြက္ နည္းေအာင္ ႀကိဳးစားရေပမည္။ ဤသို႔ ႀကိဳးစားရန္မွာ ယေန႔ျမန္မာလူငယ္အားလံုးမွာ တာဝန္ရွိေပသည္။ ေနာင္ ၁၀ ႏွစ္မွာ ကြာဟေနမည္႔ ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီးနုိင္ငံမ်ားႏွင္႔ ျမန္မာနိုင္ငံၾကားတြင္ ရွိေသာ ေျခလွန္းအေရအတြက္သည္ ယေန႔ ျမန္မာလူငယ္မ်ားအေပၚတြင္ လံုးလံုးလ်ားလ်ား မူတည္ေနသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေျပာခဲ႔သည္႔အတိုင္းပင္ က်ေနာ္တို႔နုိင္ငံအေနႏွင္႔ ေျခလွန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေနာက္က်ေနရာ အမွီလိုက္ရန္အတြက္ သူမ်ား ေျခတစ္လွမ္း လွမ္းခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ ၃-၄ လွမ္း လွမ္းနိုင္ဖို႔ လိုသည္။ ၃-၄ လွမ္း မလွမ္းနိုင္ေသးလွ်င္လည္း သူမ်ား တစ္လွမ္း လွမ္းခ်ိန္မွာ သူမ်ားထက္ နဲနဲ ပိုက်ယ္တဲ႔ ေျခလွမ္း တစ္ခုေတာ႔ အနိမ္႔ဆံုးအဆင္႔ လွမ္းနုိင္မွ ျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။ သို႔ေသာ္လည္း အခ်ိဳ႕က မလွမ္းနိုင္ လွမ္းနိုင္ျဖင္႔ ေျခတစ္လွမ္းခ်င္းကို လိမ္ဖယ္လိမ္ဖယ္ လွမ္းေနမည္၊ လွမ္းနိုင္တဲ႔သူေတြက ခိုကပ္ေနမည္ (သို႔) သူတပါးနိုင္ငံရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြကို တြန္းအားေပးတဲ႔ သံခြာျဖစ္ေနမည္ ဆိုလွ်င္ေတာ႔ ေနာင္ ၁၀ ႏွစ္လည္း ျမန္မာနိုင္ငံႀကီးမွာ ထူးထူးျခားျခား ေရွ႕တိုးသြားမည္ မဟုတ္ေပ။

ပထမဆံုးႏွင္႔ အေျခခံအက်ဆံုး တည္ေဆာက္မႈမွာ တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ပညာအရည္အခ်င္း (အသိပညာေရာ၊ အတတ္ပညာပါ) ျမွင္႔တင္ရန္၊ ခံယူခ်က္ျမင္႔မားရန္ႏွင္႔၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရွိရန္ျဖစ္သည္ (မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ ဆိုျခင္းထက္ နိုင္ငံေတာ္ကို ခ်စ္သည္႔စိတ္ဆိုလွ်င္ ပိုမွန္မည္)။ နိုင္ငံေတာ္ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးႏွင္႔ ကမာၻ႔အဆင္႔မွီ နိုင္ငံတစ္နိုင္ငံ ျဖစ္ေပၚေရးသာမက အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင္႔ျမတ္ေရးအားလံုးကို ပညာေရးျဖင္႔ တည္ေဆာက္နိုင္ေပသည္။ ပညာမတတ္ေသးေသာသူမ်ားကို ပညာသင္ရန္ နားလည္ေအာင္ေျပာျပဖို႔လိုအပ္သလို၊ ပညာတတ္ၿပီးသား လူငယ္မ်ားကလည္း ဆထက္တပိုး ပိုတတ္ေအာင္ႀကိဳးစားရန္ ႏွင္႔ မိမိတတ္ထားေသာ ပညာျဖင္႔ နုိင္ငံေတာ္အတြက္ အေထာက္အကူေပးရန္ လိုအပ္သည္။ နိုင္ငံေတာ္ အတြက္ ပညာတတ္ၿပီး တစ္စံုတစ္ရာ ဘာမွလုပ္မေပးနိုင္သည္႔ နိုင္ငံသား မွာ ပညာမတတ္သည္႔ နိုင္ငံသားတစ္ဦးႏွင္ ႏွင္႔ နိုင္ငံအေပၚ အက်ိဳးျပဳမႈ အတိုင္းအတာ အတူတူပင္ျဖစ္သည္။

ယေန႔ေခတ္ ျမန္မာနိုင္ငံ ပညာေရးႏွင္႔ ပက္သက္ၿပီး http://www.mee-pya-tite.com/2009/08/blog-post.html မွာ က်ေနာ္ ေရးသားခဲ႔ၿပီးျဖစ္သည္။ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာ ေနသူထက္ ရြာထဲမွာေနသူက အသိစိတ္၊ အသိပညာ ပိုရွိသည္။ ရြာမွာေနသူထက္ ၿမိဳ႕မွာေနသူက ပိုသာ သလို ၿမိဳ႕ထဲမွာမွ ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားမွာေနသူမ်ားက ၿမိဳ႕ႏွင္႔ခ်ီေသာ အေတြးမ်ား၊ နိုင္ငံႏွင္႔ ခ်ီေသာ အေတြးမ်ား ေတြးတတ္လာသည္။ ထိုထက္မက နိုင္ငံျခားေရာက္ လူငယ္ ပညာတတ္မ်ားက ကမာၻႏွင္႔ခ်ီၿပီး ေတြးတတ္၊ ျမင္တတ္လာသည္။ ကိုယ္႔နိုင္ငံ၏ အားသာခ်က္၊ အားနည္းခ်က္မ်ားကို သိျမင္လာၿပီး အားနည္းခ်က္မ်ားကို မိမိတို႔ တက္နိုင္သေလာက္ ျဖည္႔ဆည္းေဆာင္ရြက္ေပးသင္႔သည္။ မိမိေရာက္ရွိေနေသာနိုင္ငံ၏ အားသာခ်က္မ်ား၊ အတုယူစရာမ်ားကို မွတ္သားၿပီး ကိုယ္႔နိုင္ငံသူ နိုင္ငံသားမ်ားကို အတုယူဖို႔ ေျပာျပသင္႔သည္။ မိမိတတ္ကၽြမ္းေသာ ပညာျဖင္႔ မိမိနိုင္ငံေတာ္ကို ေရွ႕ေရာက္ေအာင္ တြန္းပို႔ရေပမည္။ ”ႏွမ္းတစ္ေစ႔ႏွင္႔ ဆီမျဖစ္နုိင္” ဟူေသာ အသိထက္ ” ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ ငါသည္ ႏွမ္းတစ္ေစ႔ျဖစ္ရမည္” ဟူေသာ အသိက ပိုအေရးႀကီးသည္။

က်ေနာ္တို႔နိုင္ငံ ေျခလွမ္းအခ်ိဳ႕ေနာက္က်ခဲ႔ျခင္းမွာ နိုင္ငံသားမ်ား၏ အရည္အခ်င္း ညံ႕ဖ်င္းျခင္းေၾကာင္႔မဟုတ္ပဲ သူမ်ား လွမ္းေနခ်ိန္မွာ မလွမ္းပဲ ရပ္ေနခဲ႔ျခင္းေၾကာင္းသာ ျဖစ္ေၾကာင္းကို နိုင္ငံျခားမွာသာမက နုိင္ငံတြင္းမွာ ရွိေသာ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက အႀကိမ္ႀကိမ္ သက္ေသျပခဲ႔ၿပီးျဖစ္သည္။ နိုင္ငံျခားမွာ ျမန္မာတစ္ေယာက္ အရမ္းထူးခၽြန္သည္႔ အခါတိုင္းလည္း ေမာင္ျဖဴ ေတာ္သည္၊ မျဖဴ ေတာ္သည္ ဟု မည္သူမွ်မေျပာပဲ ျမန္မာေတြ ေတာ္ၾကတယ္ ဟူ၍သာ သိၾကသည္။ ေမာင္ျဖဴ စာရိတၱေကာင္းလွ်င္လည္း ျမန္မာေတြ အက်င္႔ေကာင္းတယ္၊ အလုပ္ႀကိဳးစားလွ်င္လည္း ျမန္မာေတြ ခိုင္းလို႔ေကာင္းတယ္ ဟူ၍ အသိမွတ္ျပဳၾကသည္။ ထိုသို႔ပင္ မျဖဴ ညံ႔ရင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကလိမ္ကက်စ္က်လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေခတ္ကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး အေပ်ာ္အပါး မက္ေမာလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေငြေၾကးေနာက္ကိုလိုက္ၿပီး ေၾကးစားမယားတစ္ပိုင္း လုပ္လွ်င္လည္းပဲ ျမန္မာဆိုတာ ဒါမ်ိဳးပါလား ဟူေသာ အသိသာ နိုင္ငံျခားသားတို႔ ရရွိသြားၾကေပမည္။

အရာရာတိုင္းမွာ အေကာင္းႏွင္႔အဆိုး ဒြန္တြဲေနေသာေၾကာင္႔ အေကာင္းေတြကို တံခါးဖြင္႔လိုက္သည္ႏွင္႔ အဆိုးေတြကိုပါ ေခၚၿပီးသား ျဖစ္ေနတတ္တာ ထံုးစံျဖစ္သည္။ အေရးႀကီးသည္မွာ ေရွ႕သို႔တြန္းေသာ ေျခလွမ္းအေရအတြက္က ေနာက္ကိုျပန္ဆြဲေနေသာ ေျခလွမ္း၊ ေဘးတိုက္ဆြဲေနေသာေျခလွမ္း၊ လံုးဝ မတြန္းေသာေျခလွမ္းႏွင္႔ တြန္းသလိုလိုႏွင္႔ ခိုစီးလိုက္ပါေနေသာ ေျခလွန္းအားလံုး၏ အေရအတြက္ထက္ မ်ားနိုင္ပါမွ တစ္လွမ္းဆိုလွ်င္ တစ္လွမ္း သိသိသာသာ ေရွ႕သို႔ ေရြ႕နုိင္လိမ္မည္ျဖစ္သည္။

ျမန္မာနုိင္ငံသည္ ေျခလွမ္းမ်ားစြာ ေနာက္က်ရျခင္းမွာ ေျခေထာက္ တစ္ေခ်ာင္းတည္း ရွိေသာေၾကာင္႔လား၊ ေျခရာေကာက္ရင္း ေျခရာေပ်ာက္ခဲ႔လို႔လား၊ ေစာေသးလို႔အေၾကာေပးခဲ႔တာေၾကာင္႔လား၊ တင္းတိမ္ေရာင္႔ရဲျခင္းေၾကာင္႔ ေနာက္တစ္လွမ္းကို ဆက္မလွမ္းခဲ႔တာလား အေျဖအတိအက်သိရဖို႔ထက္ အေျဖရွာရင္း ေျခလွမ္းေတြ ထပ္ၿပီးမကြာေစဖို႔ သတိျပဳရေပမည္။ ေရွ႕နိုင္ငံေတြ လွမ္းသြားေသာ ေျခလွမ္းမ်ားကို လိုက္ရွာရမည္၊ ေျခရာေကာက္မိလွ်င္ မည္သို႔လွမ္းသြားေၾကာင္း သိရေအာင္ ေလ႔လာရမည္၊ ေလ႔လာၿပီးေနာက္ ထိုေျခလွမ္းထက္သာေအာင္ မည္သို႔လွမ္းရမည္ ဆိုသည္ကို စဥ္းစားရမည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုေျခလွမ္းအတိုင္း (သို႔) ထိုေျခလွမ္းထက္သာေအာင္ လိုက္လွမ္းနိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမည္။

ဥပမာ- ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီးနုိင္ငံႀကီးေတြမွာ သံုးတဲ႔ နည္းပညာ စနစ္တစ္ခုကို

  • အဆင္႔ ၁။ System ကို သံုးၾကည္႔ရမည္၊
  • အဆင္႔ ၂။ မည္သို႔လုပ္ခဲ႔ေၾကာင္း သိေအာင္ ေလ႔လာရမည္၊
  • အဆင္႔ ၃။ ျပဳျပင္တတ္ေအာင္ ေလ႔လာရမည္၊
  • အဆင္႔ ၄။ ထို System ႏွင္႔ တစ္ပံုစံတည္း ျပည္တြင္းမွာ ကိုယ္႔အားကိုယ္ကိုး (သို႔) ျပည္ပ အကူညီႏွင္႔ လုပ္နုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမည္။ ျပဳလုပ္ရမည္။
  • အဆင္႔ ၅။ မူလ System ထက္ သာလြန္ေသာ System တစ္ခု၊ ျမန္မာနိုင္ငံ အေနအထား၊ ရာသီဥတုႏွင္႔ လိုက္ဖက္အသံုးဝင္ေသာ System တစ္ခု ကို အေကာင္ထည္ေဖာ္ရန္ ႀကိဳးစားရမည္။ အေကာင္ထည္ေဖာ္ ရမည္။
  • အဆင္႔ ၆။ နိုင္ငံျခား သိပၸံပညာရွင္တို႔ Research လုပ္ေနေသာ System မ်ား ႏွင္႔ Idea မ်ား ကို ေလ႔လာရမည္။
  • အဆင္႔ ၇။ ထို Research ႏွင္႔ Idea မ်ားကို ကုိယ္႔နိုင္ငံသားအခ်င္းခ်င္း ျဖန္႔ေဝရမည္။ စိတ္ဝင္စားလာေအာင္ ႏိႈးေဆာ္ရမည္။ အေတြးေတြကို ရယူရမည္။
  • အဆင္႔ ၈။ ထို Research ႏွင္႔ Idea မ်ားကို ျဖစ္နုိင္ေၾကာင္း (သို႔) မျဖစ္နုိင္ေၾကာင္း မိမိတို႔က ဦးစြာ သက္ေသျပနိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမည္။
  • အဆင္႔ ၉။ အေကာင္ထည္ေဖာ္ရမည္။ ျဖစ္သည္။
http://www.mee-pya-tite.com/