အဘကလည္း ျမင္းတစ္ေကာင္

တစ္ခါက ရြာေလးတစ္ရြာမွာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ အသက္ၾကီးလာမွ သမီးေလးတစ္ေယာက္ရတယ္. . . . သမီးေလးတစ္ေယာက္ရတယ္. . . . သမီးေလးဟာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ခ်ဴခ်ာလွတယ္. . . . မိခင္ဖခင္တို႕ ဟာ သမီးေလးကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ ေပါ့. . . သမီးေလးအတြက္ ၾကိဳးစားလုပ္ကိုင္ရင္း သူတို႕ဟာ စီးပြားတက္လာသတဲ့ . . . ဒါေၾကာင့္ သမီးေလးကို ဖူးဖူး မႈတ္ထားၾကတာေပါ့. . .

အနီးကပ္ရန္သူ

ေရွးတုန္းက ဗာရာဏသီ ျပည္မွာ ျဗဟၼဒတ္မင္းၾကီး အုပ္ခ်ဳပ္တယ္. . .
ျပည္သူေတြရဲ႕ ဘ၀မွန္ကို သိလိုတဲ့အတြ႕္ မင္းၾကီးဟာ သူဆင္းရဲ အသြင္
ရုပ္ဖ်က္ၿပီး စနည္းနာ ထြက္ေတာ္မူပါတယ္.. . ပထမ ေနၿပည္ေတာ္တြင္း စနည္းနာ
ၿပီး ထို႕ေနာက္ ေနျပည္ေတာ္ ျပင္ပ ေက်းရြာမ်ားသို႕ သြားေလသည္. . . .

ေက်းရြာ အျပင္ဘက္ ယာေတာတစ္ခုသို႕ ေရာက္တဲ့အခါ. . . အသက္အရြယ္
အိုမင္းၿပီျဖစ္ေသာ အဘိုးအို အဘြားအို ဇနီးေမာင္ႏွံကို ေတြ႕ရပါသည္. . .
အလုပ္ႏွင့္လက္ မျပတ္ေအာင္လုပ္ေနေသာ အဘိုးအိုတို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံကို ၾကည့္ကာ
"ဘၾကီးတို႕က အသက္ၾကီးလွၿပီ တရားဘာ၀နာနဲ႕ ေနသင့္တဲ့ အရြယ္မွာ ဘာ့ေၾကာင့္
ဒီေလာက္ အပင္ပန္းခံၿပီး လုပ္ေနရပါသလဲ. . သားေထာက္သမီးခံမရွိလို႕လား
ဒါမွမဟုတ္ ေလာဘမသတ္ႏိုင္လို႕လား ". . . ဟုေမးေလသည္.. .

"ဘယ္သူ႕စကားက ပိုမွန္ပါသလဲ..."

တစ္ခါတုန္းက ဆရာနဲ႕တပည့္ႏွစ္ဦးရွိၾကတယ္။

သူတို႕ေတြဟာ ရြာစဥ္လွည့္ၿပီး ဆပ္ကပ္ပညာနဲ႕

အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းၾကသူမ်ားလည္းျဖစ္ၾကတယ္။

အေတာင္ ေျခာက္ဆယ္ရွည္တဲ့ဝါးလံုးရွည္တစ္လံုးရဲ႕ေအာက္ဖက္မွာ

ဆရာက ပခံုးေပၚမွာ ေထာင္ထားတဲ့ဝါးလံုးရွည္ကို ထမ္းထားၿပီး

ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ ထိန္းထားရတယ္။

ေထာင္ထားတဲ့ဝါးလံုးရွည္ရဲ႕ အေပၚဆံုးအပိုင္းထိပ္ဖ်ားမွာ တပည့္က

ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ထိန္းၿပီး ျပကြက္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပရိသတ္အႀကိဳက္

တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳး ကျပအသံုးေတာ္ခံရပါတယ္။

တစ္ေန႕ေတာ့ ျပကြက္ျပခါနီးမွာ ဆရာက တပည့္ကိုေျပာတယ္။

ေက်ာက္ဆစ္သမားပံုၿပင္

ေက်ာက္ဆစ္သမားပံုၿပင္




ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ေက်ာက္ေတာင္ေတြကို ထုဆစ္ၿပီး အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း လုပ္ရတဲ့ ေက်ာက္ဆစ္ သမားတစ္ဦးရွိတယ္ ။ သူဟာ ေန႔ တိုင္း ေက်ာက္ေတာင္ၾကီးေအာက္ေၿခကေနစၿပီး ေက်ာက္ေတြကို ထုဆစ္လို႔ ရလာတဲ့ ေက်ာက္တံုးေတြကို ၿပန္ေရာင္းၿခင္းအားၿဖင့္ အသက္ေမြး၀မး္ေၾကာင္းၿပဳတယ္ ။ တစ္ေန႔ေတာ့ သူဟာ သူထုဆစ္လို႔ ရလာတဲ့ေက်ာက္ေတြကို ေရာင္းဖို႔ ၿမိဳ႕ထဲကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္ ။ အဲဒီလိုနဲ႔ သူဟာ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားေနတုန္းမွာ အလြန္ခမ္းနားတဲ့ အိမ္ၾကီးနဲ႔ သူေဌးၾကီးတစ္ဦးကိုေတြ႔သြားတယ္ ။

ပညာေပးပုံျပင္ေလပါ..

တရံေရာအခါက ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါးရွိသတဲ့။
ဟုိးေရွးေရွးတုန္းက ဗာရာဏသီျပည္ႀကီးမွာ ျဗဟၼာဒတ္မင္းႀကီး
အုပ္စိုးသတဲ့။ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ ေဘးနားမွာ
သက္ေတာ္ေစာင့္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတဲ့ အထဲမွာမွ တစ္ေယာက္ကို သူ႔ရဲ႕
အပါးေတာ္ျမဲ အေနနဲ႔ ခန္႔အပ္ထားသတဲ့။ သေဘာက ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ အနားမွာ
ထပ္ၾကပ္မကြာ အျမဲေနခြင့္ရသေပါ႔ကြယ္။ ဘယ္သြားသြား၊ ဘယ္လာလာေပါ႔။ သူဟာ
ပညာလည္းရွိတယ္၊ ဘုရင္ႀကီးကိုလည္း အၾကံေကာင္း ဉာဏ္ေကာင္းေတြ ေပးတတ္ေတာ့
ရွင္ဘုရင္က သေဘာေတာ္ေခြ႕တာေပါ႔ကြယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဘယ္သြားသြား
ေခၚသြားသတဲ့။

ကိုယ္ၾကိဳက္တာ ကိုယ္လုပ္ ----

   တစ္ခါတုန္းက ရြာတစ္ရြာမွာ မုဆိုးၾကီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ - အဲဒီမုဆိုးၾကီးက သားေကာင္ေတြ ပစ္ခတ္ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ရတာ အင္မတန္ဝါသနာထုံတယ္ ။ ၾကိဳက္တယ္ေပါ့ ။ သူ႕မွာ သူ႕စရိုက္နဲ႕ လုံးဝမလုိက္ဖက္တဲ့ ဇနီးေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ ၊ သူ႕ဇနီးက ေန႕စဥ္ အမဲလိုက္တဲ့ အလုပ္ကိုစြန္႕လႊတ္ဘို႕ တရားခ်တယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ သူကလက္မခံဘူးတဲ့ ၊ ။
         သူက သူ႕ရဲ႕ မုဆိုးအလုပ္ကို မစြန္႕လႊတ္ေတာ့ သူ႕ဇနီးဟာ မိန္းမတို႕ဝတ္တရားရွိတဲ့အတိုင္း မုဆိုးၾကီးေတာလို္က္ထြက္ရင္  လိုအပ္တဲ့ ရိကၡာေျခာက္တို႕ ေလး ၊ ျမွား တို႕ကိုျပင္ဆင္ေပးရတာေပါ ့ ။ အဲဒါကိုသူမဟာ အျပစ္ရွိသလိုခံစားေနရသတဲ့ ။ 

ဖိုးသူေတာ္

ၾကားဖူးတာေလးေၿပာၿပမယ္ သိၿပီးသားလဲၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မွာေပါ့။သိၿပီးရင္လဲ ၿပန္မွတ္မိတာေပါ့။
တစ္ခါတုန္းက ဖိုးသူေတာ္တစ္ေယာက္ ဆြမ္းခံအၿပန္မွာ လယ္သမားတစ္ေယာက္ရဲ့ ေၿပာင္းခင္းမွ ေၿပာင္းဖူးဝင္ခ်ိဳးပါသတဲ့....။

ပထမတစ္ဖူး ခ်ိဳးၾကည့္လိုက္တယ္..။အေစ့ေတြ မပါေလာက္ေအာင္ပါပဲတဲ့...။

ေနာက္တစ္ဖူး.....

ေနာက္တစ္ဖူး...

ေနာက္...


ဖိုးသူေတာ္ စိတ္ညစ္လာတယ္..။တစ္ဖူးမွ ေအာင္တဲ့ အဖူးမရွိဘူးတဲ့..။
ၾကာေတာ့ ဖိုးသူေတာ္ ေဒါသအၾကီးအက်ယ္ထြက္လာတယ္......။

" ဘရိမ္းကိန္း( Brain Gain )ျဖစ္ပါေစ..."

တစ္ခါတုန္းက လိပ္မႀကီးတစ္ေကာင္ရွိေလရဲ႕။
အဲဒီလိပ္မႀကီးဟာ ဥေတြဥခ်င္လာတယ္။
အဲဒီေတာ့ သူေပါက္ပြားခဲ့ရာ 'ဘားမား'ဆိုတဲ့ကၽြန္းေလးကို သတိရလာပါတယ္။
အဲဒီကၽြန္းဟာ အခုေလာေလာဆယ္သူေရာက္ေနတဲ့ေနရာဆိုရင္ အရမ္းေဝးပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီကၽြန္းကိုေရာက္ေအာင္ႀကိဳးစားၿပီးကူးခတ္ၿပီးသြားခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီကၽြန္းေပၚေရာက္ေတာ့ သဲေသာင္ျပင္ေပၚကို ယက္ၿပီး တစ္ေရြ႕ေရြ႕တက္လာခဲ့ပါတယ္။
လိပ္မႀကီးက ယက္ရင္း၊တက္ရင္းနဲ႕စဥ္းစားလာပါတယ္။
လူေတြက ေျပာၾကတယ္။
လိပ္လိုပဲ ကိုယ့္ဖက္ကိုယ့္ယက္တတ္သတဲ့။
ေကာင္းတဲ့စကားပံုေတာ့ ဟုတ္ဟန္မတူပါဘူး။
အတၱႀကီးတယ္ဆိုတဲ့သေဘာကို ကိုယ္စားျပဳထားတာလို႕ထင္မိပါတယ္။
မသိလို႕ေမးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။
လူေတြကေရာ ကိုယ့္ဖက္ကိုယ္မယက္တတ္ၾကဘူးလား။
အတၱမႀကီးဘူးလားလို႕ေမးလိုက္ခ်င္မိပါတယ္။

" သားသမီးအတြက္ အသက္ကိုလည္းေပးရဲပါတယ္..."

တစ္ခါတုန္းက

အစာငတ္မြတ္တဲ့ ေဘးဒုကၡနဲ႕ႀကံဳခဲ့ရတဲ့အာဖရိကမွာ

လူေတြ၊တိရစၦာန္ေတြဟာ အစာငတ္ၿပီးေသကုန္ၾကပါတယ္။

လူေတြဟာ ဆက္လက္ေနထိုင္ရမွာကိုေၾကာက္လန္႕ၿပီး

အဲဒီေဒသကို စြန္႕ခြာထြက္ေျပးကုန္ပါတယ္။

အဲဒီေဒသမွာ ထူးဆန္းတဲ့ ပယ္လီကင္ငွက္မတစ္ေကာင္ရွိပါတယ္။

သတိၱရွိလွတဲ့ အဲဒီငွက္ကေတာ့ ဘာမွ စိုးရိမ္စိတ္မရွိပဲ သူရဲ႕သားသမီးေတြကိုေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္

ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေနပါတယ္။

မိန္းကေလးမ်ားအတြက္ ခြန္အားျဖစ္ ပုံျပင္

တစ္ခါတုန္းက ဘုရားသခင္သည္ လူသားမိန္းမအား ဖန္ဆင္းေနစဥ္အတြင္း ၆ ရက္ေျမာက္ေန ့တြင္ နတ္သမီးတစ္ပါးေရာက္လာၿပီး ဘုရားသခင္အား ........

"ဒီတစ္ခုေလးကို ဘာေၾကာင့္ အခ်ိန္အမ်ားၾကီး ယူၿပီး ဖန္ဆင္းေနရတာလဲ"

ဟု အျပစ္တင္စကားဆိုေလ၏ ။ ထိုအခါ ဘုရားသခင္ က

"ဖန္တီးေနတဲ့လူသားမိန္းမရဲ ့အစိတ္အပိုင္းေတြကိုေတြ ့လား"     ဟုေမးလိုက္ေလ၏ ။

သူဆင္းရဲႏွင့္အ၀တ္အစားပံုၿပင္

သူဆင္းရဲႏွင့္အ၀တ္အစားပံုၿပင္

တစ္ခါတုန္းက ဆင္းရဲသားတစ္ဦးဟာ အ၀တ္အစား အႏြမ္းေလးေတြ၀တ္ၿပီး ဂုဏ္ၿပဳညစာစားပြဲကို တက္ေရာက္ဖို႔ နန္းေတာ္ၾကီးဆီလာခဲ့တယ္ ။ ယဥ္ေက်းမႈအရ သူ႔ကို လက္ခံထားလိုက္ေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ ေဟာင္းႏြမ္းစုတ္ၿပတ္လွတဲ့ အ၀တ္အစားေၾကာင့္ သူ႔ကို ဂုဏ္ၿပဳညစာစားပြဲဟိုး အစြန္ဆံုးေနရာမွာ ေနရာခ်ထားခဲ့ၾကတယ္ ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ညစာ စားပြဲအတြက္ ပန္းကန္ေတြ ေရာက္လာခဲ့တယ္ ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ အတြက္ေတာ့ ဘာအစားအစာမွ ပါမ လာခဲ့ပါဘူး ။

အရူးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္ပံုျပင္

အရူးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္ပံုျပင္

ဟိုး ေ႐ွးေ႐ွးတုန္းက ဒီလိုအခ်စ္ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။

ပံုျပင္ထဲက ေယာက္်ားနဲ႔မိန္းမႏွစ္ဦးစလံုး

ဟာ ရူးေနၾကတယ္။ သူကရူးေနလို႔
တစ္ခ်ိန္လံုး အ႐ူးစကားပဲေျပာတတ္တယ္။ သူမကလည္းရူးေနၿပီး တစ္ခ်ိန္လံုး
သူ႔ကိုပဲ ခပ္တံုးတံုးရယ္ျပၿပီး စိုက္ၾကည့္ေနတတ္တယ္။

အေၾကြေစ့ႏွစ္ေစ့ရဲ့ ပံုျပင္

ေကာင္ေလး (၁၂)ႏွစ္အရြယ္ တစ္ညမွာ ပင္မင္းဆိုင္ သူေဌးတစ္ဦး ဖိနပ္လာတိုက္ခဲ့တယ္။ ေကာင္ေလးနဲ႔ အေဖာ္ႏွစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ထက္ငါ ဖိနပ္တိုက္ရဖို႔အတြက္ သူေဌးဆီ ဝိုင္းအံုသြားခဲ့ၾကတယ္။ ေကာင္ေလးသံုးေယာက္ရဲ့ ေတာင့္တေနတဲ့ မ်က္လံုးအစံုကိုၾကည့္ၿပီး သူေဌးဆံုးျဖတ္ရခက္သြားတယ္။ ေနာက္ဆံုး သူေဌးက အေၾကြေစ့ႏွစ္ေစ့ထုတ္ၿပီး “ဘယ္သူ ပိုက္ဆံလိုရင္ ဘယ္သူ႔ကို ငါ့ဖိနပ္တိုက္ေစမယ္။ ဖိနပ္တိုက္ခ ႏွစ္က်ပ္ေပးမယ္” လို႔ဆိုတယ္။

နည္းပညာမရွိရင္ .

တစ္ခါတုန္းက တိုင္းျပည္တစ္ျပည္မွာ ဘုရင္ၾကီးတစ္ပါးဟာ ကုန္ပစၥည္းတစ္ခုလုပ္ဖို႔ ရြာတစ္ရြာကို
သစ္တံုးၾကီးတစ္တံုးစီေပးတယ္တဲ့…

“ အႀကံေကာင္းေတာ့ တစ္ခ်က္...”

နန္းက်ဘုရင္ဘရုစ္ဟာ ေတာေတာင္ထဲမွာ

ပုန္းေအာင္းၿပီး လူသူစုေဆာင္းကာ

ျပန္ျပန္တိုက္တယ္။

တိုက္တိုင္းရႈံး၍ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ေနခိုက္

သူခိုေအာင္းရာ ေက်ာက္ဂူေခါင္းမိုးတြင္

ပင့္ကူတစ္ေကာင္ အိမ္ဖြဲ႕ေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။

" ညီမွ်တဲ့တန္ဖိုး..."

တစ္ခါတုန္းက မင္းသားေလးတစ္ပါးရွိတယ္။
အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ၾကင္ယာေတာ္ကိုအရွာထြက္ခဲ့တယ္။
တိုင္းျပည္တစ္ျပည္မွာ အလြန္ေခ်ာ၊အလြန္လွတဲ့မင္းသမီးတစ္ပါးကိုေတြ႕ေတာ့
မင္းသမီးေလးကို လက္ဆက္ထိမ္းျမားဖို႕ႀကိဳးစားအားထုတ္ပါတယ္။

" သစၥာဆိုတဲ့သေဘာ..."

တစ္ခါတုန္းက ရေသ့ရဲ႕ေက်ာင္းသခၤမ္းကို သူႂကြယ္လင္မယားနဲ႕သားေလးတုိ႕ဟာ

ဆြမ္းလာကပ္လွဴၾကတယ္။

ကိုယ္တိုင္လုပ္မွ

တခါတုန္းက အဘိုးအို ဇနီးေမာင္ႏွံမွာ စိုက္ပ်ိဳးျပီး လယ္ေတြ ရွိၾကသတဲ့။ စပါးပင္ေတြက စိမ္းစိမ္းစိုစိုနဲ႔ဆိုေတာ့ ေက်းငွက္မ်ိဳးစံု လာေရာက္ က်က္စားေပ်ာ္ပါးၾကသတဲ့။ အဲဒီလယ္ေတြထဲက လယ္တကြက္မွာ စာဖို စာမ ေမာင္ႏွံက အသိုက္အျမံဳ လုပ္ေနတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ငွက္ကေလးမ်ား ေပါက္ဖြားလာၾကေရာ။ စပါးႏွံေတြကလဲ တျဖည္းျဖည္း ၀ါ၀င္းမွည့္ရင့္လာခဲ့တယ္။ စာဖိုကေတာ့ တေနကုန္ ဟိုပ်ံလိုက္ ဒီပ်ံလိုက္နဲ႔ သြားလာလႈပ္ရွားရင္း အိပ္တန္းတက္ခ်ိန္မွ ျပန္လာတတ္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တေန႔ေတာ့ အဘိုးအိုဇနီးေမာင္ႏွံဟာ ေရာက္ေနက်အခ်ိန္မွာ လယ္ေတာကို ေရာက္လာၾကတယ္။ စပါးႏွံေတြကလဲ မွည့္ရင့္ျပီး ညြတ္ကိုင္းလို႔။ ဒီေတာ့ အဘိုးႀကီးက အမယ္ႀကီးကို -ရွင္မေရ၊ တို႔စပါးေတြ ရိတ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္။ မွည့္ရင့္ေနျပီ-လို႔ ေျပာလိုက္သတဲ့။ ဒါကို စာမ-က ၾကားေတာ့ အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္တာေပါ့။ စာကေလးေတြနဲ႔ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ရပါ့။ တို႔အသိုက္အျမံဳေလးေတာ့ ပ်က္စီးေတာ့မွာပဲေပါ့။

ဒီေတာ့ ညေနမိုးခ်ဳပ္ စာဖို ျပန္အလာမွာ ဆီးျပီး ေျပာေတာ့တာေပါ့။ အေတြ႔အႀကံဳရင့္က်က္တဲ့ စာဖို-ကေတာ့ ေလေအးေအးနဲ႔ အေရးမႀကီးပါဘူးကြာ၊ မင္းကလဲ စိတ္မပူပါနဲ႔၊ ေခါင္းေအးေအး ထားစမ္းပါ-လို႔ ျပန္ေျပာသတဲ့။

ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္တေန႔ ေရာက္ျပန္ေရာ။ အဘိုးအို လင္မယားကလဲ လယ္ေတာကို ေရာက္လာၾကျပန္တယ္။ အင္း-စပါးႏွံေတြကလဲ မွည့္ရင့္ေနျပီ။ မနက္ျဖန္ တို႔ေတာ့ ေကာက္ရိတ္တဲ့သူေတြငွါးျပီး ရိတ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္-လို႔ အဘိုးအိုက ညည္းလိုက္ျပန္ေရာ။

ဒီစကားကို စာမ ၾကားေတာ့ စာဖို အျပန္မွာ ဆီးျပီးေျပာျပန္ေရာ။ ဒီမွာ ဒီမွာ၊ နက္ျဖန္ခါ ေကာက္ရိတ္ေတြကို ငွါးျပီး ရိတ္ေတာ့မွာတဲ့။ ဒီေတာ့ စာဖိုက ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ မင္းကလဲ အေရးမႀကီးေသးပါဘူး။ စိတ္မပူစမ္းပါနဲ႔-တဲ့။ ဒီလုိနဲ႔ တခါျပီးသြားျပန္ေရာ။

ေနာက္တေန႔ အဘိုးအိုေမာင္ႏွံ လယ္ေတာကို ေရာက္လာၾကျပန္တယ္။ အဘိုးအိုက စပါးႏွံေတြ ရင့္မွည့္ေနတာကို ျမင္ေတာ့ အားမလို အားမရ ျဖစ္လာတယ္။ ဒီေတာ့ သူက အမယ္ႀကီးကို လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။ ကဲ-ရွင္မ၊ ေကာက္ရိတ္သူေတြကလဲ ေန႔ေရႊ႔ ရက္ေရႊ႔နဲ႔ ဒီလိုနဲ႔ တို႔စပါးေတြ ရင့္ျပီး ပ်က္စီးကုန္ေတာ့မွာပဲ။ ဒီေတာ့ တို႔ကိုယ္တိုင္ပဲ မနက္ျဖန္ခါေတာ့ ရိတ္လိုက္ၾကစို႔ကြယ္-တဲ့။

ဒီစကားကိုလဲ စာမ-က ၾကားရျပန္တယ္။ ညေနခ်ိန္ စာဖို ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာနဲ႔ ဆီးေျပာလိုက္ျပန္တယ္။
နက္ျဖန္ခါ ကိုယ္တိုင္ရိတ္ၾကေတာ့မယ္-တဲ့။
ဟုတ္လား၊ ဒါျဖင့္ရင္ ငါတို႔ ကေန႔ညပဲ ေျပာင္းၾကစို႔ရဲ႔-ဆိုျပီး စာဖို နဲ႔ စာမ ညတြင္းခ်င္း လယ္ေတာက ေျပာင္းေရႊ႔ခဲ့ၾကတယ္။
ေနာက္တေန႔မွာပဲ အဘိုးအို လင္မယားဟာ ကိုယ္တိုင္ပဲ စပါးပင္ေတြ ရိတ္လိုက္ၾကသတဲ့။ အဲဒီေတာ့မွပဲ စပါးေတြအကုန္လံုး အပ်က္အစီးမရွိ အိမ္က က်ီထဲကို ေရာက္ေတာ့သတဲ့။


ပံုျပင္ဆံုးတာနဲ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးက တပည့္မ်ားကို ေအာက္ပါၾသ၀ါဒကို ေပးပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ မင္းတို႔ မွတ္ထားၾက။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မလုပ္လွ်င္ ဘယ္ကိစၥမွ ေရွာေရွာရွဴရွဴနဲ႔ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ျပီးမွာ မဟုတ္ဘူး-တဲ့။

(ငါန္းဇြန္-ေမာင္လြမ္းမြန္)
မဟာဂႏၶာရံု ဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ ေဟာေျပာေသာ ပံုျပင္။

( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၃-ခု ၾသဂုတ္လ)

ေမာင္သုည ခြက္သာကြာသြားတာ အရသာေတာ့ အတူတူပါဘဲ

ခြက္သာကြာသြားတာ အရသာေတာ့ အတူတူပါဘဲ
ေရွးသေရာအခါ တို္င္းျပည္အုပ္ခ်ုဳပ္မင္းလုပ္ေနတဲ့ရွင္ဘုရင္ႀကီးတပါးမွာအလြန္ပညာရွိျပီး
အရာရာကိုတုိင္ပင္ေဆြးေနြးနို္င္တဲ့ပုေရာဟိ္္တ္ပုဏၰားတေယာက္ရွိတယ္၊
သူက ပညာလဲျပည္စုံတယ္အႀကံဥာဏ္လဲေကာင္းတယ္၊ဘုရင္ႀကီးအတြက္အင္မတန္
အားကိုးရတယ္၊တေန႔က်ေတာ့ အဲဒီပုေရာဟိတ္ပုဏၰားႀကီးက နန္ေတာ္ကုိအခစားမ၀င္ဘူး၊
ညီလာခံမတက္ဘူး၊အဲဒီေတာ့ ဘုရင္ႀကီးကေမးတယ္ ဘာလုိ႔ပုေရာဟိတ္ပုဏၰားႀကီးညီလာခံ
မတက္သလဲ ၊ဆုိေတာ့ေနမေကာင္းလုိ႔ပါတဲ့ ။ ေနာက္တရက္လဲ ညီလာခံမတက္ ၊ ေနာက္တရက္လဲညီလာခံမတက္ဆုိေတာ့ဒီေလာက္ဥာဏ္ပညာနဲ႔ျပည္စုံတဲ့ပညာရွိႀကီးမပါေတာ့ ေဆြးေနြးမွဳေတြ၊ဆုံးျဖတ္မွဳေတြဟာအျပိီးမသတ္နိုင္ဘူးအဲဒီေတာ့ဘုရင္ကျငီးတယ္၊ဘာမ်ားျဖစ္
လုိ႔ပါလိမ့္ဆုိုျပီးသမားေတာ္ေတြလွြတ္ျပိးေဆးအကုခုိင္းတယ္သမားေတာ္ႀကီးေတြကဘာျပန္ေျပာလဲဆိုေတာ့
ဘယ္လုိမွကုလုိမရဘူး ေဆးတုိက္တာလဲမေသာက္ဘူး တညီးညီးတညဴညဴနဲ႔ေန
တယ္လုိ႔ျပန္ေလွ်ာက္တယ္ ၊
ဒီေတာ့ဘုရင္အနားမွာထုိင္ေနတဲ့မိဖုရားႀကိီးကပုေရာဟိတ္ႀကီးရဲ႔ေ၀ဒနာကိုသိသြားတယ္
ဘုရင္ႀကိီးကိုေလွ်ာက္တယ္ - အရွင္မင္းႀကီး ပုေရာဟိ္္တ္ႀကိးဟာ ပညာအရာနဲ႔လဲျပည္စုံတယ္
တို္င္းျပည္အတြက္လဲ အလြန္အားထားရတဲ့ပုဂၢိဳလ္ႀကီးျဖစ္တယ္ ၊ တစုံတခုျဖစ္သြားရင္တိုင္းျပည္
အတြက္ေရာ နန္းေတာ္အတြက္ပါ ထိုခုိက္နို္င္တယ္ ဆုံးရွံဴလုိ႔မျဖစ္ဘူး ။ က်ြန္ေတာ္မ်ိဳးမ ေဆး
သြားတိုက္ခ်င္ပါတယ္ ခြင့္ျပဳပါလုိ႔ေလွ်ာက္တယ္၊ ဘုရင္ႀကီးကလဲ ေအးေကာင္းတယ္ ၊ ပညာရွိ
ႀကီးတပါးတဆုံးပါးမသြားေအာင္သြားကုေစဆိုျပီးခြင့္ျပဴလုိက္တယ္ ၊
မိဘုရားႀကီးကအလြန္ေခ်ာအလြန္လွတဲ့ မိန္းမတဦးျဖစ္တယ္ဆုိဘဲ ၊ မိဘုရားႀကိီးက
ဘယ္လုိစီမံသလဲဆိုေတာ့ သူရဲ႔ ရံေရြေတာ္ေတြကို ခြက္သုံးခြက္ယူခဲ့ ေျမခြက္ရယ္ ၊ ေငြခြက္ရယ္
ေရွြခြက္ရယ္ ယူခဲ့ ၊ ေနက္ျပိး ပုံးရည္ေကာင္းေကာင္းယူခဲ့လုိ႔မွာလို္က္တယ္ ၊
(ပုန္းရည္ဆုိတာ ဟုိတုန္းကေတာ့ အရက္ေပါ့ အရသာက ခ်ဥ္ခ်ဥ္စူးစူးဖန္တန္တန္ေလး
ေပါ့ )
အဲဒါေတြကိုယူျပိး ပုေရာဟိ္တ္ႀကီးထံကို အေျခြအရံေတြကိုအလွဆုံးအ၀တ္အစားဆင္ယင္ျပီး
သြားႀကစို႔ဆိုျပီးထြက္ခဲ့ႀကတယ္ ၊
မိဖုရားႀကိီးကဘာေႀကာင့္ေဆးတုိက္သြားမွာလဲ ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ပုေရာဟိတ္ႀကီးရဲ႔ေ၀ဒနာ
ကိုသိတာလဲ ဆိုေတာ့ ။ တေန႔ ညီလာခံျပီးလုိ႔ ပုေရာဟိတ္ႀကီးသူအိမ္ကုိျပန္တဲ့အခါမွာ မိဖုရား
ႀကီးေနတဲ့အေဆာင္ဘက္ကျဖတ္ျပန္သြားတယ္ ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိဖုရားႀကီးလြတ္လြတ္လပ္လပ္
တေယာက္ထည္း အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ ၊
အဲဒါကိုပုေရာဟိတ္ႀကိီးျမင္သြားတယ္ ။ ပုေရာဟိတ္ႀကီးျမင္သြားတာကိုဖုရားႀကီးကလန္႔နို္းျပီး
ႀကည့္လုိက္ေတာ့ ပုေရာဟိတ္ႀကီးသူအိပ္ေနတာျမင္သြားတယ္ဆုိတာ မိဖုရားႀကိး ကသိလုိက္
တယ္၊အဲဒိေန႔ကစျပီးပုေရာဟိတ္ႀကီးညီလာခံမတက္ဘူးဆိုတာမိဘုရားႀကီးကရိပ္စားမိိလုိက္၊
တယ္၊
ဒါေႀကာင့္ မိဖုရားႀကီးက ပုေရာဟိတ္ႀကီးရဲ႔ေ၀ဒနာကိုသိလုိေဆးကုဘုိ႔လာတာျဖစ္တယ္ ၊
မိဖုရားႀကိးကလဲပညာဥာဏ္ေခသူမဟုတ္ဘူးဆိုေတာ့ ျပႆနာကိုဘယ္လုိေျဖရွင္းရမယ္ဆိုတာသိတယ္ ၊
ပုေရာဟိတ္ႀကီးထံေရာက္ေတာ့
အုိပုေရာဟိတ္ႀကီး ေနမေကာင္းဘူးဆိုလုိ႔ေဆးလာတိုက္တာ
လုိ႔ေျပာလုိကတယ္ဆိုရင္ဘဲ ပုေရာဟိတ္ႀကီးက မိဖုရားႀကီးလဲျမင္ေတာ့ ထထုိင္တယ္ ၊
ေဆးေသာက္မလားဆိုေတာ့
ေသာက္မယ္တဲ့
ဒါနဲ႔ အသင့္ယူလာတဲ့ ေျမခြက္ ထဲကို ပုန္းရည္ ထဲ့ျပိး ပထမ စတုိက္တယ္
ပုေရာဟိိတ္ႀကီးလဲ အားရပါးရေသာက္ခ်လုိက္တယ္
ဘယ့္နဲ႔ ေဆးအရသာဘယ့္နဲ႔လဲ လုိ႔ေမးေတာ့
ဒါ ပုန္းရည္မဟုတ္လား ခ်ဥ္ခ်ဥ္စူးစူးေပါ့လုိ႔ ျပန္ေျပာတယ္
အဲ ေနာက္တခါ မိဖုရားႀကိးက ပုေရာဟိ္တ္ႀကိီး ေနာက္တခြက္ထပ္ေသာက္ပါအုံး
ဒိီ တခါ ေငြခြက္နဲ႔ ထည့္တိုက္ပါမယ္ဆိုျပိး ေငြခြက္ထဲ ပုန္းရည္ထဲ့ျပီးတိုက္ျပန္တယ္
ပုေရာဟိတ္ႀကိီးလဲ အားရပါးရေသာက္ခ်လုိက္ျပန္တယ္
ဘယ့္နဲ႔ ေဆးအရသာဘယ့္နဲ႔လဲ လုိ႔ေမးေတာ့
ဒါ ပုန္းရည္ဘဲ မဟုတ္လား ခ်ဥ္ခ်ဥ္စူးစူးေပါ့လုိ႔ ျပန္ေျပာတယ္
အဲဒါျဖင့္ ေနာက္တခါ ေနာက္တခြက္ထပ္ေသာက္ပါအုံး ဒီတခါေရွြခြက္နဲ႔တို္က္မယ္
လုိ႔ဆိုျပီး ေရွြခြက္ထဲကို ပုန္းရည္ထဲ့ျပိး တိုက္လုိက္ျပန္တယ္
ပုေရာဟိတ္ႀကိီးလဲ အားရပါးရေသာက္ခ်လုိက္ျပန္တယ္
ဘယ့္နဲ႔ ေဆးအရသာဘယ့္နဲ႔လဲ လုိ႔ေမးေတာ့
ဒါ လဲ ပုန္းရည္ဘဲ မဟုတ္လား ခ်ဥ္ခ်ဥ္စူးစူးေပါ့လုိ႔ ျပန္ေျပာတယ္
အဲ ဒီအခါမွာ မိဖုရားႀကိီး က ဟုတ္တယ္ ပုေရာဟိ္္တ္ႀကီး ပုန္းရည္ရဲ႔အရသာဟာ
ဘယ္ခြက္ထဲ ထဲ့ေသာက္ေသာက္အရသာ ဟာအတူတူပါဘဲ
ေျမခြက္ ေငြခြက္ ေရွြခြက္ - ခြက္သာ ကြာသြားတာ ပါ အရသာကေတာ့ အတူတူပါဘဲ
ပုေရာဟိ္တ္ႀကိီးရဲ႔ ႀကင္ရာေတာ္ ဇနီးေကာေနေကာင္းရဲ႔လား လုိ႔နဳတ္ဆက္ျပိး
ျပန္သြားႀကတယ္
ပုေရာဟိတ္ႀကီးက လဲ ပညာရွိႀကိီးဆိုေတာ့ မိဖုရားႀကီး ဘာကိုဆိုလုိတယ္ဆိုတာကို
သိလုိက္တယ္ - ေနာက္ေန႔ကစျပီး ညီလာခံကိုျပန္တက္ေတာ့တယ္ တဲ့
ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္ကာလ အိမ္ေထာင္ရွိျပီးသားေယက်္ားေယာက္အိမ္ေထာင္နဲ႔ေနရတာျငီးေငြလုိ႔
ဘုရားထံရဟန္း၀တ္ခြင့္
ျပဳရန္ေတာင္းပန္ျပီး ရဟန္း၀တ္ေနစဥ္
တေန႔ ၌ဆြမ္းခံႀကြရင္း မိန္းမပ်ိဳကေလးတဦးကိုျမင္ျပီး လူထြက္ခ်င္တယ္လုိ႔ေလ်ာက္ထားတာ
နဲ႔ပတ္သက္ျပီး ဘုရားရွင္ကတရားတပုဒ္ျဖင့္ဆုံးမေတာ္မူခဲ့တဲ့အေႀကာင္း
ဆရာေတာ္ ဦသုမဂၤလ ေဟာႀကားတဲ့
( ပ႒ာန္းတရားေတာ္ ကၠဳျႏၵိယပစၥည္း ) တရားမွထုတ္နွဳတ္၍ မ်ွေ၀လုိက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္
ေျမခြက္ ေငြခြက္ ေရွြခြက္ - ခြက္သာကြာသြားတာ အရသာေတာ့ အတူတူပါဘဲ
ေမာင္သုည

သရဲ ပံုျပင္....:

သရဲ ပံုျပင္....:

 

ညအလုပ္ဆင္းျပန္လာတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္မွာ လူတစ္ေယာက္ ကပ္ပါလာတယ္။ ဒါကို ေကာင္မေလးက သတိထားမိျပီး လန္႔ေနမိတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အျပန္လမ္းမွာ သခၤ်ဳိင္းတစ္ခုကို ျဖတ္ရတယ္။ ... ဒါနဲ႔ ေကာင္မေလးက ျဖတ္ထိုးဥာဏ္သံုးျပီး ဂူတစ္ခုေရွ႕ရပ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ ဂူကိုလက္နဲ႔ပုတ္ျပီး “အေဖ.. အေဖ.. သမီးျပန္လာျပီ တံခါးဖြင့္ေပးအုန္း” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ေနာက္မွာကပ္ပါလာတဲ့ လူက ေကာင္မေလး စကားေၾကာင့္ ေၾကာက္လန္႔ျပီး ထြက္ေျပးသြားခဲ့တယ္။ ထြက္ေျပးသြားတဲ့လူကို ၾကည့္ျပီး ေကာင္မေလး ရယ္မိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဂူေနာက္ကေန အသံတစ္သံ ထြက္လာတယ္။ “သမီးကလဲ.. ေသာ့ယူသြားဖို႔ ေမ့ခဲ့ျပန္ျပီလား!”တဲ့ အသံေၾကာင့္ ေကာင္မေလး ဂူေရွ႕ကေန ထြက္ေျပးခဲ့ရတယ္။ ေကာင္မေလး ထြက္ေျပးသြားျပီးေနာက္ ဂူေနာက္ကေန ဂူေဖာက္ထြင္းတဲ့ သူခိုးတစ္ေယာက္ထြက္လာတယ္။ သူခိုးက “ငါ့အလုပ္ကို အေႏွာင့္အယွက္ေပးတဲ့ လူေတြ မွတ္ေလာက္သားေလာက္ေအာင္ေျခာက္ပစ္ရမယ္” ဆိုျပီး ရယ္ေနခဲ့တယ္။ သူခိုးရယ္လို႔ မျပီးခင္ သူနဲ႔မလွမ္းမကမ္းမွာ မွတ္တိုင္ကိုင္ျပီး ရပ္ေနတဲ့အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ သူခိုးက “အဘိုးၾကီး.. ခင္ဗ်ား ဘာလုပ္ေနတာလဲ” လို႔ ေမးေတာ့ အဘိုးအိုက“ေတာက္.. ဒီလူေတြ ငါ့နာမည္ကို မွားေအာင္ေရးၾကတယ္ကြာ” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အဘိုးအို စကားကိုၾကားျပီး သူခိုးထြက္ေျပးသြားခဲ့တယ္။ ထြက္ေျပးသြားတဲ့ သူခိုးကိုၾကည့္ျပီး အဘိုးအို တဟားဟားနဲ႔ ရယ္ေနခဲ့တယ္။ အဘိုးအိုက “ငါ့ စားက်က္ကို လုခ်င္တဲ့ေကာင္ မွတ္ေလာက္ေအာင္ ဆံုးမရမယ္” လို႔ေရရြတ္လိုက္တယ္။ အဘိုးအို ရြတ္သံမဆံုးခင္မွာ လက္ထဲကသံတူရြင္း မေတာ္တဆ ျပဳတ္က်သြားတယ္။ တူရြင္းကို အဘိုးအို ကုန္းေကာက္ဖို႔ ခါးညႊတ္လိုက္ေတာ့ ခ်ဳံထဲကေနလက္တစ္ဖက္နဲ႔အတူ “ဘယ္ကေကာင္လဲကြ.. ငါမွတ္တိုင္ကို ေလွ်ာက္ဖ်က္ေနတာ” ဆိုတဲ့ အသံတစ္သံထြက္လာတယ္။ အဘိုးအို ေၾကာက္လန္႔တၾကား ထြက္ေျပးသြားခဲ့ရတယ္။ အဘိုးအို ထြက္ေျပးျပီးေနာက္ သံတိုသံစေကာက္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ခ်ဳံထဲကေနထြက္လာတယ္။ အဲဒီလူက ေျမေပၚက်ေနတဲ့ သံတူရြင္းကိုေကာက္ျပီး “သံတူရြင္းရလည္းမဆိုးပါဘူး" ဆိုျပီး ထျပန္သြားတယ္.. အဲ့အခ်ိန္မွာဘဲ..အဲ့အျဖစ္အပ်က္ေတြကို အခု ဖတ္ေနတဲ့ ရုပ္ဆုိးဆုိးနဲ႔ သရဲကျပံဳးေနေလ၏.... :D