Showing posts with label ျမန္မာ့သမိုင္း. Show all posts
Showing posts with label ျမန္မာ့သမိုင္း. Show all posts

Saturday, January 21, 2012

တပင္ေရႊထီး ဘုရင့္ေနာင္ႏွင့္ ဒုတိယျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ (အပုိင္း - ၁ +၂)




                                                                         မာတိကာ

  1. တပင္ေရႊထီးႏွင့္ ပတ္သက္၍ လယ္တီပ႑ိတ ဦးေမာင္ၾကီး၏ မွတ္ခ်က္မွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္
  2. စာအုပ္ျပဳစုသူ၏အမွာ
  3. ေကတုမတီေတာင္ငူရာဇဝင္
  4. သမိုင္းထင္ရွား ေျဖာင့္မတ္သည့္ မင္းႏွစ္ပါး
  5. တပင္ေရႊထီးကို ဖြားျမင္ျခင္း
  6. ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္ ဘုရင့္ေနာင္အျဖစ္ေက်ာ္ၾကားလာမည့္ ရွင္ရဲထြတ္
  7. ရွင္ရဲထြတ္ႏွင့္ သခင္ၾကီးတို႔၏ အျပစ္မကင္းေသာခ်စ္ျခင္း
  8. တပင္ေရႊထီး ေတာင္ငူထီးနန္းကို စိုးစံေတာ္မူျခင္း
  9. သမိုင္းတြင္ သူရဲေကာင္းေရြးျခယ္ပြဲ
  10. ရန္သူ႕နယ္ေျမေပၚမွ နားထြင္းမဂၤလာပြဲ
  11. ဟံသာဝတီကို အစမ္းခ်ီ၍ တိုက္ခိုက္ေတာ္မူျခင္း
  12. ဟံသာဝတီကို ေအာင္ျမင္ေတာ္မူျခင္း
  13. ေနာင္ရိုးတိုက္ပြဲ ေဖာင္ဖ်က္ႏႊဲသည့္ ေက်ာ္ထင္ေနာ္ရထာ
  14. တပင္ေရႊထီး ျပည္ကိုခ်ီတက္လုပ္ၾကံျခင္း
  15. နတ္သမီးႏွင့္ေတြ႕သည့္ သုရွင္တကာရြတ္ပိ၏ နိဂံုး
  16. တပင္ေရႊထီး မုတၱမကို ေအာင္ေတာ္မူျခင္း
  17. ျပည္တိုက္ပြဲ
  18. အင္းဝတြင္ သိုဟန္ဘြားကို မင္းၾကီးရန္ေနာင္လုပ္ၾကံျခင္း
  19. ရာဇဘိသိက္ပြဲသဘင္ ဆင္ယင္ျခင္းႏွင့္ ေဂါတမယ္အား သိမ္းပိုက္ျခင္း
  20. ရခိုင္သို႔ခ်ီေတာ္မူျခင္း
  21. ယိုးဒယားမွ က်ဴးေက်ာ္ထိပါးလာျခင္း
  22. တပင္ေရႊထီးလက္ထက္ ယိုးဒယားျမန္မာစစ္ပြဲ
  23. ျမန္မာတို႔၏ စြမ္းရည္ကိုျပသလိုက္သည့္ ျမန္မာႏွင့္ယိုးဒယားတို႔၏ ျပင္းထန္ေသာတိုက္ပြဲ
  24. ေပၚတူဂီတစ္ဦးကို ေျမွာက္စားမိသျဖင့္ တပင္ေရႊထီး အက်င့္ေတာ္ပ်က္ရျခင္း
  25. မင္းရဲသီဟသူ နတ္ရြာစံျခင္း
  26. သမိန္ေထာရာမ ပုန္ကန္ျခင္း
  27. တပင္ေရႊထီး နတ္ရြာစံေတာ္မူျခင္း
  28. ဘုရင့္ေနာင္ ႏိုင္ငံေတာ္ေရွ႕ေရးကို ေျမာ္ေတြးျခင္း
  29. ေတာင္ငူကိုခ်ီ၍ သိမ္းယူေတာ္မူျခင္း







  • တပင္ေရႊထီးႏွင့္ ပတ္သက္၍ လယ္တီပ႑ိတ ဦးေမာင္ၾကီး၏ မွတ္ခ်က္မွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္
တပင္ေရႊထီးသည္ ေမြးဖြားစဥ္အခါကပင္လွ်င္ မၾကံဳစဖူး ထူးဆန္းၾကီးက်ယ္ေသာ နိမိတ္ေတြၾကံဳၾကိဳက္ကာ ဖြားျမင္ေတာ္မူလာသျဖင့္ ဘုန္းသမာၻႏွင့္ျပည့္စံုေသာ ပုဂၢိဳလ္ထူးျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားေပသည္။

ရုပ္ၾကန္လကၡဏာ ဘုန္းသမာၻႏွင့္ျပည့္စံုေတာ္မူေသာအတိုင္း ရြယ္ႏုပ်ဳိမ်စ္ သက္ေတာ္ (၁၅) ႏွစ္ အရြယ္၌ပင္လွ်င္ ခမည္းေတာ္ဘုရား၏ အရိုက္အရာျဖစ္ေသာ ထီးနန္းအေမြကိုဆက္ခံ၍ ေတာင္ငူေရႊနန္းကို စိုးစံေတာ္မူသည္။ စိုးစံေတာ္မူသည္ကစ၍ နတ္လူတို႔၏ ၾကည္ညိဳျမတ္ႏိုးျခင္းကို ခံရျပီးလွ်င္ တိုင္းသူျပည္သားအေပါင္းတို႔က ေအာင္ေစေၾကာင္းျဖင့္ ဆုေတာင္းလ်က္ရွိၾကသည္။


နဖူးေရရွံဳ႕တြမွ မကိုဋ္ဆင္ရသျဖင့္ ဘယ္အက်ဳိးရွိပါအံ့နည္းဟူ၍ ပညာရွင္တို႔ျပဆိုအပ္ေသာ စကားပံုအတိုင္း ဘုရင္တပင္ေရႊထီးသည္ နဖူးေရရွံဳ႕တြ၍ အိုမင္းေသာအခါမွ မကိုဋ္ဆင္၍ ဘုရင္ျပဳလုပ္ရေသာ ပုဂၢိဳလ္မဟုတ္ေခ်။ နဖူးေရတင္းတင္း၊ ပ်ဳိမ်စ္ျခင္းဂုဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုသည့္အခိုက္တြင္ မကိုဋ္ဆင္၍လာရသျဖင့္ ေလာကီသမၸတၱိအရာတြင္ လြန္စြာအက်ဳိးေပးေျဖာင့္မတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ဟူ၍ ခ်ီးမႊမ္းထိုက္ေပသည္။


မိမိကိုယ္ေတာ္တုိင္ ဘုန္းပညာလကၡာဏာႏွင့္ ျပည့္စံုခဲ့သည့္အတုိင္း ႏိုင္ငံခ်ဲ႕ထြင္ေရး၊ အုပ္စိုးေရးကိစၥတြင္ လက္ရံုးတစ္ဆူ အေလးမူေလာက္ေသာ ေယာက္ဖေတာ္ရွင္ရဲထြတ္ကို အားကိုးေတာ္မူရသည္မွာ ေရႊဘုန္းေတာ္၏ အေထာက္အပံ့ၾကီး တစ္ခုပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ရွင္ရဲထြတ္သည္ ဘုရင့္အေပၚ၌ သစၥာရွိရွိ၊ ကတိေျဖာင့္ေျဖာင့္ႏွင့္ စိတ္ေထာင့္ျခင္းမရွိဘဲ ဘုရင့္အက်ဳိးကို မိမိအက်ဳိးကဲ့သို႔ ကြ်တ္ကြ်တ္လြတ္လြတ္ ရြတ္ေဆာင္ေလသည္မွာ လြန္စြာခ်ီးမြမ္းဖို႔ ေကာင္းေသာအခ်က္ပင္ ျဖစ္သည္။


တပင္ေရႊထိး ေသရည္ေသရက္ေသာက္စားျခင္း မေကာင္းေသာမိတ္ေဆြတို႔ႏွင့္ ေပါင္းသင္းျခင္း၊ ဤအမွားေတာ္မ်ားကို လိုက္စားျခင္းမျပဳမွီအတြင္းမွာ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ေရးမ်ားႏွင့္ တစ္စံုတစ္ရာမွ်မေတြ႕ရပဲ ခ်ီေတာ္မူ၍ လုပ္ၾကံေတာ္မူေသာအေရးတို႔၌ မေအာင္ျမင္သည္ဟူ၍ မရွိပဲ ေအာင္ပြဲကိုသာ ရရွိေတာ္မူေလသည္။


စစ္ေရးစစ္ရာ၌ လြန္စြာ ဝါသနာထံု၍ ခ်ီေတာ္မူရာတို႔၌ ကိုယ္ေတာ္တိုင္လိုက္ပါခ်ီေတာ္မူေလ့ ရွိေပသည္။ ဘုရင့္ေနာင္ေက်ာ္ထင္အေနာ္ရထာဘြဲ႕ခံ ရွင္ရဲထြတ္ကိုလည္း စစ္ဘုရင္ခ်ဳပ္ၾကီးခန္႔ထားေတာ္မူျပီးလွ်င္ ကိုယ္ႏွင့္ထပ္တူထပ္မွ် သေဘာထားေတာ္မူကာ ေျမွာက္စားေတာ္မူသည္။ မိမိက ေရေၾကာင္းခ်ီလွ်င္ ရွင္ရဲထြတ္ကို ကုန္းေၾကာင္းခ်ီေစသည္။


ပထမေရွးဦးစြာ ဟံသာဝတီကို ေအာင္ျမင္ေတာ္မူျခင္း၊ ထို႔ေနာက္ သေရေခတၱရာ ျပည္ျမိဳ႕ကို ေအာင္ျမင္ေတာ္မူျခင္း၊ မုတၱမျမိဳ႕ကို ေအာင္ျမင္ေတာ္မူျခင္း၊ ရခိုင္ကို ေအာင္ျမင္ေတာ္မူျခင္း၊ ယိုးဒယားကို ေအာင္ျမင္ေတာ္မူျခင္း၊ ဤေအာင္ပြဲမ်ားသည္ လြန္စြာ ထင္ရွား၍ ၾကီးက်ယ္ေသာ ေအာင္ပြဲမ်ားပင္ ျဖစ္ေပသည္။


စစ္မွဳေရးရာတို႔၌ အမွဳေတာ္ကို ထမ္းၾကေသာ ဗိုလ္မွဴး၊ စစ္ကဲမွစ၍ စစ္သည္ေတာ္သားအမွဳထမ္းမ်ားသို႔ တိုင္ေအာင္ အသက္ကိုစြန္႔၍ အမွဳေတာ္ကို ထမ္းၾကေလသည္။ စစ္ေရးႏွင့္စပ္၍ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာသူမွ် အာဏာေတာ္ကို ဖီဆန္၍ က်င့္ေလ့မရွိၾကကုန္။ သို႔ျဖစ္၍ အပြဲပြဲမွာ ေအာင္ေတာ္မူျခင္းကို ရရွိေလသည္။


ျမန္မာျပည္ေအာက္ပိုင္းႏွင့္ ယိုးဒယားျပည္ကိုသာ အေရးစိုက္ေတာ္မူေနေသာေၾကာင့္ အထက္ျမန္မာျပည္၌ရွိေသာ အဝျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးကိုမူကား တုိက္ခုိက္ျခင္း ျပဳေတာ္မမူရေခ်။ ရခိုင္၊ ယိုးဒယားႏွင့္တကြ ေအာက္ရာမညတုိင္းကို ေသဝပ္ပိျပားေစျပီးမွ အဝေနျပည္ေတာ္သို႔ ခ်ီတက္တိုက္ခိုက္ရပါလွ်င္ လြယ္ကူစြာႏွင့္ပင္ ရေတာ္မူမည္ဟူ၍ ရည္ရြယ္ရင္းရွိသည္ႏွင့္ အဝေနျပည္ေတာ္အတြက္ အေရးမစိုက္ပဲေနေတာ္မူခဲ့သည္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ၎လက္ထက္ေတာ္မွာ အဝေနျပည္ေတာ္ၾကီးကို သိမ္းပိုက္ရရွိေတာ္မမူပဲ ရွိရေလသည္။


(ထိုအဝေနျပည္ေတာ္ၾကီးႏွင့္တကြ အထက္ျမန္မာနိုင္ငံေတာ္အလံုးနွင့္ ရွမ္းျပည္မ်ားကိုမူကာ ရွင္ရဲထြတ္၏လက္ထက္၌ လက္နက္ႏိုင္ငံအျဖစ္ျဖင့္ သိမ္းပိုက္စိုးအုပ္ေတာ္မူရလတၱံ႕။)















တပင္ေရႊထီး ဘုရင့္ေနာင္ႏွင့္ ဒုတိယျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ (အပုိင္း - ၂)

by Par Par Gyi on Saturday, January 21, 2012 at 9:50pm
  • စာအုပ္ျပဳစုသူ၏ အမွာ
သမိုင္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ခါ ၾကားလိုက္ရတာေတြက စိတ္ပ်က္စရာ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။

“အေနာ္ရထာကို သိၾကားမင္းဆက္လိုက္တဲ့လွံကေတာ့ စြပ္သလားမေမးနဲ႔၊ မင္းမ်က္သင့္လို႔ က်န္စစ္သားက အဲဒီလွံကို ယူျပီးထြက္ေျပးတယ္။ ပရိမၼအရပ္ေရာက္လို႔ ေရွာက္ပင္ကိုေတြ႕ေတာ့ စားမယ္ဆိုျပီး ေရွာက္ခ်ဥ္ကို ထိုးတာေတာင္ ေရွာက္ခ်ဳိျဖစ္သြားသတဲ့”

“အေလာင္းဘုရားက စစ္တိုက္ေတာ္တာေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔၊ ယိုးဒယားကိုသြားသိမ္းတာ ဝါးရင္းတုတ္နဲ႔ သြားသိမ္းတာတဲ့” “မ, ဖ်က္ေတာ့ ျပည္ပ်က္ဆိုတာ စုဖုရားလတ္လိုမိဖုရားမ်ဳိးေပါ့၊ အာဏာအတြက္ သတ္လိုက္တာ မင္းတုန္းမင္းရဲ့ သားေတာ္၊ သမီးေတာ္ေတြ တစ္ရာေက်ာ္ကိုေလ၊ ေတာ္ေတာ္ရက္စက္တ့ဲမိဖုရား၊ အဂၤလိပ္နဲ႔ စစ္တိုက္ျပီး ကြ်န္ျဖစ္ရတာလဲ သူေၾကာင့္”


ဆက္စပ္မိၾကလို႔ ျမန္မာသမိုင္းနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေျပာၾကတိုင္း မိမိၾကားရတာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မဟုတ္ကဟုတ္က ရမ္းတုတ္ေနၾကတာေတြ စိတ္မေကာင္းစရာလည္း ေကာင္းလွပါတယ္။


ကြယ္လြန္သြားရွာျပီျဖစ္တဲ့ ေဒါက္တာသန္းထြန္း သမိုင္းကို မအ,ေအာင္ဖတ္ရမယ္လို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ အခုလိုသာဆို ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲဲ။ ဆရာသာ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနေသးလို႔ ဒီလိုေျပာတာေတြၾကားရင္ ဆရာလည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိရွာမွာေတာ့ အမွန္ပါ။


တစ္ခုလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ မိမိတို႔စာေရးသူေတြ၊ ကေလာင္သမားေတြရဲ့ ဘက္ကပါ။ သူတို႔ကိုသာ ေျပာေနတယ္။ သမိုင္းနဲ႔ပတ္သက္ျပီး သူတို႔ေတြ စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ ဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ေရးထားတဲ့စာအုပ္ေတြ ဖတ္ဖို႔၊ ေလ့လာဖို႔ စာအုပ္ေတြကလည္း အလြန္နည္းေသးတယ္ဆိုတာပါပဲ။


မိမိေတာင္ သမိုင္းအေၾကာင္းေရးခ်င္လြန္းလို႔ က်မ္းကိုးေတြကို စိတ္တိုင္းက်ရခ်င္ရင္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို အခ်ိန္ယူျပီးရွာေဖြရပါတယ္။ ဟုိတုန္းကထြက္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေကာင္းၾကီးေတြ၊ စာအုပ္ေဟာင္းေတြကို ရွာရတာပါ။ စာအုပ္ေဟာင္းေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြအႏွံ ၾကိဳးၾကိဳးစားစား လိုက္ရွာလို႔ ေတြ႕ရျပန္ေတာ့လည္း ဝယ္မယ္လို႔ ေစ်းကို မေမးလိုက္နဲ႔ တစ္အုပ္ကို တစ္ေသာင္းခြဲ၊ ႏွစ္ေသာင္းတဲ့။ အဲဒီစာအုပ္ေတြကလည္း ျပန္မထြက္ႏိုင္။ အဲဒီေတာ့ ဒီလိုေစ်းေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ ဖတ္သူေတြဘက္က သမိုင္းကိုစိတ္ဝင္စားတဲ့၊ သမိုင္းကို ေလ့လာေနတဲ့ သူေတြခမ်ာလည္း ဘယ္လိုဝယ္ဖတ္ႏိုင္မလဲ။


တစ္အုပ္ေလးငါးေထာင္ဆိုရင္ ဖတ္ခ်င္ပါရဲ့နဲ႔ စာဖတ္သူအမ်ားစုခမ်ာ ဝယ္မဖတ္ႏိုင္ၾကတာ၊ ေရးရရင္ ဒိလိုျဖစ္တာေတြဟာ အမ်ားဝယ္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ေစ်းနဲ႔ စာအုပ္ေကာင္းေတြ ထြက္မလာတာလဲ ပါပါတယ္။ အဲဒီလို ထြက္မလာႏိုင္ေတာ့ သမိုင္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေတြက ရွားပါးလာရေတာ့တယ္ေပါ့။


ျပီးေတာ့ ထြက္လာျပန္ေတာ့လည္း ၾကည့္ဦး။ မိမိအပါအဝင္ေပါ့။ မႏၱေလးရတနာပံု သီေပါနဲ႔စုဖုရားလတ္ကကို မခြာႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ တခါလာလည္း ရတနာပံုေခတ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့စာအုပ္ေတြကပဲမ်ားေနတယ္။


မိမိကေက်ာင္းေနကတည္းက သမိုင္းကို အလြန္စိတ္ဝင္စားခဲ့သူျဖစ္တယ္။ ေလးတန္းေက်ာင္းတန္းဘဝေလာက္ကတည္းက အေနာ္ရထာတို႔၊ က်န္စစ္သားတို႔၊ တပင္ေရႊထီးတို႔ဆိုတဲ့ ပံုျပသမိုင္း စာအုပ္ေလးေတြဖတ္ျပီး သမိုင္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ CRAZY ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ျမိဳ႕မေက်ာင္း (ယခု-ဒဂံု ၂) မွာ တက္တုန္းကလည္း ေက်ာင္းမွာ အသင္းေလးသင္းရွိတဲ့အနက္ တပင္ေရႊထီးအသင္း ဝင္ျဖစ္ခဲ့တာ။ တပင္ေရႊထီးအသင္းကေန ေဘာ္လံုးကန္ျဖစ္ခဲ့တာ။ အားကစားအေနနဲ႔ ေျပးခဲ့ခုန္ခဲ့တာ၊ ေက်ာင္းေနစဥ္ ငယ္ဘဝ အမွတ္ရစရာေတြပါ။


ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ ျမန္မာေတြအတြက္ ဂုဏ္ယူရမယ့္ စံျပဳရမယ့္ ပုဂၢိဳလ္ေတြက အမ်ားၾကီးပါ။ မိမိက သူရဲေကာင္းေတြကိုဆို အလြန္အားက်တယ္။ မင္းရဲေက်ာ္စြာတို႔၊ သမိန္ဗရမ္းတို႔၊ တပင္ေရႊထီးတို႔၊ ဘုရင့္ေနာင္တို႔၊ အေလာင္းဘုရားတို႔၊ မဟာဗႏၶဳလတို႔ကိုေပါ့။

ကိုယ္လည္း သူတို႔လိုပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ အလြန္အားက်တယ္။ စံလည္းျပဳတယ္။ သူတို႔လိုပုဂၢိဳလ္ေတြက မဟုတ္မခံ၊ ဘာမထီဇာနည္အာဂဖြားဆိုတဲ့ ေယာက်္ားေကာင္းတို႔ရဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ က်င့္စဥ္ကို ေပးတယ္။ ေက်းဇူးတင္ဖို႔လည္း အလြန္ေကာင္းပါတယ္။

အခု . . . မိမိျပဳစုတဲ့ တပင္ေရႊထီးနဲ႔ ဘုရင့္ေနာင္။ လူေတြက ဘုရင့္ေနာင္ဆိုရင္ ဒီေန႔ေခတ္မွာ သိေနၾကပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ . . . ဝမ္းနည္းစရာျဖစ္ရတာက ျမန္မာဘုရင္ အာဇာနည္သူရဲေကာင္း မင္းေကာင္းမင္းျမတ္၊ ပုဂံပ်က္ျပီးတဲ့ေနာက္ အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာ ျပိဳကြဲသြားတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ဒုတိယျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္အျဖစ္ စတင္ တည္ေထာင္ေတာ္မူတဲ့ ျမန္မာ တို႔ရဲ့ ေက်းဇူးရွင္ျဖစ္တဲ့ ဘုရင္တပင္ေရႊထီးအေၾကာင္းကိုပါ။ ဘုရင့္ေနာင္ကို သိေနၾကေပမယ့္ တပင္ေရႊထီးက်ေတာ့ သိသူေတြက နည္းေနၾကပါတယ္။ တပင္ေရႊထီးက ျမွပ္ေနပါတယ္။ သိပ္မသိၾက မေျပာၾကပါဘူး။ စာေရးဆရာအခ်ဳိ႕ေတာင္ တပင္ေရႊထီး အေၾကာင္းကို သိပ္မသိၾကတဲ့အတြက္ စိတ္မေကာင္းစရာလို႔ ေျပာရပါမယ္။ ယိုးဒယားကို ဘုရင့္ေနာင္သိမ္းယူခဲ့တာ သိၾကတယ္။ အေလာင္းဘုရား ယိုးဒယားနဲ႔ စစ္ျဖစ္တာ သိၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ . . . ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ ယိုးဒယားကို တပင္ေရႊထီး ပထမဆံုးေအာင္ပြဲရခဲ့တာၾကေတာ့ တခ်ဳိ႕စာေရးဆရာေတြ မသိၾကလို႔ သူတို႔ကို မိမိေတာ္ေတာ္ရွင္းျပခဲ့ရတယ္။

အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ဆိုရပါမယ္။ ေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္ေပၚလာလို႔ ၂၀၀၇ ဒီဇင္ဘာမွာထုတ္တဲ့ သတင္းစာလႊာမဂၢဇင္းမွာ “တပင္ေရႊထီးေအာင္ပြဲရခဲ့သည့္ ပထမဆံုး ယိုးဒယားျမန္မာစစ္ပြဲ” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲံ႔ သမိုင္းေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္ကို မိမိေရးခဲ့ပါတယ္။


ယခု “တပင္ေရႊထီး ဘုရင့္ေနာင္ႏွင့္  ဒုတိယျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္” ဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ သမိုင္းစာအုပ္ကို မိမိေရးသားျပဳစု ထုတ္ေဝလိုက္ပါျပီ။ ဒါက ပထမအုပ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရင့္ေနာင္ေခတ္ကို ဆက္ဖို႔က်န္ေသးတဲ့အတြက္ ဒုတိယတစ္အုပ္ဆက္ျပီး ထြက္လာပါဦးမယ္။


ဒီစာအုပ္ေတြအတြက္ သမိုင္းဆိုင္ရာ က်မ္းကိုးအေထာက္အထားေတြကို ျပည့္ျပည့္စံုစံုရေအာင္ရွာျပီး အခ်ိန္ယူျပဳစုထားပါတယ္။ စာအုပ္ေတြကို ျပဳစုခ်ိန္ သံုးႏွစ္ေလာက္ၾကာပါတယ္။ သမိုင္းအေထာက္အထားဓာတ္ပံုေတြ ေျမပံုေတြကိုလည္း စာအုပ္မွာ စံုစံုလင္လင္ေဖာ္ျပႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့ရပါတယ္။ အေထာက္အထားရဖို႔အတြက္ ေတာင္ငူကို ႏွစ္ေခါက္၊ ပဲခူးကို ႏွစ္ေခါက္သြားခဲ့ရပါတယ္။ စားဖုိ႔တည္းခိုဖို႔ကအစ သြားေရးလာေရး၊ ေလ့လာေရးအထိ အစစအရာရာ လိုေလေသးမရွိေအာင္ ေစတနာအျပည့္နဲ႔ အကူအညီေတြေပးခဲ့ၾကတ့ဲ ေတာင္ငူသားစာေပသမားကဗ်ာဆရာေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ ဆရာေမာင္နီမြန္ (ေကတု)၊ ဆရာကိုလြင္ (နန္းေျမ) နဲ႔ ေမာင္လွိဳင္းမာန္တို႔ကိုလည္း မိမိအေနနဲ႔ ထာဝရေက်းဇူးတင္ရွိေနမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ဤေနရာမွ ေရးလိုပါတယ္။


ဟိန္းေဇ

Monday, January 9, 2012

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ပင္ကိုယ္သဘာ၀စရိုက္



ေဆာင္းပါးရွင္ – ဗိုလ္ထြန္းလွ (တကၠသိုလ္ေန၀င္း)
၁၉၄၆ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သည္ ျဗိတိသွ် ဘုရင္ခံထံမွ အစိုးရအဖြဲ႔ အာဏာကို လႊဲေျပာင္းလက္ခံ ယူျပီးေနာက္ ရန္ကုန္ျမိဳ ႔ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း႐ွိ အတြင္း၀န္႐ံုး (ယခု၀န္ၾကီးမ်ား႐ံုး) သို႔ ေန႔စဥ္ ႐ံုးတက္ခဲ့ရပါသည္။


သူ၏ရာထူး (တရား၀င္ အေခၚအေ၀ၚ) မွာ ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္စီ ဒုတိယ ဥကၠဌသာ ျဖစ္ပါသည္။ ဥကၠဌက ဘုရင္ခံျဖစ္ေသာ္လည္း အစည္းအေ၀းလုပ္လွ်င္ ဘုရင္ခံ မတက္ပါ။ ဒုတိယ ဥကၠဌျဖစ္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကပင္ သဘာပတိ အျဖစ္ ဦးေဆာင္ စည္းေ၀းရပါ သည္။ လြတ္လပ္ေရး မရေသးခင္ ကာလျဖစ္၍ “ဘုရင္ခံ အမႈေဆာင္ ေကာင္စီ” ဟု ေခၚေသာ္လည္း စင္စစ္အားျဖင့္ အစိုးရအဖြဲ႔ (ကက္ဘိနက္)ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ တာ၀န္က ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္၊ ကာကြယ္ေရး၀န္ၾကီး၊ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ၾကီး အျဖစ္ ၀န္ၾကီးဌာနသံုးခုကို တာ၀န္ယူရသျဖင့္ အလြန္ အလုပ္မ်ားလွပါသည္။

တစ္ေန႔သ၌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ မြန္းလြဲ ၃ နာရီခန္႔တြင္ ကြ်န္ေတာ့္အား လွ်ပ္စစ္ေခါင္းေလာင္း တီး၍ ကြ်န္ေတာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ၏႐ံုးခန္းသို႔ လွ်င္ျမန္သြက္လက္စြာ ၀င္သြားလိုက္ပါသည္။ ထိုေန႔အဖို႔ မ်က္ႏွာျဖဴ အတြင္း၀န္က သူ႔ထံ တင္ျပဆံုးျဖတ္ခ်က္ ရယူသည့္ ဖိုင္တြဲမ်ားအားလံုး ေလ့လာ၍ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ေပးျပီး သူ၏စားပြဲတြင္ စာ႐ြက္စာတမ္းမ်ား ဖိုင္တြဲမ်ား ႐ွင္းေနျပီ ျဖစ္သည္။

“ဘာမ်ားလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္”

ကြ်န္ေတာ္ထံုးစံအတိုင္ သတင္းပို႔ရင္း ေမးလိုက္ရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ၀န္ၾကီးတစ္ဦးက သူ႔ ပီေအ (အပါးေတာ္ျမဲ) ကို ေျပာသည့္ ဟန္မ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ရင္းႏွီးေသာ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းအား ရင္ဖြင့္ေျပာသလို ဟန္ျဖင့္ “ငါအခု ဗိုက္ဆာလို႔ တစ္ခုခု စားခ်င္တယ္ ကြာ” ဟုေျပာပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ဘာေၾကာင့္ ဤသို႔ေျပာသည္ကို ကြ်န္ေတာ္ခ်က္ခ်င္း ရိပ္မိလိုက္ပါျပီ။

ထို႔ေန႔ နံနက္က ႐ံုးသို႔မလာမီ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆရာတပည့္ႏွစ္ဦးအား နံနက္စာထမင္း ေကြ်းရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ ေဒၚခင္ၾကည္က (ထိုအခ်ိန္က ေစ်းအေပါဆံုး ဟင္းလ်ာတစ္ခု ျဖစ္သည့္) ဘဲဥဟင္းႏွင့္ ေကြ်းခဲ့ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ဘဲဥဟင္းကို မၾကိဳက္လို႔လားမသိ၊ ထမင္းျမိ္န္ပံုမရဘဲ တစ္ပန္းကန္သာစားျပီး စားပြဲမွ ထလိုက္သျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကပ်ာကယာ လက္ေဆး၍ ႐ံုးသြားရန္ ျပင္ဆင္လိုက္ရပါသည္။ နံနက္ ဆယ္နာရီခန္႔ အတြင္း၀န္႐ံုးသို႔ ေရာက္ျပီးေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ တစ္ေနကုန္နီးပါး ဆက္တိုက္ အလုပ္ လုပ္ေနရခ်ိန္တြင္ ဘာမွ်မစားမေသာက္ ရေသာေၾကာင့္ ဆာေလာင္လာျပီး ကြ်န္ေတာ့္ အား တစ္ခုခုစားခ်င္ေၾကာင္း ေျပာျခင္းျဖစ္ပါသည္။ [မွတ္ခ်က္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အေနျဖင့္ ၀န္ၾကီးလစာ ရသည္မွန္ေသာ္လည္း ယင္းလ စာေငြကို ကိုင္ျပီး ၀င္ေငြထြက္ေငြ မွ်တေအာင္ သို႔မဟုတ္ “ဘတ္ဂ်က္” မေအာက္ေအာင္ စီစစ္ သံုးစြဲ ရ႐ွာသူ ေဒၚခင္ၾကည္အဖို႔ မလြယ္လွပါ။ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် လာေရာက္ေသာ ဧည့္သည္မ်ား၊ ရဲေဘာ္မ်ားအားလည္း ဧည့္ခံေကြ်းေမြးရေသာေၾကာင့္ လကုန္ခါနီးရက္မ်ားဆိုလွ်င္ အထူး ျခိဳးျခံေခြ်တာ ရ႐ွာပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔အား ဘဲဥဟင္း တမယ္တည္း ခ်က္ေကြ်းသည္ကိုလည္း မည္သို႔မွ် အျပစ္မဆိုသာပါေခ်။

စာေရးသူ ကြ်န္ေတာ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲမွ သနားသြားမိပါသည္။ သူ႔ခမ်ာ တကယ္ပင္ ဆာေလာင္၍ ေျပာမွန္းသိ၍လည္း တစ္ခုခု ၀ယ္ေကြ်းခ်င္စိ္တ္ ျဖစ္ေပၚလာမိပါသည္။

“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဘာမ်ား စားခ်င္လို႔လဲ”

ကြ်န္ေတာ္က ေမးလိုက္ရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ၀မ္းသာသလို ျဖစ္သြားျပီးမွ တစ္စံုတစ္ခု စဥ္းစား မိဟန္ျဖင့္ ျပန္ေမးခြန္းထုတ္ျပန္ပါသည္။

“ဘာလဲ မင္းက ငါ့ကို ၀ယ္ေကြ်းမလို႔လား၊ ၀ယ္ေကြ်းရေအာင္ မင္းမွာ ပိုက္ဆံေကာ႐ွိ လို႔လား”

သာမန္အားျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား လိမ္ေျပာေလ့ မ႐ွိပါ။ သူသည္ လိမ္ေျပာ ျခင္းကို လံုး၀မၾကိဳက္။ မွန္ရာကိုသာေျပာမွ သေဘာက်သူ ျဖစ္၍ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြ ကလည္း သူ႔အား လိမ္မေျပာ၀ံ့ၾကပါ။ သို႔ရာတြင္ ထိုကေန႔ သူဗိုက္ဆာ၍ တစ္ခုခု စားခ်င္ ေၾကာင္းကို ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို ေျပာသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သည္တစ္ခါ ေတာ့ အမွန္ကိုမေျပာမွ ျဖစ္မယ္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။

“ကြ်န္ေတာ့္မွာ ပိုက္ဆံပါပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဘာစားခ်င္တယ္ ဆိုတာသာ ေျပာပါ”

ကြ်န္ေတာ္သည္ ခပ္တည္တည္ျဖင့္ အက်ၤီီအိတ္ကို လက္ျဖင့္ ပုတ္ျပရင္း ေျပာလိုက္မိပါသည္။ အမွန္က ကြ်န္ေတာ့္၏ အက်ၤ ီအိတ္ထဲတြင္ ေငြငါးက်ပ္တန္ႏွင့္ က်ပ္တန္ႏွစ္႐ြက္၊ စုစုေပါင္း ေငြခုႏွစ္က်ပ္သာ ႐ွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္မွင္ေသေသျဖင့္ ေျပာလိုက္ေသာေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ယံုသြားပံုရသည္။

“ဟုတ္လား၊ မင္းတတ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ မဂိုလမ္း (ေ႐ႊဘံုသာလမ္း)က ပလာတာနဲ႔ ခပတ္ စားခ်င္တယ္ကြာ ”

“ဟုတ္ကဲ့ ဒါဆိုရင္ရပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ပါတဲ့ေငြနဲ႔ လံုေလာက္ပါတယ္၊ ႐ံုးကေန မဂိုလ္လမ္း (ေ႐ႊဘံုသာလမ္း) သြားစားျပီးမွ အိမ္ျပန္ၾကတာေပါ့။ ကိုင္း လာပါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္”

ေျပာေျပာဆိုဆို ကြ်န္ေတာ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ ႐ံုးခန္း၀တြင္ ေစာင့္ေနသူ ႐ံုးလုလင္အား

“ေဟ့ ငါတို႔ ႐ံုးဆင္းေတာ့မယ္၊ ေလးနာရီထိုးရင္ တံခါးေတြ ပိတ္လုိက္ေတာ့”

ဟုညႊန္ၾကားျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္အားေခၚ၍ ႐ံုးခန္းေအာက္သို႔ ဆင္းခဲ့ပါသည္။
ထိုေန႔က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကားေမာင္းသူ ရဲေဘာ္ေက်ာ္စိန္ ေနမေကာင္းသျဖင့္ အိမ္မွ ႐ံုးသို႔ အလာတြင္ ကြ်န္ေတာ္ကပင္ ကားေမာင္းခဲ့ရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အျပန္လည္း ကြ်န္ေတာ္ ကပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ကားေပၚတင္၍ မဂိုလမ္း (ေ႐ႊဘံုသာလမ္း)၊ ဒါလဟုိဇီလမ္း (မဟာဗႏၶဳလလမ္း)ထိပ္အနီး ဗလီၾကီးေအာက္႐ွိ္ ပလာတာဆိုင္သို႔ တုိက္႐ိုက္ေမာင္းသြား လိုက္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္သည္ ကားေမာင္းသြားရင္း စိတ္ထဲမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား သူစားခ်င္ေသာ ပလာတာႏွင့္ ခပတ္ကိုေကြ်းရန္ မည္သို႔မည္ပံု ပရိယာယ္ ဆင္ရမည္ကို ၾကိဳတင္ အကြက္ခ် ထားျပီးျပီ ျဖစ္သည္။ မဂိုလမ္း (ေ႐ႊဘံုသာလမ္း) ဗလီၾကီးေအာက္႐ွိ ပလာတာႏွင့္ ဒံေပါက္ဆိုင္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀က မၾကာခဏ ၀င္စားေလ့႐ွိေသာ ဆိုင္မ်ားျဖစ္ျပီး ဆိုင္႐ွင္ မ်ားႏွင့္လည္း သိကြ်မ္းေနခဲ့ပါသည္။ ယင္းအခ်က္ကို အားကိုးျပီး ကြ်န္ေတာ္က ထိုဆိုင္သို႔ ရဲ၀ံ့စြာ လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ထံုးစံအတိုင္း ဆိုင္႐ွိ လူငယ္စားပြဲထိုးမ်ားသည္ အလြန္ေဖာ္္ေရြစြာျဖင့္ ခရီးဦးၾကိဳျပဳကာ ေနရာထိုင္ခင္း ေပးၾကရာ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း စားပြဲတစ္လံုးတြင္ ၀င္ထိုင္ျပီး တစ္ေယာက္လွ်င္ ပလာတာႏွစ္ခ်ပ္ႏွင့္ ဆိတ္သားခပတ္ တစ္ပြဲစီ ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ႏွစ္ပြဲ မွာလိုက္သည္။ ျပီးေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေဆးလိပ္မီးညႇိဟန္ျဖင့္ ေငြသိမ္းေကာင္တာတြင္ ထိုင္ေနသူဆိုင္႐ွင္ အနီးသို႔ ကပ္သြားျပီး ခပ္တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္ပါသည္။

“ဒီမယ္ ခင္ဗ်ားက်ဳပ္ကို သိတယ္မဟုတ္လား၊ ဒီဆိုင္မွာ စားေနက် ေဖာက္သည္တစ္ ေယာက္ပဲ၊ ဟိုမွာ ထိုင္ေနတဲ့ လူက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဆိုတာ ခင္ဗ်ား သိမွာေပါ့၊ အခု သူက ပလာတာနဲ႔ ခပတ္ စားခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ေခၚလာခဲ့တာ၊ ခက္တာက က်ဳပ္ဆီမွာ ပိုက္ ဆံအလံုအေလာက္ မပါဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔ အခု စားလို႔ က်သင့္ေငြကို နက္ျဖန္က်မွ က်ဳပ္ လာေပးပါရေစ၊ ေနာက္ျပီး က်ဳပ္တို႔ ျပန္ခါနီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေမးရင္ ပိုက္္ဆံ႐ွင္းျပီး ပါျပီလို႔လည္း ေျပာေပးပါ၊ က်ဳပ္မွာ ပိုက္ဆံမပါတာကို သူ မသိေစခ်င္ဘူး”

ကြ်န္ေတာ္က ခပ္တိုးတိုး ေျပာလိုက္ရာ ဆိုင္႐ွင္ကုလားသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား တစ္ခ်က္မွ် လွမ္းၾကည့္ျပီးေနာက္ နားလည္ဟန္ျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ျပပါသည္။

“စိတ္က်ပါ ဆပ္၊ က်သင့္တဲ့ ေငြကို ဆပ္တို႔ ၾကံဳေတာ့မွ ၀င္ေပးပါ၊ ရပါတယ္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေမးရင္လည္း ေငြ႐ွင္းျပီးပါျပီလို႔ ေျဖပါ့မယ္။”

ဤသို႔ေျပာေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္လည္း သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္႐ွိရာသို႔ ျပန္လာခဲ့ပါသည္။
ပလာတာႏွင့္ ခပတ္ႏွစ္ပြဲ ေရာက္ေသာအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ဆာေလာင္ေနဟန္ျဖင့္ စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘဲ အားရပါးရ စားပါေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ပန္းကန္မွ ႏႈိက္စားရင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ၾကည့္ျပီး ၀မ္းသာမိသည္ႏွင့္အမွ် ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးကို မရရေအာင္ ၾကိဳးပမ္းယူရန္ အားမာန္အျပည့္ႏွင့္ ဆံုးျဖတ္ထားသူ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ လူသားတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ သနားစရာ ေကာင္းလွသည္ပါ တကားဟု စိတ္ထဲမွ က်ိတ္၍ မွတ္ခ်က္ခ်မိပါသည္။

သူစားျပီးသြားသည္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ခပ္ျမန္ျမန္ပင္ စားလိုက္ရပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ စားျပီးသည္ကို ျမင္လွ်င္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္

“ေဟ့ေကာင္ ပိုက္ဆံ ႐ွင္းေပးလိုက္ေလကြာ၊ ငါတို႔ သြားၾကမယ္” ဟု ေျပာရာ ကြ်န္ေတာ္လည္း -

“႐ွင္းျပီးပါျပီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ ေစာေစာက စားစရာမွာရင္း တခါတည္း ေငြ႐ွင္းေပးခဲ့ပါတယ္”

ဟု ေျပာေျပာဆိုဆို ဆိုင္႐ွင္ကုလားႏွင့္ ၾကိဳတင္ စီစဥ္ထားသည့္အတိုင္း အခ်က္ျပ ေခၚလို္က္ရာ ဆိုင္႐ွင္သည္ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္လာျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား ႐ိုေသစြာ ဆလံေပး အေလးျပဳရင္း -
“ပိုက္ဆံ ႐ွင္းျပီးပါျပီ”ဟု ျပံဳး၍ ေျပာပါသည္။

သည္ေတာ့မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ေက်နပ္သြားဟန္ျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ျပီး ထိုင္ရာမွ ထလိုက္ပါသည္။

“ဘယ့္ႏွယ္လဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ စားလို႔ ေကာင္းပါရဲ ႔လား”

ကြ်န္ေတာ္က ဆိုင္႐ွင္ေ႐ွ ႔တြင္ပင္ ေမးလိုက္ေသာအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က -

“ေအးကြ၊ မစားရတာ ၾကာလို႔လား မသိဘူး၊ အလြန္ စားလို႔ေကာင္းတယ္”

ဟု ျပံဳး၍ ေျပာသည္ကို ဆိုင္႐ွင္ ကုလားသည္ သေဘာက်သြားပံု ရပါသည္။
ထို႔ေနာက္ ဆရာတပည့္ႏွစ္ဦး ကားေပၚတက္ၾကျပီး ကြ်န္ေတာ္သည္ ဗဟန္း တာ၀ါလိန္းလမ္း (နတ္ေမာက္လမ္း) ေနအိမ္သို႔ ေမာင္းျပန္လာခဲ့ပါသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္က်မွ ကြ်န္ေတာ္သည္ ႐ံုးခ်ိန္မတိုင္မီ မဂိုလမ္း (ေ႐ႊဘံုသာလမ္း) ပလာတာဆိုင္သို႔ အျမန္သြားျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စားခဲ့ေသာ ပလာတာႏွင့္ ခပတ္ဖိုး က်သင့္ေငြကို ႐ွင္းေပးလိုက္ရပါသည္။

ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကို ကြ်န္ေတာ္ေရးရင္း သမိုင္းပညာရွင္ၾကီး ေျပာသလို အေသးအဖြဲ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥေလးေတြကလည္း ကာယကံရွင္ပုဂၢိဳလ္ရဲ ႔ ပင္ကိုယ္စရိုက္ သဘာ၀ ကို ေပၚလြင္ေစတယ္ဆိုတ့ဲ အဆိုအမိန္႔ကို အေလးအနက္ ေထာက္ခံမိပါေတာ့သည္္။

ဗိုလ္ထြန္းလွ (တကၠသိုလ္ ေန၀င္း)
Sunday, 13 February 2011 02:34
hyde group က ကူးထာတာပါ၊

Wednesday, October 5, 2011

လြတ္ေတာ္ အစ ပုဂံက

နာရပတိ စည္သူ မင္းသည္ ဘိုးေတာ္ အေလာင္း စည္သူ။ ဘၾကီး ေတာ္ မင္းရွင္ေစာ။ ခမည္းေတာ္ နရသူနွင့္ ေနာင္ ေတာ္ နရသိခ္ တို့ ၏ ထီးနန္း စိုးစံ စဥ္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ျဖစ္ပြားလာခဲ့သည့္ အာဏာနွင့္ စိတ္၀မ္း ကြဲၿပားမႈ တို့ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္မႈ မ်ား ကို ေကာင္းစြာ သံုးသပ္မိဟန္ရွိေလသည္။ နာရပတိစည္သူမင္း မကြယ္ လြန္မီကပင္ နိုင္ငံေရးအာဏာ ခြဲေ၀မႈျဖင့္ လြွတ္ေတာ္ သဖြယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို စတင္လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။

နရပတိစည္သူတြင္ သားေတာ္၅ဦး ရွိသည့္အနက္ မိဖုရားငယ္ တစ္ပါးမွ ဖြားၿမင္သည့္ သားေတာ္ ေဇယ်သိခၤ ကို ေရြးခ်ယ္၍ ပုဂံထီးနန္းကို အေမြ ဆက္ခံခြင့္ေပးၿပီး ေဇယ်သိခၤ ကလည္း နိုင္ငံေရးနွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အာ ဏာ မ်ား ကို တစ္ဦးတည္း သိမ္းပိုက္ ခ်င္းမၿပဳ ဘဲ ေနာင္ေတာ္ၾကီးေလးဦး နွင့္ ခြဲေ၀ ၍ အညီအညြတ္ အုပ္ခ်ဳပ္ ေၾကာင္း ျမန္မာရာဇ၀င္မ်ားတြင္ ဖြဲ႕ႏြဲ႕ေရးသားေဖာ္ၿပၾကသည္။

ပုဂံမင္းဆက္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး နိုင္ငံေရးနွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အာဏာ ကို ဘုရင္တစ္ဦးတည္း ကသာလွ်င္ အုပ္ခ်ဳပ္ သည္ ကို ဖ်က္သိမ္း ၍ု ဘုရင္နွင့္ လြွတ္ေတာ္တို့ကို အာဏာခဲြေ၀ေပးလိုက္ျခင္းပင္ ၿဖစ္ေၾကာင္းေတြ႕ရွိရသည္။ ေဇယ်သိခၤ သည္ ပုဂံထီးနန္းကိုသာ လွ်င္ ဆက္ခံရေသာ္လည္း နိုင္ငံေရး အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ကာကြယ္ေရး အာ ဏာ မ်ား ကိုမူ ေနာင္ေတာ္ၾကီးေလးဦး စုရံုးျခင္းၿပဳၾကေသာ လြွတ္ေတာ္တြင္ သာရွိသည္။ နာရပတိစည္သူမင္း၏ အ စီ စဥ္မွာ အလြန္အေမွ်ာ္အၿမင္နဲ႕ ျပည့္စံုေသာ အစီစဥ္ျဖစ္သည္။

ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ သီေပါမင္း ပါေတာ္မူသည္ အထိ ျမန္မာရာဇ၀င္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ဆက္ လက္ ထိမ္းသိမ္း ၾကသည္ ကို ေတြ႕ရွိရသည္။ လြႊတ္ေတာ္တြင္ ၀န္ၾကီးေလးပါး ခန့္ ၍ု အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ပုဂံေခတ္ နာရပတိစည္သူမင္း လက္ထက္မွ အစျပဳ၍ု အုပ္ျမစ္ခ်ခဲ့သည္ ဟု ဆိုရမည္ျဖစ္သည္။

ၿမန္မာနိုင္ငံ လြတ္ေတာ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ရာဇ၀င္ကို ျပန္လည္ ေလ့လာ ၾကည့္ေသာအခါ လြတ္ေတာ္အားေကာင္း ေသာ အခါမ်ား တြင္ ဘုရင္ ၏ တန္ခိုးအာဏာ ကိုပင္ ထိမ္းသိမ္း ဟန့္တားျခင္း ၿပုနိုင္ရံုမွ် မက ဘုရင္ ကို ေရြး ခ်ယ္နိုင္သည္အထိ လြွတ္ေတာ္ အာဏာရွိသည္ကိုေတြ႕ရသည္။
တခါတရံ လြွတ္ေတာ္အင္အားနည္းပါး ေသာ အခ်ိန္တြင္ လြွတ္ေတာ္ သည္ ဘုရင္၏ လက္ပါးေစကေလး သဖြယ္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။
မသက္ဇင္ဘေလာ့မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
က်မ္းကိုး
ေရွးေဟာင္းၿမန္မာေခတ္ဦး ပုဂံ နယူးေယာက္။ေဂ်ေဂ်ေအာ္စတင္။ -၁၉၆၉ လုစ္
အေရွ႕ေတာင္အာရွရာဇ၀င္၊ ေဟာ-၁၉၅၅ျမန္မာရာဇ၀င္ (ဟာေဗး ၁၉၂၅)
မဟာျမန္မာရာဇ၀င္ ေတာ္္ၾကီး ( ဦးကုလား )မွန္နန္းရာဇ၀င္ သံုးတြဲ

ေယာမင္းႀကီးဦးဖိုးလိႈင္

"မရေတာ႔ဘူးေမာင္ေကာင္း...ဟိုေကာင္ကင္မွာၾကည္႔လိုက္စမ္းဟသာၤတာရာညာမ်က္လံုးညိွးေနၿပီ..
အဲတာၿမန္မာၿပည္အက်ိဳးနည္းမဲ႔အၿဖစ္ၿမန္မာၿပည္သ႔ူကြ်န္ၿဖစ္မယ္႔နိမိတ္...ကယ္လို႔မရေတာ႔ဘူးေမာင္ေကာင္း...
.ငါကေတာ႔ေယာၿပန္ၿပီးေၿမဆုပ္အိုးလုပ္စားေတာ႔မယ္"'ဒီစကားေတြကေတာ႔ေရႊၿပည္၀န္(ခ)ေယာအတြင္း၀န္ဦးဘိုလိူင္ေၿပာခဲ႔တဲ႔စကားေတြပါ
ဦးဖိုးလိူင္ဟာငယ္စဥ္ပညာသင္ၾကားရာမွာလဲေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ဘုရားမွေနာက္ေၿပာင္က်ီစယ္လိုေသာသေဘာၿဖင္႔
ေမာင္လိူင္မင္းတြက္ထားတဲ႔သခ်ာၤအေၿဖကမွားေနတယ္ေၿပာလိုက္ရာတြက္တာမွားရပါမလားဆိုၿပီးကိုယ္႔လက္ကိုယ္ၿဖတ္မယ္လုပ္ခဲ႔တဲ႔
အၿဖစ္အပ်က္ေလးကိုေထာက္ရူ႔ၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ဦးဘိုးလိူင္စိတ္ဓါတ္ကိုအားလံုးခန္႔မွန္းလို႔ရမယ္ထင္ပါတယ္
ၿမန္မာသမိုင္းရဲ႔ထင္ရွားတဲ႔စာေပက်မ္းဂန္ေတြကိုေရးသားခဲ႔တဲၿမန္မာစာဆိုရွင္ေရႊၿပည္၀န္၀က္မစြတ္ၿမိဳ႔စားမင္းၾကီးမင္းလွမဟာစည္သူ(ခ)
ေယာအတြင္း၀န္ဦးဘိုးလိူင္အေၾကာင္းကိုတင္ၿပေပးလိုက္ပါတယ္တင္ၿပမူ႔မွာ
လိုအပ္ခ်က္မ်ားအမွားအယြင္းမ်ားရွိရင္နားလည္ခြင္႔လြတ္ေပးက်ပါ

ဦးဖိုးလိႈင္၏ငယ္ဘ၀
ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားလွေသာ သမိုင္း၀င္ပညာရွင္ႀကီး ဦးဖိုးလိႈင္၏ အဖိုးမွာစာေရးေတာ္ႀကီးဦးေတာ ျဖစ္သည္။ ဦးေတာသည္ ယင္းေတာရြာမွ ျဖစ္ကာ ဥာဏ္ပညာထက္ျမက္သူတစ္ေယာက္လည္းျဖစ္သည္။ သူသည္ အမရပူရမင္းေနျပည္သို႕ သြားေရာက္ကာ မိမိ၏ ႀကီးပြားေရးလမ္းစကုိရွာေဖြရာ ဥာဏ္ပညာထက္ျမက္ေသာေၾကာင့္ ေရႊျပည္၀န္လက္၀ဲ၀င္းေတာ္မႈး ၏သမီးႏွင့္ထိမ္းျမားႏိုင္ခြင့္ရေလသည္။ (အေၾကာင္းပါခဲ့သည္)။ ေရႊျပည္၀န္က ဦးေတာ၏ပညာဥာဏ္ကို သေဘာက်သျဖင့္ နန္းတြင္းတြင္ အမႈထမ္းေဆာင္ခြင့္ရေအာင္ စီမံေပးေသာေၾကာင့္ မင္းေနျပည္ေတာ္တြင္ စာေရးေတာ္ႀကီး အျဖစ္ အမႈထမ္းခြင့္ရခဲ့သည္။ စာေရးေတာ္ႀကီးဦးေတာႏွင့္ ေရႊျပည္၀န္သမီးႏွင့္တို႔မွ သားတစ္ေယာက္ထြန္းကားေလရာ ထိုသူငယ္ကို ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ေတာင့္တင္းေသာေၾကာင့္ ေမာင္တုတ္ႀကီးဟုေခၚဆိုၾကသည္။ ေမာင္တုတ္ႀကီးမွာ ငယ္စဥ္ကပင္ ဓါးခုတ္၊ လွံထိုး ကၽြမ္းကၽြင္လွသည္။ အဖမွာလည္း နန္းတြင္းမွ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဓားေရးလံွေရးကို စနစ္တက် သင္ၾကားခြင့္ရသည္။ ေမာင္တုတ္ႀကီးအရြယ္ေရာက္လာေသာအခါ သူ၏ဖခင္ ဦးေတာက စစ္ဘက္တြင္အမႈထမ္းရန္လမ္းညႊန္တိုက္တြန္းေသာေၾကာင့္ စစ္ဘက္တြင္ အမႈထမ္းခဲ့ၿပီး ရဲစြမ္းရွိေသာေၾကာင့္ မၾကာမီပင္ စစ္သူႀကီးအဆင့္ေရာက္ရွိလာေလသည္။ ထိုအခါသူ႕အားေလးစားသမႈျဖင့္ ဦးေရႊတုတ္ဟု ေခၚဆိုၾကေလသည္။ ဦးေရႊတုတ္သည္ ေယာမင္းႀကီးဦးဖိုးလိႈင္၏ အဖပင္ျဖစ္ေလသည္။

ဦးေရႊတုတ္တြင္ ကေတာ္သံုးပါး ရွိေလရာ ၀န္ကေတာ္မယ္ၿငိမ္းႏွင့္ ရေသာ သားသည္ ေယာမင္းႀကီးအေလာင္းလ်ာပင္ျဖစ္သည္။ ဦးဖိုးလိႈင္၏ ေမြးေန႕မွာ ျမန္မာသကၠရာဇ္ (၁၁၉၁) ေႏွာင္းတန္ခူးလဆန္း (၁၀)ရက္ မနက္(၃) နာရီေက်ာ္တြင္ျဖစ္သည္။ ဦးဖိုးလိႈင္ (၉) ႏွစ္သားအရြယ္တြင္ ဦးေရႊတုတ္သည္ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕စား၊ ယင္းေတာ၀န္ႀကီးအထိရာထူးျမင့္တက္လာေလသည္။

သာယာ၀တီမင္း သည္ ေအာက္ျမန္မာႏိုင္ငံ ေရႊတိဂံုဘုရားဖူးၿပီး ျပန္လာခ်ိန္တြင္ ကံၾကမၼာဆိုးေသာေၾကာင့္ စိတ္ေတာ္မူမမွန္ ေဖာက္ျပန္စျပဳလာေလသည္။ ထိုအေျခအေနတြင္ မိဖုရားေခါင္ႀကီးက မင္းႀကီး၏ ေ၀ဒနာသည္းလာသည္ကိုအေၾကာင္းျပဳ၍ အိမ္ေရွ႕စံေနရာတြင္ ပုဂံမင္းသားအား မင္းႀကီး၏အမိန္႕ဟု ဆိုကာ တင္ေျမွာက္ေပးလိုက္ေလသည္။

သာယာ၀တီမင္း၏ စိတၱဇေရာဂါအေျခအေနပိုမိုဆိုးရြားလာေသာေၾကာင့္ မႈးမတ္အခ်ိဳ႕ႏွင့္ ၀န္ႀကီးမ်ားမွာ (ေနမေကာင္းဟန္ေဆာင္သူေဆာင္ကာ)အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျပ၍ နန္းတြင္းသို႕အခစားမ၀င္ဘဲ ေရွာင္တိမ္းၾကေလသည္။ သို႕ေသာ္ဦးဖိုးလိႈင္၏ အဘျဖစ္သူယင္းေတာ၀န္ႀကီးမွာမူ ကၽြန္သခင္အရင္း ခ်င္းမည္သို႕မွ မလုပ္တန္ရာဟု ထင္မွတ္ကာ အေျခအေနကိုအကဲခတ္ရန္ သြားေလသည္။ ထုိအခုိက္တြင္ ေရႊဘိုမင္းမွ ဦးေရႊတုတ္အား လံွျဖင့္လိုက္လံထိုးေလသည္။ ဦးဖိုးလိႈင္၏ အမိ၀န္ကေတာ္မယ္ၿငိမ္းသည္ ထိုအျဖစ္ကိုၾကားသိရေသာအခါ မင္းရာဇ၀တ္ဒဏ္သည္ သားသမီးမ်ားအေပၚသက္ေရာက္ႏိုင္သည္ဟုယူဆကာ မင္းတုန္းမင္း၏ အိမ္ေတာ္သို႕ခိုလႈံခြင့္ေတာင္းသည္။ သို႔ရာတြင္ မင္းတုန္းမင္းသားက လက္မခံထား၀ံပဲ စၾကာေဒ၀ီမင္းသမီးႀကီး၏ အိမ္ေတာ္သို႕တဆင့္ ပို႕ေလသည္။ စၾကာေဒ၀ီမင္းသမီးႀကီးမွာ ဇီ၀ိတဒါန အခြင့္ထူးခံ မင္းသမီးႀကီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အသက္ကိုခ်မ္းသာေပးရန္ အခြင့္ရွိေလသည္။

ထိုသို႕ျဖင့္ ဦးဖိုးလိႈင္သည္ စၾကာေဒ၀ီမင္းသမီးႀကီး၏ အိမ္ေတာ္တြင္ ခိုလံႈခြင့္ရရွိေလသည္။ ထုိသို႕နန္းတြင္းေရးရႈပ္ေထြးခ်ိန္တြင္ ျပည္မင္းသားႀကီးသည္ ပုန္ကန္မႈကိုျပဳလုပ္ေလရာ ဘုရင့္တပ္မေတာ္က ျပန္လည္ဖမ္းမိေသာေၾကာင့္ ကြပ္မ်က္လိုက္ေလသည္။ ျပည္သူလူထုတစ္ရပ္လံုးက ၀မ္းနည္းမႈမ်ား ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ သို႔ျဖင့္ ျပည္သူတို႔ စိတ္ႀကိဳက္မဟုတ္ေသာ ပုဂံမင္းသား သည္ နန္းတက္လာေလသည္။

ပုဂံမင္းသား ဘုရင္ျဖစ္ေသာ္ပုဂံမင္းဟုပင္ အမည္တြင္သည္။ မင္းတုန္းမင္းသားႏွင့္ ကေနာင္မင္းသားတို႕သည္လည္း လႊတ္တက္မင္းသားႀကီးမ်ား အျဖစ္ေရာက္ရွိလာသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဦးဖိုးလိႈင္သည္ သည္ဗားကရာဆရာေတာ္ထံတြင္ ပညာေလ့လာရွာမွီးေနၿပီး မဲထီးဆရာေတာ္ထံ၌လည္း ပညာသင္ၾကားခြင့္ရခဲ့ေလသည္။ ထို႔အျပင္ ေဗဒင္ပညာကို တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ကၽြမ္းက်င္ေသာ စၾကာေဒ၀ီမင္းသမီးႀကီးထံ မွလည္း ပညာမ်ားဆည္းပူးခြင့္ ရရွိခဲ့သည္။

ထိုကာလ၌ ျပည္သူလူထုတို႕က မင္းတုန္းမင္းသားႏွင့္ ကေနာင္မင္းသားတို႔ကို ပုဂံမင္းထက္ပိုမိုႀကိဳက္ႏွစ္လို ၾကေလသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ပုဂံမင္းက သူ၏ထီးနန္းတည္ၿမဲရန္ ထုိညီေနာင္ကို ရွင္းမွသာ ျဖစ္မည္ဟု မွတ္ယူေလသည္။ ထိုအခ်င္းအရာကို ႀကိဳတင္သိေသာ မင္းသားညီေနာင္တို႕က အၾကံဦးကာ (၁၂၁၄)၊ ျပာသိုလဆန္းရွစ္ရက္တြင္ ေရႊဘုိသို႕ထြက္ခြာကာ ျခားနားၾကေလသည္။ မဆြကပင္ မင္းသားတို႔အား စၾကာေဒ၀ီမင္းသမီးႀကီးက ဥာဏ္ပညာထက္ျမက္ေသာ ေမာင္ဖိုးလိႈင္ကို ေခၚေဆာင္သြားသင့္ေၾကာင္းကို အၾကံေပးေျပာဖူးေလရာ မင္းသားညီေနာင္တို႕က မဲထီးေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ၾကားလ်က္ရွိ ေသာ ဦးဖိုးလိႈင္ကို ေခၚေဆာင္သြားေလသည္။ ထိုအျဖစ္အပ်က္မွာ ဦးဖိုးလိႈင္၏ ငယ္ဘ၀ အဆံုးသတ္ကာ မင္းမႈထမ္းဘ၀ ေရာက္ရွိလာ ျခင္းပင္ျဖစ္ေလေတာ့သည္။

အမႈထမ္းဘ၀
ဦးဖိုးလိႈင္သည္ မင္းသားညီေနာင္ႏွင့္လုိက္ပါကာ ၊ ေရႊဘိုၿမိဳ႕အား သိမ္းပိုက္ၿပီးခ်ိန္တြင္ ခ်ီးျမွင့္ ေျမွာက္စားထိုက္သူမ်ားကို ခ်ီးျမွင့္ေလသည္။ ဦးဖိုးလိႈင္ကို သားအျဖစ္ေမြးစားကာ မင္းလွစည္သူဘဲြ႕ အမည္ျဖင့္ ေယာၿမိဳ႕ကို အပိုင္စားေပးသနားေစသည္။ ေယာၿမိဳ႕စားမင္းသားဟု ထင္ရွားလာေလသည္။ ထို႕ေနာက္မင္းေနျပည္ေတာ္ကိုေရာက္ခ်ိန္တြင္ မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီးက ဦးဖိုးလိႈင္ႏွင့္ မေကြးၿမိဳ႕စား သတိုးမင္းႀကီး မဟာမင္းလွစည္သူ ၏ သမီးအငယ္ျဖစ္သူ မခင္ျဖဴႏွင့္ လက္ထပ္ေစရန္ အမိန္႕ခ်မွတ္လိုက္ေလသည္။ မင္းမႈထမ္းရင္းႏွင့္ ၾကင္ရာပါရေလသည္။

ဦးဖိုးလိႈင္ အသက္ ၂၈ ႏွစ္ အရြယ္တြင္ ေယာၿမိဳ႕စား အရာမွ တိုးျမွင့္ ၍ အတြင္း၀န္ေယာၿမိဳ႕စား အရာသို႕ သူေကာင္းျပဳျခင္း ခံရသသည္။ ဘဲြ႕မည္ကိုလည္း မင္းလွစည္သူမွ မင္းႀကီးမင္းလွမဟာစည္သူ ဟု ေပးအပ္ခ်ီးျမွင့္ေလသည္။ ဦးဖိုးလိႈင္၏ မင္းမႈထမ္းသက္ ၂၆ ႏွစ္တြင္ ေျခာက္ႀကိမ္ အရာမွ ႏုတ္သိမ္းခံရသည္။ ပထမအႀကိမ္ သည္ ၁၂၂၇ ခုႏွစ္တြင္ ျဖစ္၍ ရာဇဓမၼသဂၤဟက်မ္းကို ဆက္သၿပီးခ်ိန္ ၁၂၄၀ ခုႏွစ္တြင္ ေနာက္ဆံုးျဖစ္ေလသည္။ ၁၂၃၈ ခုႏွစ္ ကဆုန္လမွစ၍ မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီး၏ ေတာင္နန္းမေတာ္ႀကီး(စၾကာေဒ၀ီ) နာမက်န္းျဖစ္ေတာ္မူသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဦးဖိုးလိႈင္၏ ရာထူးမွာ ေရႊျပည္၀န္ ၀က္မစြတ္ၿမိဳ႕စား မင္းႀကီး မင္းလွမဟာစည္သူ ျဖစ္ေလသည္။ ဤသည္မွာ ဦးဖိုးလိႈင္၏ မင္းမႈထမ္းဘ၀ ျဖစ္ကာ သူ၏အရွင္သခင္ အေပၚတြင္ မ်ားစြာအေထာက္အကူ ျပဳေသာ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ခဲ့ေလသည္။

စၾကာေဒ၀ီမိဖုရားႀကီး လြန္ေသာ္ မင္းတုန္းမင္းလည္း ပူေဆြးလွသျဖင့္ မိဖုရားႀကီးအေလာင္းကို သၤၿဂိဳဟ္ခြင့္လည္းမေပး၊ ညီလာခံလည္း မထြက္ပဲေနခဲ့သည္။ ထိုအခါ မႈးမတ္၊မင္းညီမင္းသားမ်ားလည္း မေလွ်ာက္တင္၀ံ့သျဖင့္ အရာက်ေနသည့္ ဦးဖိုးလိႈင္ကို အကူအညီေတာင္းရာ ဦးဖိုးလိႈင္လည္း စာတစ္ေစာင္ကို မႈးမတ္မ်ားကို္ယ္စား ေရးသားၿပီး ဆက္သေလသည္။ မင္းတုန္းမင္းလည္း စာကိုဖတ္လွ်င္ ဦးဖိုးလိႈင္လက္ရာမွန္းသိေသာေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္း၊ စာပါအခ်က္မ်ားမွာ ညီညႊတ္သည္ေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္း စိတ္ေလ်ာ့ကာ မိဖုရားႀကီး အေလာင္းကို သၤၿဂိဳဟ္ခြင့္ေပးေလသည္။ ဦးဖိုးလိႈင္ကိုလည္း ျပန္လည္ေခၚယူကာ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းဟန္ျပဳၿပီး အရာျပန္ေပးခဲ့သည္။ မင္းတုန္းမင္းတရားလက္ထက္မွေနာက္ဆံုးသီေပါမင္းလက္ထက္ထိသက္ေတာ္ရွည္အမတ္ၾကီးအၿဖစ္နိူင္ငံတာ၀န္မ်ားကိုေက်ၿပြန္စြာထမ္းေဆာင္ခဲ႔ပါတယ္။

ဦးဖိုးလိႈင္သည္ ၁၂၂၂ ခုႏွစ္မွစ၍ ၁၂၄၂ ခုႏွစ္အထိ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္အတြင္းတြင္ က်မ္းစာေပါင္းမ်ားစြာ ျပဳစုေရးသားခဲ့သည္။ ထိုုက်မ္းစာမ်ားသည္ ျမန္မာ့စြယ္စံုက်မ္း အတဲြ (၈) တြင္ပါ၀င္၍ ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္သည္။

(၁)။ ၁၂၂၅ခုႏွစ္ လိလာ၀တီဂဏန္းက်မ္း အိမ္ေရွ႕စံကေနာင္မင္းသားႀကီး၏ အမိန္႕ေတာ္ေၾကာင့္ ေရးသည္။

(၂)။ ၁၂၃၁ ခုႏွစ္ ေလာကဓါတ္ေဆးက်မ္း ဖန္ခ်က္၀န္ေထာက္ မင္းထင္ပညာသိဒၶိေက်ာ္ ႏွင့္ အတူေရးသည္။

(၃)။ လိပိဒီကာ ေၾကးနန္းရိုက္က်မ္း ႈထိုက်မ္းကို အဂၤလိပ္သံအရာရွိ မက္မာဟြန္က အဂၤလိပ္ဘာသာ သို႕ျပန္ဆိုခဲ့သည္။

(၄)။ ၁၂၃၁ ခုႏွစ္ အႆေဗဒက်မ္း ျမင္း၏ၾကင္အင္လကၡဏာျပက်မ္းျဖစ္၍ ဘုရင့္အမိန္႕ေတာ္အရေရးသည္။

(၅)။ ၁၂၃၃ ခုႏွစ္ ၀ိမုတၱိရသက်မ္း

(၆)။ ၁၂၃၄ ခုႏွစ္ မဟာသမတကပၸ၀ိနစၧရက်မ္း

(၇)။ ၁၂၃၅ ခုႏွစ္ သဒၵသဂၤဟက်မ္း

(၈)။ ၁၂၃၇ ခုႏွစ္ ကာယႏုပႆနာက်မ္း စလင္းမင္းသမီး၏ေတာင္းပန္ခ်က္အရေရးသည္။

(၉)။ ၁၂၄၀ ခုႏွစ္ ရာဇဓမၼသဂၤဟက်မ္း

(၁၀)။ ၁၂၄၂ ခုႏွစ္ ဥတုေဘာဇနက်မ္း

(၁၁)။ ၁၂၄၂ ခုႏွစ္ အလကၤာနိသွ်က်မ္း

(၁၂)။ ၁၂၄၃ ခုႏွစ္ မဟာသုဇာတက ေဗဒင္က်မ္း

(၁၃)။ န၀သိဒၶႏ ၱက်မ္း

(၁၄)။ အသုတသာဂရက်မ္း

(၁၅)။ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း စာတမ္း

(၁၆)။ ၀ိဇယသုတ္

(၁၇)။ သံဌသုတ္

(၁၈)။ သမသနဥာဏ္ေတာ္ ၁၀ ပါးအက်ယ္

(၁၉)။ သဒၵသဂၤဟက်မ္း စသျဖင့္ က်မ္းေပါင္း (၁၉) အုပ္ပါရွိသည္။

ထို႕သို႕ ေျမာက္ျမားစြာေရးသားသည္မွာ သူတစ္ဦးတည္းႏွင့္ပင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း ထူေထာင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ တတ္ကၽြမ္းသူတစ္ဦးျဖစ္ေလသည္။

ကေနာင္မင္းသား

 
ကေနာင္မင္းပံုေတာ္
ကေနာင္မင္းကို ကေနာင္မင္းသား(သုိ႕) ကေနာင္မင္းသားၾကီးဟု ေခၚေ၀ၚသံုးႏႈန္းၾကသည္က မ်ားသည္။ စင္စစ္အားျဖင္႔ ျမန္မာ႕နန္းတြင္းအေခၚအေ၀ၚအရဆုိလွ်င္ အိမ္ေရွ႕မင္းျဖစ္ေသာ ကေနာင္ကုိ ကေနာင္မင္းဟုသာ ေခၚရမည္ျဖစ္သည္။ မင္းသား (သုိ႕)မင္းသားၾကီး ဆုိသည္မွာ အိမ္ေရွ႕မင္းထက္ အဆင္႔နိမ္႔သည္။

ကေနာင္မင္းသား(ျမန္မာ ၁၁၈၁-၁၂၈၁) သည္ျမန္မာႏုိင္ငံ ကုိယ့္မင္းကုိယ္ခ်င္းဘ၀ႏွင့္ေနစဥ္ကပင္ ႏုိင္ငံေတာ္ကုိ ေခတ္သစ္ႏုိင္ငံတခု ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ ၾကိဳးပမ္းခဲ့သည့္ ျမန္မာမင္းသားၾကီး တစ္ပါး ျဖစ္သည္။ လူသုံးကုန္ပစၥည္း ထုတ္လုပ္မႈ နည္းစံနစ္ ေျပာင္းလဲျခင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ လူ႔သမုိင္းတြင္ ေခတ္တစ္ေခတ္မွ အျခားေခတ္တစ္ေခတ္သုိ႔ ေျပာင္းလဲလာခဲ့ရသည္ျဖစ္ရာ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္လည္း ၁၉ ရာစု ႏွစ္မ်ား အလယ္ေလာက္က ေခတ္ေျပာင္းလဲျခင္းကုိ ဖန္တီးေပးသည့္ အျဖစ္ အပ်က္မ်ားေပၚေပါက္ခဲ့ေလသည္။

ေအာက္ျမန္မာျပည္တြင္ျဗိတိသွ်တုိ႔ ေရာက္ရွိ ၾကီးစုိးလာျခင္း၊ ကုိယ့္မင္း ကုိယ္ခ်င္းေနေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံ အထက္ပုိင္းသည္ ထုိစဥ္အခါက တုိးတက္လ်က္ရွိေသာ ဥေရာပႏုိင္ငံအခ်ဳိ႔ႏွင့္ ဆက္သြယ္မႈမ်ား ရရွိလာျခင္း ေၾကာင့္ လူသုံးကုန္ပစၥည္း ထုတ္လုပ္မႈ နည္းစနစ္တုိ႔၏ အေျခခံျဖစ္ေသာအသစ္အဆန္း ထြင္မႈေျပာင္းလဲမႈတုိ႔သည္ အထက္ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ေရာက္ရွိလာကာ ေခတ္ကုိေျပာင္းလဲေစႏုိင္မည့္အခြင့္အလမ္းမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ေလသည္။ ထုိအခြင့္အလမ္းမ်ားကို အျမင္က်ယ္စြာႏွင့္ အသုံးျပဳၾကေသာ ထုိေခတ္ျမန္မာေခါင္းေဆာင္တုိ႔တြင္ အေရး ပုိမိုပါ၀င္ခဲ့သူကုိ ရွာေဖြလွ်င္ကေနာင္မင္းသားၾကီးကုိပင္ ေတြ႔ရေပမည္။

အတၳဳပၸတၱိ အက်ဥ္း
ကုန္းေဘာင္ေခတ္ အမပူရ ဒုတိယျမိဳ႔တည္ သာယာ၀တီမင္း (၁၈၃၇-၁၈၄၆)ႏွင့္ `သီရိသုစႏၵာမာလာမေဟ´ဘြဲ႔အမည္ရွိ ေရႊဘိုမင္းတရားႀကီး၏ ေတာင္ေဆာင္ေတာ္၊ ေက်ာက္ေမာ္ျမိဳ႔စား မိဖုရားတုိ႔တြင္ သားေတာ္ႏွစ္ပါးတုိ႔ ထြန္းကားခဲ့ရာ သားအၾကီးမွာ ပဥၥမသဂၤါယနာတင္ မင္းတုန္းမင္း ျဖစ္၍ အငယ္မွာ သတုိးမင္းရဲေက်ာ္ထင္ ဘြဲ႔ခံ ကေနာင္မင္းသား ျဖစ္ေလသည္။ ကေနာင္မင္းသားသည္ သကၠရာဇ္ ၁၁၈၁ ခုေတာ္သလင္း လျပည့္ေက်ာ္၂ရက္ တနဂၤေႏြေန႔တြင္ ဖြားျမင္၏။ ဖြားစဥ္က မီးေနေဆာင္သုိ႔မေရာက္မီ ေတာင္ေဆာင္၌ဖြားျမင္သျဖင့္ ခမည္းေတာ္က ေမာင္ေတာင္မင္းဟု ကုိယ္တုိင္မွည့္ေခၚခဲ့၏။ ခ်စ္စႏိူးေခၚေသာ ငယ္မည္မွာ `ထိပ္တင္ေကာက္´ ျဖစ္၍ မင္းသားလတ္အဆင့္တြင္ မင္းတပ္ျမိဳ႔ကုိစားခဲ့ရသည္။ ေနာင္ေတာ္ပုဂံမင္း (၁၈၄၆-၁၈၅၃)ထီးနန္းဆက္ခံေတာ္မူေသာအခါ `သီရိသုမဟာ ဓမၼရာဇာ´ဟူေသာ ဘြဲ႔ေတာ္ႏွင့္ ကေနာင္ျမိဳ႔ကုိ စားရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကေနာင္မင္းဟု တြင္ေလသည္။

သို႔ေသာ္ ဒုတိယ အဂၤလိပ္-ျမန္မာစစ္ပြဲတြင္ ပုဂံမင္းအား ေနာင္ေတာ္ မင္းတုန္းမင္းကေရႊဘိုမွပုန္ကန္ရာတြင္ အတူဦးေဆာင္ပါ၀င္ခဲ့သည္။ သကၠရာဇ္ ၁၂၁၄-ခုႏွစ္၊ သက္ေတာ္ (၃၃)ႏွစ္တြင္ ေရႊဘိုမင္းတရားႀကီး၏ အေနာက္နန္းေတာ္ မိဖုရား (အေနာက္နန္းမေတာ္မျမေလး)၏ သမီးေတာ္ လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္ႏွင့္ လက္ထပ္ေတာ္မူၿပီးလွ်င္ တပယင္း၊ ေတာင္တြင္းႀကီး၊ ပဥၥလငါးၿမိဳ႕ႏွင့္ စေလၿမိဳ႕မ်ားကို စားရေလသည္။

ကေနာင္မင္းသားသည္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား (နန္းညြန္႕နန္းလ်ာမင္းသား) လည္းျဖစ္ၿပီး ထီးနန္းစည္းစိမ္ႏွင့္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကိုဆက္ခံရန္အခြင့္ရွိသူျဖစ္ေနေပရာ ထိုအခြင့္အေရးကို မက္ေမာၾကေသာ တူေတာ္မ်ား (ျမင္ကြန္းမင္းသားႏွင့္ ျမင္းခုန္တိုင္ မင္းသား) တို႔၏လုပ္ႀကံမႈေၾကာင့္ ကံေတာ္ကုန္ခဲ့ရသည္။ ကေနာင္မင္းသား ကံေတာ္ကုန္စဥ္ သက္ေတာ္မွာ (၄၇)ႏွစ္သာ ရွိေသးသည္။ ပေဒသရာဇ္ေခတ္ရွိ နန္းတြင္း အေရးအခင္းမ်ားမွာ သမိုင္းတင္ထားသည္ထက္လည္း ပိုမိုရႈပ္ေထြးေနတတ္သည္။

ကေနာင္မင္းသားသည္ သာယာဝတီမင္း၏ သားေတာ္ ၊ မင္းတုန္းမင္း၏ ညီေတာ္ ျဖစ္သည္။ ဒုတိယ အဂၤလိပ္ - ျမန္မာစစ္ ၿပီးဆံုးကာနီးတြင္ မင္းတုန္းမင္းသားႏွင့္ ပူးေပါင္း၍ ေနာင္ေတာ္ ပုဂံမင္းကို ပုန္ကန္ ျခားနားခဲ့ၿပီး ၁၈၅၃ ၊ ဇူလိုင္ (၁၁) တြင္ မင္းတုန္းမင္း နန္းတက္ကာ ကေနာင္မင္းသားက အိမ္ေရွ႕မင္း ျဖစ္လာခဲ့သည္။ မင္းတုန္းမင္းႀကီးသည္ ဘာသာေရး ကိုင္းရႈိင္းသူ ျဖစ္ၿပီး ကေနာင္ မင္းသားမွာမူ စီမံခန္႔ခြဲေရးတြင္ ႏိုင္နင္းသူ ျဖစ္သည္။ ကေနာင္မင္းသားသည္ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ပညာေတာ္သင္မ်ား ေစလႊတ္၍ ဗမာ့တပ္မေတာ္ကို ေခတ္မွီေစရန္ ေခတ္မွီ လက္နက္မ်ား တပ္ဆင္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။ စစ္လက္နက္မ်ား ထုတ္လုပ္သည့္ စက္ရံုမ်ားလည္း တည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ ကေနာင္မင္းသားသည္ ဧရာဝတီျမစ္ရိုးအတိုင္း ဆန္တက္လာမည့္ ၿဗိတိသွ်တို႔၏ စစ္သေဘၤာမ်ားကို တားဆီးႏိုင္ရန္ ေရျမႇဳပ္ဗံုးကို တီထြင္စမ္းသပ္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဘာသာတရား ကိုင္းရႈိင္းသည့္ ႏိုင္ငံေတာ္ ျဖစ္သည့္ အားေလွ်ာ္စြာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားက ေရသတၱဝါမ်ား ေသေၾကပ်က္စီးေၾကာင္း ေျပာၾကား ကန္႔ကြက္သျဖင့္ ေရျမႇဳပ္ဗံုး ထုတ္လုပ္မႈ စီမံကိန္းကို ရပ္တန္႔ခဲ့ရသည္။ ထိုနည္းတူပင္ အျခားေသာ စက္မႈထူေထာင္ေရး ၾကိဳးပမ္းမႈမ်ားမွာလည္း ၄င္းကြယ္လြန္ျပီးခ်ိန္မွ တစ္စစႏွင့္ ရပ္ဆိုင္းသြားခဲ့ရသည္။ အခ်ိဳ႕စက္ရံုမ်ားကိုမူ အဂၤလိပ္တို႔ မႏၱေလးကို သိမ္းယူအျပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ျပန္လည္ျပီး လည္ပတ္ခဲ့ၾကေသးသည္။

ကေနာင္မင္းသားကို တိုင္းသူျပည္သားမ်ားက ခ်စ္ၾကည္ေလးစားၾကၿပီး ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင္ အေရးအခင္းတြင္ မင္းသားႀကီးသာ လုပ္ႀကံ မခံခဲ့ရပါက ျမန္မာျပည္ သည္နယ္ခ်ဲ႕လက္ေအာက္သို႔ ဤမွ်ေလာက္လြယ္ကူစြာ၊ ေစာစီးစြာ မေရာက္ႏိုင္ဟု ယံုၾကည္ၾကသည္။[2]

ထိုစဥ္က အဂၤလိပ္ႏွင့္ ျပင္သစ္စသည့္ ႏိုင္ငံတို႕က ကိုလိုနီနယ္ေျမမ်ားရရွိရန္ အၿပိဳင္အဆိုင္ လံုးပမ္းေနၾကျခင္းျဖစ္ရာ အေထြေထြ ေခတ္ေနာက္က်ေနေသာ ပေဒသရာဇ္ႏိုင္ငံမ်ားအဖို႔ အေႏွးႏွင့္အျမန္သာကြာျခားၿပီး နယ္ခ်ဲ႕လက္တြင္းသက္ဆင္းၾကရန္ တာစူေနေပသည္။ ကေနာင္မင္းသားမွာ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ ပိုင္စိုးသူမဟုတ္သျဖင့္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ကာကြယ္မႈမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ ကန္႕သတ္ခ်ဳပ္ျခယ္မႈမ်ား မလြတ္ကင္းေသးေခ်။

ကေနာင္မင္းသားသည္ မိဖုရားႏွင့္ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ေပါင္း ၅၂-ပါးရွိသည္။ အိမ္ေရွ႕ မိဖုရား လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္တြင္ ျမင္ေသာ သားေတာ္ ၂ ပါး၊ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ၅ဝ တြင္ ျမင္သည့္ သားသမီးေပါင္း ၁ဝ၂၊ စုစုေပါင္း သား ၅၃၊ သမီး ၅၂။ ေျမးေယာက်္ား ၁၈၊ ေျမးမိန္းမ ၂၁၊ သားသမီးေျမး ေယာက်္ား မိန္းမ စုစုေပါင္း ၁၄၄ ရွိသည္။
အိမ္ေရွ႕စံ ကေနာင္မင္းသားႏွင့္ မင္းတုန္းမင္းတို႔ ဆံုေသာအခါ သားေတာ္၊တူေတာ္မ်ားအား စိတ္မခ်ေၾကာင္း ေလွ်ာက္တင္တင္ေသာအခါ မင္းတုန္းမင္းက `ေအး...ေမာင္ပုေရ...ေနာင္ေတာ္ဘုရားကလည္း သီလ၀တို႔ကို စိတ္မခ်ဘူး။ ေမာင္ပုကလည္း ေမာင္ညိဳတို႔ကို ဂ႐ုမစိုက္၊ သူတို႔ကလည္း ထေနာင္းပင္က မီးတက်ည္ဆိုသလို လာၾကလိမ့္ဦးမည္´ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္။

* ေမာင္ညိဳဆိုသူမွာ ပန္းထိမ္းမင္းသားကို ဆိုလိုသည္။
* သီလ၀ဆိုသည္မွာ ျမင္ကြန္းမင္းသားကို ဆိုလိုသည္။
* ေမာင္ပုဆိုသည္မွာ ကေနာင္မင္းကို မင္းတုန္းမင္းက ငယ္စဥ္အခါက ညီပုေလးဟု ခ်စ္စႏိုးေခၚတြင္ရာမွ အရြယ္ေရာက္လာေသာအခါ ေမာင္ပု ဟုေခၚဆိုေလသည္။

ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင္ အေရးအခင္းတြင္ ကေနာင္မင္းသား လုပ္ႀကံခံရၿပီး မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီးမွာလည္း လက္မတင္ေလး လြတ္ေျမာက္ခဲ့သည္။ ကေနာင္မင္းသားႏွင့္အတူ မလြန္မင္းသား၊ စကုမင္းသား၊ ျပင္စည္မင္းသား သံုးပါးလည္း အသက္ဆံုးပါးရသည္။ အိမ္ေရွ႕မင္းႏွင့္ မင္းသားမ်ား လုပ္ၾကံခံရသည္မွာ သကၠရာဇ္၁၂၂၈-ခုႏွစ္၊ ဒုတိယ၀ါဆိုလျပည့္ေက်ာ္(၇)ရက္ေန႔၊ ခရစ္ႏွစ္ ၁၈၆၆-ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ(၂)ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔တြင္ ျဖစ္သည္။ သၿဂၤဳိဟ္သည္မွာ သကၠရာဇ္၁၂၂၉-ခုႏွစ္၊ နယုန္လဆန္း(၅)ရက္ေန႔တြင္ ျဖစ္ရာ (၁၁)လၾကာမွ သၿဂၤဳိဟ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ၾကားတြင္ ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင္ အေရးအခင္းႏွင့္ ပန္းထိမ္းမင္းသား အေရးအခင္းတို႔ ျဖစ္ေပၚေန၍ အေလာင္းမ်ားကို ေခါင္းသြင္းၿပီး နန္းေျမဘံုသာ စံနန္းေတာ္ ေဆာင္မဘံုတြင္ ခင္းက်င္းထားပံုရသည္။

သကၠရာဇ္၁၂၂၉-ခုႏွစ္၊ နယုန္လဆန္း(၅)ရက္ေန႔တြင္ နန္းေျမဘံုသာ စံနန္းေတာ္ ေဆာင္ေတာ္မကို ဖ်က္သိမ္း၍ အိမ္ေရွ႕မင္းသၿဂၤဳိဟ္ရန္ အုတ္ဂူ၊ ၎အနီးတြင္ မလြန္မင္းသား၊ စကုမင္းသား၊ ျပင္စည္မင္းသားတို႔ကို သၿဂၤဳိဟ္ရန္ အသီးသီး တန္းစီ၍ အုတ္ဂူတည္ၿပီးလွ်င္၊ ၎ဂူအေရွ႕ႏွစ္ေတာင္အကြာတြင္ စႏၵာမုနိ ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ ကိန္း၀ပ္ပူေဇာ္ရန္ အုတ္ျပသာဒ္ ျပဳလုပ္ထားသည္။ အေနာက္ဘက္မွ ေစတီႀကီးကိုလည္း စႏၵာမုနိ ႐ုပ္ပြားေတာ္ ကိုစြဲ၍ စႏၵာမုနိ ဘုရားဟုေခၚေလသည္။ ေစတီႏွင့္ ႐ုပ္ပြားထားရာ အုတ္ျပသာဒ္အၾကားကား အိမ္ေရွ႕မင္းႏွင့္ မင္းသားမ်ား၏ အေလာင္းမ်ားကို အုတ္ခံုေပၚတြင္ ျမဳတ္ႏွံထားသည္။ အိမ္ေရွ႕မင္း၏ အုတ္ဂူကို အုတ္ျပသာဒ္ငယ္ လုပ္ထားသည္။ ၎အုတ္ျပသာဒ္ငယ္ကို ေစတီႏွင့္ စႏၵာမုနိ ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ ဂႏၶကုဋိတိုက္ႏွင့္ အုတ္႐ိုးသြယ္ဆက္ထားေသးသည္။ [3]

ကေနာင္မင္းသား ရုပ္ကလာပ္အား မႏၱေလးေတာင္ ေျခရင္းရွိ ဂူသြင္းသၿဂိဳလ္ခဲ့သည္။ ၁၉၈၈ စစ္အစိုးရလက္ထက္တြင္ ကေနာင္မင္းသား၏ အုတ္ဂူကို စႏၵာမုနိေစတီ ဘုရားဝင္းအတြင္း ေရြ႔ျပီး အခု မႏၱေလးေတာင္
အသြား လမ္းဆံုမွာ အုတ္ဂူတည္ထားသည္။ [4]
 

ကိုးကား

1. ↑ ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး၏ ျမင္ကြန္းညီအစ္ကိုႏွင့္ ပတိမ္းမင္းသားပံုကန္မႈ (အ႒ာရသ မဂၢဇင္း၊ အမွတ္တစ္)
2. ↑ ေနထြတ္၏ ‘မႏၲေလးအဘိဓာန္’ စာအုပ္
3. ↑ ေရႊကိုင္းသား၏ ႏွစ္(၁၀၀)ျပည့္ မႏၲေလး
4. ↑ ေမာင္သန္းေဆြ(ထား၀ယ္)၏ ကုန္းေဘာင္ရွင္းတမ္း

ကုန္းေဘာင္မင္း မိဖုရားမ်ား

ကုန္းေဘာင္ေခတ္မင္းမ်ားကို ေလ့လာၾကည့္လွ်င္ မင္းတုန္းမင္းသည္ မိဖုရား အမ်ားဆံုး ယူခဲ ့ၿပီး ဘိုးေတာ္ဘုရားသည္ ဒုတိယ အမ်ားဆံုး ၿဖစ္ေၾကာင္းေတြ ့ရသည္။
မိဖုရားၾကီး (အသွ်င္နန္းမေတာ္၊ ေတာင္နန္းမေတာ္၊ မိဖုရားေခါင္းၾကီး)၊ ေနာက္နန္းမေတာ္၊ အလယ္နန္းမေတာ္၊ ေၿမာက္နန္းမေတာ္ ဟူရွ်္ ရွိသည္။ အလယ္ နန္းမေတာ္က ေၿမာက္ နန္းမေတာ္၊ ေၿမာက္ နန္းမေတာ္ ထက္ ေတာင္ နန္းမေတာ္က အဆင္ ့ၿမင္ ့သည္။ နန္းမိဖု၇ားေလးပါး ဟူေခၚသည္။
အေဆာင္ရ မဖုရားေလးပါးလည္း ရွိေသးသည္။ ေတာင္ေရႊေရးမိဖုရားက ေၿမာက္ေရႊေရးမိဖုရားထက္ အဆင္ ့ၿမင့္သည္။ ေၿမာက္ေဆာင္ ေတာ္မိဖုရားက ေတာင္ ေရႊေရးမိဖုရားထက္ အဆင္ ့ၿမင္ ့သည္။ေတာင္ေဆာင္ေတာ္ မိဖုရား ကေၿမာက္ေဆာင္ေတာ္ မိဖုရားထက္အဆင္ ့ပိုး ၿမင္ ့သည္။
မိဖုရားအၿပင္ မွန္နန္းအပ်ိဳေတာ္မ်ားစြာ ရွိေသသည္။မိဖုရားေလာင္မ်ား ၿဖစ္ည္။အနတ္ေရာင္သလြန္ၿဖင့္ အိပ္စက္ရသည္။မိဖုရားဘႊဲ ့ခံဘ၀ သို ့ေရာက္လွ်င္ သလြန္ကို ေရႊပိန္းထည့္သည္။

ေဒ၀ီဘႊဲ ့ခံ မိဖုရားလက္၊ ေဟသီဘႊဲ ့ခံ မိဖုရားငယ္ ၊၀တီဘႊဲ ့ခံ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ၾကီး၊သီရီဘႊဲ ့ခံ ကိုယ္လုပ္ေတာ္လတ္၊ မင္းတပ္ဘႊဲ ့ခံ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ငယ္ စသည္တို ့ အဆင့္အတန္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ဇနီးမ်ားစြာလည္းရွိသည္။
စာရင္းခ်ဳပ္ကိုင္လွ်င္ အေလာင္းဘုရားတြင္ မိဖုရားၾကီး တစ္ပါး၊ ေၿမာက္နန္း မိဖုရားတစ္ပါး၊ကိုယ္လုပ္ေတာ္ သံုးပါး အၿခားနွစ္ပါး စုစုေပါင္း မိဖုရား ခုနွစ္ပါးရွိသည္။
ေနာင္ေတာ္ၾကီးလည္း ထို ့အတူပင္။ ဆင္ၿဖဴရွင္တြင္ မိဖုရားၾကီးနွင္ ့ ေၿမာက္နန္းတစ္ပါးစီရွိေသာ္လည္း အလယ္နန္းသံုးပါး ပိုးလာ သည္။ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ေၿခာက္ပါး၊အၿခားနွစ္ဦး စုစုေပါင္း ၁၅ဦးအထိ ယူခဲ ့သည္။
စဥ့္ကူးမင္းတြင္ နန္းမိဖုရား ေလးပါး ၊ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ေၿခာက္ပါး ၊ စုစုေပါင္း မိဖုရား ဆယ္ပါး။ ေဖာင္းကားစားတြင္ မိဖုရားၾကီးတစ္ပါး၊ အၿခားအဆင္ ့တစ္ပါး ၊စုစုေပါင္း နွစ္ပါးသာ ရွိသည္။ဘိုးေတာ္ဘုရားတြင္ နန္းရ- ၃၊ အေဆာင္ရ - ၂၊ ကိုယ္လုပ္ေတာ္- ၂၀၊ အၿခား ၁၃ ပါး စုစုေပါင္း မိဖုရား၃၈ ပါးရွိသည္။ဘၾကီးေတာ္တြင္ နန္းရ- ၄၊ အၿခား ၆ ပါး၊စုစုေပါင္း ၁၀ပါးသာ ရွိသည္။ ေရႊဘို(သာယာ၀တီ) မင္းတြင္ နန္းရ- ၄ အေဆာင္ရ -၄ အၿခား ဆယ္ပါး စုစုေပါင္း ၁၈ ပါးသာ ရွိသည္။ ပုဂံမင္းတြင္ နန္းရ- ၄နွင္ ့ အေဆာင္ရ- ၄ပါးသာ စာရင္းေတြ ့ရသည္။ မင္းတုန္းမင္းသည္ နန္းရ -၄ ၊အေဆာင္ရ - ၄၊ အၿခား အဆင္ ့၄၂ ပါးနွင္ ့ စုစုေပါင္း မိဖုရား အပါး ၅၀ ယူခဲ ့သည္။ ကုန္းေပါင္း ေနာက္ဆံုး သီေပါမင္းတြင္မူ နန္းရ - ၃ ပါး ကိုယ္လုပ္ေတာ္ -၃၊ စုစုေပါင္း မိဖုရား ၆ ပါးသာ ရွိခဲ ့ေၾကာင္း ေတြ ့ရသည္။
မွတ္ခ်က္-ေမးမွကူးယူထားျခင္းျဖစ္သည္